Przejdź do treści
Chrześcijańska Rzeczywistość

Summa contra gentiles

św. Tomasz z Akwinu

Księga I

  1. Na czym polega zadanie mędrca
  2. Jaki jest zamiar autora w tym dziele
  3. Jaki jest możliwy sposób okazania prawdy boskiej
  4. Że prawdę o Bogu, do której może dojść rozum przyrodzony, odpowiednio podaje się ludziom jako przedmiot wiary
  5. Że te rzeczy, których nie można badać rozumem, podaje się odpowiednio jako przedmiot wiary
  6. Że nie jest lekkomyślnością uznawanie tych prawd, które podaje wiara, chociaż przewyższają one rozum
  7. Że prawda rozumu nie sprzeciwia się prawdzie wiary chrześcijańskiej
  8. W jakim stosunku stoi rozum ludzki do prawdy wiary
  9. O porządku i sposobie postępowania w tym dziele
  10. O mniemaniu tych, którzy mówią, iż nie można udowodnić, że Bóg istnieje, skoro to jest samo przez się oczywistym
  11. Odparcie powyższego zdania i rozwiązanie powyższych argumentów
  12. O mniemaniu tych którzy mówią, że nie można wykazać, iż Bóg istnieje, lecz tylko się w to wierzy
  13. Argumenty na udowodnienie istnienia Boga
  14. Że do poznania Boga należy posługiwać się drogą odsuwania
  15. Że Bóg jest wieczny
  16. Że w Bogu nie ma biernej możności
  17. Że w Bogu nie ma materii
  18. Że w Bogu nie ma złożenia
  19. Że w Bogu nie ma nic gwałtem ani poza naturą
  20. Że Bóg nie jest ciałem
  21. Że Bóg jest swą istotnością
  22. Że w Bogu tym samem jest byt i istotność
  23. Że w Bogu nie ma przypadłości
  24. Że nie można oznaczać bytu Bożego przez dodanie jakiejś różnicy substancjalnej
  25. Że Bóg nie jest w żadnym rodzaju
  26. Że Bóg nie jest formalnym bytem wszystkich rzeczy
  27. Że Bóg nie jest formą jakiegoś ciała
  28. O doskonałości Bożej
  29. O podobieństwie stworzeń
  30. Jakie imiona można orzekać o Bogu
  31. Że doskonałość boża i wielość imion bożych nie sprzeciwia się pojedynczości bożej
  32. Że o Bogu i o innych rzeczach nie orzeka się niczego jednoznacznie
  33. Że nie wszystkie imiona orzeka się o Bogu i o stworzeniach czysto różnoznacznie
  34. Że te rzeczy, które się orzeka o Bogu i o stworzeniach, orzeka się analogicznie
  35. Że owe liczne imiona orzekane o Bogu nie są synonimami
  36. W jaki sposób nasz umysł tworzy o Bogu zdanie
  37. Że Bóg jest dobry
  38. Że Bóg jest samą dobrocią
  39. Że w Bogu nie może być zła
  40. Że Bóg jest dobrem wszelkiego dobra
  41. Że Bóg jest najwyższym dobrem
  42. Że Bóg jest jeden
  43. Że Bóg jest nieskończony
  44. Że Bóg jest istotą rozumną
  45. Że rozumienie Boga jest Jego istotnością
  46. Że Bóg nie rozumie przez nic innego jak tylko przez swą istotność
  47. Że Bóg rozumie siebie doskonale
  48. Że Bóg tylko sam siebie poznaje najpierw i bezpośrednio
  49. Że Bóg poznaje inne rzeczy prócz siebie
  50. Że Bóg ma właściwe poznanie o wszystkich rzeczach
  51. Powody do badania jakim sposobem wielość rzeczy rozumianych istnieje w umyśle bożym
  52. Rozwiązanie powyższej wątpliwości
  53. Jak istotność boża, choć jest jedna i pojedyncza jest właściwą podobizną wszystkich rzeczy rozumianych
  54. Że Bóg rozumie wszystko równocześnie
  55. Że poznanie Boga nie jest habitualne
  56. Że poznawanie u Boga nie opiera się na roztrząsaniu
  57. Że Bóg nie poznaje składając i rozdzielając
  58. Że się nie wyklucza, by Bóg poznawał prawdę zdań
  59. Że Bóg jest prawdą
  60. Że Bóg jest najczystszą prawdą
  61. Że prawda boża jest pierwszą i najwyższą prawdą
  62. Argumenty tych, którzyby chcieli odmówić Bogu poznania rzeczy poszczególnych
  63. Porządek tego, co należy powiedzieć o poznaniu bożym
  64. Że Bóg poznaje rzeczy poszczególne
  65. Że Bóg poznaje te rzeczy, które nie istnieją
  66. Że Bóg poznaje rzeczy poszczególne, mogące się zdarzyć w przyszłości
  67. Że Bóg poznaje poruszenia woli
  68. Że Bóg poznaje rzeczy nieskończone
  69. Że Bóg poznaje rzeczy niskie
  70. Że Bóg poznaje rzeczy złe
  71. Że w Bogu jest wola
  72. Że wola Boga jest Jego istotnością
  73. Że istotność Boża jest głównym przedmiotem woli Bożej
  74. Że Bóg chcąc Siebie, chce także innych rzeczy
  75. Że Bóg jednym czynem woli chce Siebie i innych rzeczy
  76. Że wielość rzeczy, których Bóg chce, nie sprzeciwia się pojedynczości bożej
  77. Że wola boża rozciąga się na poszczególne dobra
  78. Że Bóg chce nawet tych rzeczy, których jeszcze nie ma
  79. Że Bóg z konieczności chce swego bytu i swej dobroci
  80. Że Bóg nie z konieczności chce innych rzeczy od siebie
  81. Zarzuty przeciw twierdzeniu, że Bóg nie z konieczności chce rzeczy innych od siebie wiodące do niedorzeczności
  82. Że Bóg, przyjąwszy pewne założenia, z konieczności chce czegoś innego prócz siebie
  83. Że wola Boga nie odnosi się do rzeczy, które są niemożliwe same w sobie
  84. Że wola boża nie odbiera rzeczom możliwości zdarzania się, ani też nie nakłada im bezwzględnej konieczności
  85. Że można wyznaczać powód woli bożej
  86. Że nic nie może być przyczyną woli bożej
  87. Że w Bogu jest wolna wola
  88. Że w Bogu nie ma namiętności pożądania
  89. Że w Bogu jest radość i wesele, a jednak nie sprzeciwia się to Bożej doskonałości
  90. Że w Bogu jest miłość
  91. W jaki sposób przypisuje się Bogu cnoty
  92. Że w Bogu są cnoty moralne, odnoszące się do działania
  93. Że w Bogu są cnoty kontemplacyjne
  94. Że Bóg nie może chcieć zła
  95. Że Bóg nie ma nienawiści do niczego, ani też nie może Mu nienawiść do jakiejś rzeczy być właściwą
  96. Że Bóg jest żywy
  97. Że Bóg jest Swoim życiem
  98. Że życie Boga jest wieczne
  99. Że Bóg jest szczęśliwy
  100. Że Bóg jest swoją szczęśliwością
  101. Że szczęśliwość Boża najdoskonalsza i szczególna przewyższa wszelką inną szczęśliwość

