Aller au contenu
Réalité Chrétienne

Somme contre les Gentils

saint Thomas d'Aquin

Livre III

  1. Quod omne agens agit propter finem
  2. Quod omne agens agit propter bonum
  3. Quod malum est praeter intentionem in rebus
  4. Quod malum non est aliqua essentia
  5. Rationes quibus videtur probari quod malum sit natura vel res aliqua (et solutio ipsarum)
  6. Quod causa mali est bonum
  7. Quod malum fundatur in bono
  8. Quod malum non totaliter consumit bonum
  9. Quod malum habet aliquo modo causam
  10. Quod malum est causa per accidens
  11. Quod non est summum malum
  12. Quod finis cuiuslibet rei est bonum
  13. Quod omnia ordinantur in unum finem, qui est Deus
  14. Quomodo Deus sit finis rerum
  15. Quod omnia intendunt assimilari Deo
  16. Quomodo res imitentur divinam bonitatem
  17. Quod res intendunt naturaliter assimilari Deo in hoc quod est causa
  18. Quomodo diversimode res ordinantur in suos fines
  19. Quod motus caeli est a principio intellectivo
  20. Quomodo appetunt bonum etiam quae cognitione carent
  21. Quod intelligere Deum est finis omnis intellectualis substantiae
  22. Utrum felicitas consistat in actu voluntatis
  23. Quod felicitas humana non consistit in delectationibus carnalibus
  24. Quod felicitas non consistit in honoribus
  25. Quod felicitas hominis non consistit in gloria
  26. Quod felicitas hominis non consistit in divitiis
  27. Quod felicitas non consistit in potentia mundana
  28. Quod felicitas non consistit in bonis corporis
  29. Quod felicitas humana non consistit in sensu
  30. Quod ultima hominis felicitas non consistit in actibus virtutum moralium
  31. Quod ultima felicitas non sit in actu prudentiae
  32. Quod felicitas non consistit in operatione artis
  33. Quod ultima felicitas hominis consistit in contemplatione Dei
  34. Quod felicitas humana non consistit in cognitione Dei quae communiter habetur a pluribus
  35. Quod felicitas humana non consistit in cognitione Dei quae habetur per demonstrationem
  36. Quod felicitas humana non consistit in cognitione Dei quae est per fidem
  37. Utrum in hac vita homo possit intelligere substantias separatas per studium et inquisitionem scientiarum speculativarum
  38. Quod non possumus in hac vita intelligere substantias separatas sicut ponit Alexander
  39. Quod non possumus in hac vita intelligere substantias separatas sicut ponit Averroes
  40. Quod ultima felicitas hominis non consistit in cognitione substantiarum separatarum qualem praedictae opiniones fingunt
  41. Quod non possumus in hac vita intelligere substantias separatas
  42. Quod anima in hac vita non intelligit seipsam per seipsam
  43. Quod non possumus in hac vita videre Deum per essentiam
  44. Quod ultima hominis felicitas non sit in hac vita
  45. Quod substantiae separatae non vident Deum per essentiam ex hoc quod cognoscunt eum per suam essentiam
  46. Quod in naturali cognitione quam habent substantiae separatae de Deo non quiescit earum naturale desiderium
  47. Quomodo Deus per essentiam videatur
  48. Quod nulla creata substantia potest sua naturali virtute pervenire ad videndum Deum per essentiam
  49. Quod intellectus creatus indiget aliqua influentia divini luminis ad hoc quod Deum per essentiam videat
  50. Rationes quibus videtur probari quod Deus non possit videri per essentiam, et solutiones earum
  51. Quod intellectus creatus non comprehendit divinam substantiam
  52. Quod nullus intellectus creatus, videndo Deum, videt omnia quae in eo videri possunt
  53. Quod omnis intellectus, cuiuscumque gradus, particeps esse potest divinae visionis
  54. Quod unus alio perfectius Deum videre potest
  55. Quomodo videntes divinam substantiam omnia videant
  56. Quod videntes Deum omnia simul vident in ipso
  57. Quod per visionem Dei aliquis fit particeps vitae aeternae
  58. Quod videntes Deum in perpetuum eum videbunt
  59. Qualiter in illa ultima felicitate omne desiderium hominis completur
  60. Quod Deus sua providentia gubernat res
  61. Quod Deus conservat res in esse
  62. Quod nihil dat esse nisi inquantum agit in virtute divina
  63. Quod Deus est causa operandi omnibus operantibus
  64. Quod Deus est ubique
  65. De opinione eorum qui rebus naturalibus proprias subtrahunt actiones
  66. Quomodo idem effectus sit a Deo et a natura agente
  67. Quod divina providentia non excludit totaliter malum a rebus
  68. Quod divina providentia non excludit contingentiam a rebus
  69. Quod divina providentia non excludit arbitrii libertatem
  70. Quod divina providentia non excludit fortunam et casum
  71. Quod providentia Dei sit singularium contingentium
  72. Quod providentia Dei sit omnium singularium immediate
  73. Quod executio divinae providentiae fit mediantibus causis secundis
  74. Quod mediantibus creaturis intellectualibus aliae creaturae reguntur a Deo
  75. Quod substantiae intellectivae inferiores reguntur per superiores
  76. De ordinatione Angelorum ad invicem
  77. De ordinatione hominum ad invicem et ad alia
  78. Quod inferiora corpora reguntur a Deo per corpora caelestia
  79. Epilogus praedictorum
  80. Quod corpora caelestia non imprimant in intellectus nostros
  81. Quod corpora caelestia non sunt causae voluntatum et electionum nostrarum