Księga II

  1. Nawiązanie do tego, co poprzednio powiedziano
  2. Że rozważanie o stworzeniach jest pożytecznym dla pouczenia we wierze
  3. Że poznanie natury stworzeń jest korzystne dla odparcia błędów odnoszących się do Boga
  4. Że inaczej rozważa o stworzeniach filozof a inaczej teolog
  5. Porządek rzeczy, o których będzie mowa
  6. Że jest rzeczą należną, by Bóg był początkiem bytu innych rzeczy
  7. Że w Bogu jest czynna możność
  8. Że możność boża jest Jego substancją
  9. Że możność Boga jest Jego działaniem
  10. W jaki sposób przypisuje się Bogu możność
  11. Że orzeka się coś o Bogu w stosunku do stworzeń
  12. Że stosunki, które się orzeka o Bogu odnośnie do stworzeń, nie istnieją w Bogu realnie
  13. W jaki sposób orzeka się o Bogu powyższe stosunki
  14. Że Bóg jest przyczyną wszystkich rzeczy
  15. Że Bóg powołał rzeczy do bytu z niczego
  16. Że stwarzanie nie jest ruchem ani zmianą
  17. W jaki sposób rozwiązuje się zarzuty przeciw stwarzaniu
  18. Że w stwarzaniu nie ma kolejności
  19. Że żadne ciało nie może stwarzać
  20. Że stwarzanie jest właściwością jedynie Boga
  21. Że Bóg może wszystko
  22. Że Bóg nie działa z konieczności natury
  23. Że Bóg działa według swojej mądrości
  24. W jaki sposób mówi się o wszechmocnym, że nie może uczynić niektórych rzeczy
  25. Że umysł Boży nie jest ograniczony do pewnych określonych skutków
  26. Że wola Boża nie jest ograniczona do określonych skutków
  27. W jaki sposób znachodzi się jakaś powinność w stwarzaniu rzeczy
  28. W jaki sposób w rzeczach stworzonych może być absolutna konieczność
  29. Że nie jest rzeczą konieczną, by stworzenia zawsze istniały
  30. Argumenty tych, którzy chcą dowieść wieczności świata ze strony Boga
  31. Argumenty tych, którzy chcą dowieść wieczności świata ze strony stworzeń
  32. Argumenty dla dowiedzenia wieczności świata ze strony uczynienia rzeczy
  33. Rozwiązanie powyższych argumentów. I najpierw tych, które wzięto ze strony Boga
  34. Rozwiązanie argumentów wziętych ze strony rzeczy stworzonych
  35. Rozwiązanie argumentów wziętych z uczynienia rzeczy
  36. Argumenty, którymi niektórzy starają się dowieść, że świat nie jest wieczny
  37. Że rozróżnienie rzeczy nie pochodzi od przypadku
  38. Że materia nie jest pierwszą przyczyną rozróżnienia rzeczy
  39. Że rozróżnienie rzeczy nie jest spowodowane przeciwieństwem czynników
  40. Że pierwszą przyczyną rozróżnienia rzeczy nie jest porządek drugorzędnych czynników
  41. Że rozróżnienie rzeczy nie pochodzi od któregoś z drugorzędnych czynników, któryby wprowadzał różne formy w materię
  42. Że rozróżnienie rzeczy nie wynikło z różnorodności zasług lub przewinień
  43. Co jest prawdziwie pierwszą przyczyną rozróżnienia rzeczy
  44. Że potrzebnym było dla doskonałości wszechświata, by istniały jakieś stworzenia rozumne
  45. Że substancje rozumne mają wolę
  46. Że substancje rozumne mają wolną wolę w działaniu
  47. Że substancja rozumna nie jest ciałem
  48. Że substancje rozumne są niematerialne
  49. Że substancja rozumna nie jest formą materialną
  50. Że w stworzonych substancjach rozumnych różni się byt i to co jest
  51. Że w stworzonych substancjach rozumnych jest czyn i możność
  52. Że być złożonym z substancji i bytu a materii i formy nie jest tym samym
  53. Że substancje rozumne nie podlegają rozkładowi
  54. W jaki sposób może substancja rozumna połączyć się z ciałem
  55. Stanowisko Platona co do połączenia duszy rozumnej z ciałem
  56. Że władze wegetatywne, zmysłowe i umysłowe nie są w człowieku trzema duszami
  57. Że umysł bierny człowieka nie jest substancją oddzieloną
  58. Że człowiek nie otrzymuje gatunku od umysłu doznającego, lecz od umysłu biernego
  59. Że powyższe stanowisko sprzeciwia się zdaniu Arystotelesa
  60. Przeciw zdaniu Aleksandra o umyśle biernym
  61. Że dusza nie jest temperamentem, jak twierdził Galenus
  62. Że dusza nie jest harmonią
  63. Że dusza nie jest ciałem
  64. Przeciw tym, którzy twierdzą, że rozum i zmysł są tym samym
  65. Przeciw tym, którzy twierdzą, że umysł bierny jest wyobraźnią
  66. W jaki sposób substancja rozumna może być formą ciała
  67. Rozwiązanie argumentów, którymi powyżej dowodzono, że substancja rozumna nie może się łączyć z ciałem jako forma
  68. Że według słów Arystotelesa należy przyjąć, iż rozum łączy się z ciałem jako forma
  69. Że dusza bezpośrednio łączy się z ciałem
  70. Że dusza jest cała w całym ciele i cała w każdej jego części
  71. Że wszyscy ludzie nie mają jednego umysłu biernego
  72. O zdaniu Avicenny, który twierdził, że formy poznawcze nie zostają zachowane w umyśle biernym
  73. Rozwiązanie argumentów, które, jakby się zdawało, dowodzą jedności umysłu biernego
  74. Że umysł czynny nie jest substancją oddzieloną, lecz czymś należącym do duszy
  75. Że nie jest rzeczą niemożliwą, by umysł bierny i czynny schodził się w jednej substancji duszy
  76. Że nie było to zdaniem Arystotelesa, iż umysł czynny jest substancją oddzieloną, lecz raczej że jest on czymś należącym do duszy
  77. Że dusza ludzka nie ginie, gdy ginie ciało
  78. Argumenty dowodzące, że dusza ginie, gdy ciało ginie
  79. Że dusze zwierząt nierozumnych nie są nieśmiertelne
  80. Że dusza ludzka wraz z ciałem istnieć zaczyna
  81. Rozwiązanie powyższych argumentów
  82. Że dusza ludzka nie należy do substancji Boga
  83. Że nie przekazuje się duszy ludzkiej wraz z nasieniem
  84. Czy Bóg powołuje duszę ludzką do bytu przez stwarzanie
  85. Argumenty dla dowiedzenia, że dusza ludzka powstaje z nasienia
  86. Rozwiązanie powyższych argumentów
  87. Że substancja rozumna nie łączy się jako forma z żadnym innym ciałem jak tylko z ciałem ludzkim
  88. Że istnieją pewne substancje rozumne, nie złączone z ciałami
  89. O wielkiej ilości substancyj oddzielonych
  90. Że do jednego gatunku nie należy wiele substancyj oddzielonych
  91. Że substancja oddzielona i dusza nie należą do jednego gatunku
  92. W jaki sposób przyjmuje się rodzaj i gatunek w substancjach oddzielonych
  93. Że substancje oddzielone nie czerpią poznania od przedmiotów zmysłowych
  94. Że umysł substancji oddzielonej zawsze poznaje aktualnie
  95. W jaki sposób jedna substancja oddzielona poznaje drugą
  96. Że substancje oddzielone poznają przedmioty materialne
  97. Że substancje oddzielone poznają rzeczy poszczególne
  98. Czy substancje oddzielone poznaniem naturalnym wszystko naraz poznają