  82. Quod corporales effectus in istis inferioribus non sequuntur ex necessitate a corporibus caelestibus
  83. Quod motus caelestis corporis non sit causa electionum nostrarum ex virtute animae moventis, ut quidam dicunt
  84. Quod substantiae separatae creatae non possunt esse causa directe electionum et voluntatum nostrarum, sed solus Deus
  85. Quod motus voluntatis causatur a Deo, et non solum potentia voluntatis
  86. Quod electiones et voluntates humanae subduntur divinae providentiae
  87. Quomodo res humanae ad superiores causas reducantur
  88. Quomodo dicitur aliquis bene fortunatus, et quomodo adiuvetur homo ex superioribus causis
  89. De fato: an sit, et quid sit
  90. De certitudine divinae providentiae
  91. Quod immobilitas divinae providentiae utilitatem orationis non excludit
  92. Quomodo dispositio providentiae habeat rationem
  93. Quomodo Deus possit facere praeter ordinem suae providentiae, et quomodo non
  94. Quod Deus potest operari praeter ordinem rebus inditum, producendo effectus absque causis proximis
  95. Quod ea quae Deus facit praeter naturae ordinem non sunt contra naturam
  96. De miraculis
  97. Quod solus Deus facit miracula
  98. Quo modo substantiae spirituales aliqua mirabilia operantur, quae tamen non sunt vere miracula
  99. Quod opera magorum non sunt solum ex impressione caelestium corporum
  100. Unde magorum operationes efficaciam habeant
  101. Quod substantia intellectualis quae praestat efficaciam magicis operibus, non est bona secundum virtutem
  102. Quod substantia intellectualis cuius auxilio magicae artes utuntur, non est mala secundum suam naturam
  103. Rationes quibus probari videtur quod in Daemonibus non possit esse peccatum
  104. Quod in Daemonibus possit esse peccatum, et qualiter
  105. Solutio praemissarum rationum
  106. Quod speciali quadam ratione creaturae rationales divinae providentiae subduntur
  107. Quod creaturae rationales gubernantur propter seipsas, aliae vero in ordine ad eas
  108. Quod rationalis creatura dirigitur a Deo ad suos actus non solum secundum ordinem ad speciem, sed etiam secundum quod congruit individuo
  109. Quod divinitus hominibus leges dantur
  110. Quod lex divina principaliter hominem ordinat in Deum
  111. Quod finis legis divinae est dilectio Dei
  112. Quod divina lege ordinamur ad dilectionem proximi
  113. Quod per divinam legem homines ad rectam fidem obligantur
  114. Quod per quaedam sensibilia mens nostra dirigitur in Deum
  115. Quod latriae cultus soli Deo est exhibendus
  116. Quod divina lex ordinat hominem secundum rationem circa corporalia et sensibilia
  117. Qua ratione fornicatio simplex secundum legem divinam sit peccatum: et quod matrimonium sit naturale
  118. Quod matrimonium debet esse indivisibile
  119. Quod matrimonium debeat esse unius ad unam
  120. Quod matrimonium non debet fieri inter propinquos
  121. Quod non omnis carnalis commixtio est peccatum
  122. Quod nullius cibi usus est peccatum secundum se
  123. Quomodo secundum legem Dei homo ordinatur ad proximum
  124. Quod in humanis actibus sunt aliqua recta secundum naturam, et non solum quasi lege posita
  125. De consiliis quae dantur in lege divina
  126. De errore impugnantium voluntariam paupertatem
  127. De modis vivendi eorum qui voluntariam paupertatem sequuntur
  128. Quomodo paupertas sit bona
  129. Solutio rationum supra inductarum contra paupertatem
  130. Solutio eorum quae obiiciebantur contra diversos modos vivendi eorum qui assumunt voluntariam paupertatem
  131. De errore eorum qui perpetuam continentiam impugnant
  132. Contra eos qui vota impugnant
  133. Quod neque merita neque peccata sint paria
  134. Quod actus hominis puniuntur vel praemiantur a Deo
  135. De differentia et ordine poenarum
  136. Quod non omnia praemia et poenae sunt aequales
  137. De poena quae debetur peccato mortali et veniali per respectum ad ultimum finem
  138. Quod per peccatum mortale ultimo fine aliquis in aeternum privatur
  139. Quod peccata puniuntur etiam per experientiam alicuius nocivi
  140. Quod iudicibus licet poenas inferre
  141. Quod homo indiget divino auxilio ad beatitudinem consequendam
  142. Quod per auxilium divinae gratiae homo non cogitur ad virtutem
  143. Quod divinum auxilium homo promereri non potest
  144. Quod praedictum divinum auxilium gratia nominatur, et quid sit gratia gratum faciens
  145. Quod gratia gratum faciens causat in nobis dilectionem Dei
  146. Quod divina gratia causat in nobis fidem
  147. Quod divina gratia causat in nobis spem
  148. De donis gratiae gratis datae; in quo de divinationibus Daemonum
  149. Quod homo indiget auxilio gratiae ad perseverandum in bono
  150. Quod ille qui decidit a gratia per peccatum, potest iterum per gratiam reparari
  151. Quod homo a peccato liberari non potest nisi per gratiam
  152. Qualiter homo a peccato liberatur
  153. Quod rationabiliter homini imputatur si ad Deum non convertatur, quamvis hoc sine gratia non possit
  154. Quod homo in peccato existens sine gratia peccatum vitare non potest
  155. Quod Deus aliquos a peccato liberat, et aliquos in peccato relinquit
  156. Quod Deus nemini est causa peccandi
  157. De praedestinatione, reprobatione, et electione divina