Księga III

  1. Wstęp
  2. Że wszelki czynnik działa dla celu
  3. Że wszelki czynnik działa dla jakiegoś dobra
  4. Quod malum est praeter intentionem in rebus
  5. Że zło nie jest żadną istotnością
  6. Argumenty, które pozornie dowodzą, że zło jest pewną naturą lub rzeczą
  7. Że przyczyną zła jest dobro
  8. Że zło ma podstawę w dobru
  9. Że zło nie niszczy dobra całkowicie
  10. Że zło ma w pewien sposób przyczynę
  11. Że zło jest przyczyną przypadłościową
  12. Że nie istnieje najwyższe zło
  13. Że dobro jest celem każdej rzeczy
  14. Że wszystko skierowane jest do jednego celu, którym jest Bóg
  15. W jaki sposób Bóg jest celem rzeczy
  16. Że wszystko dąży do tego, by się upodobnić do Boga
  17. W jaki sposób rzeczy naśladują dobroć bożą
  18. Że rzeczy z natury dążą do upodobnienia się do Boga w tym, że Bóg jest przyczyną
  19. Że w różny sposób zostają rzeczy skierowane do swych celów
  20. Że ruch niebios pochodzi od pierwiastka umysłowego
  21. W jaki sposób dobra pożądają także te rzeczy, którym brak poznania
  22. Że poznawanie Boga jest celem każdej substancji rozumnej
  23. Czy szczęście polega na akcie woli
  24. Że szczęście człowieka nie polega na rozkoszach cielesnych
  25. Że szczęście nie polega na chwale
  26. Że szczęście człowieka nie polega na sławie
  27. Że szczęście człowieka nie polega na bogactwach
  28. Że szczęście nie polega na posiadaniu władzy ziemskiej
  29. Że szczęśliwość nie polega na dobrach ciała
  30. Że szczęśliwość człowieka nie polega na zmysłach
  31. Że ostateczne szczęście człowieka nie polega na aktach cnót moralnych
  32. Że ostateczne szczęście nie znajduje się w akcie roztropności
  33. Że szczęśliwość nie polega na uprawianiu jakiejś sztuki
  34. Że ostateczna szczęśliwość człowieka polega na kontemplacji Boga
  35. Że szczęśliwość ludzka nie polega na tym poznaniu Boga, które większość ludzi zwykle posiada
  36. Że szczęśliwość człowieka nie polega na tym poznaniu Boga, które zdobywamy za pomocą dowodzenia
  37. Że szczęśliwość ludzka nie polega na poznaniu Boga przez wiarę
  38. Czy człowiek w tym życiu może przy pomocy badań i roztrząsań nauk spekulatywnych poznać substancje oddzielone
  39. Że nie możemy w tym życiu poznać substancyj oddzielonych, jak to twierdzi Aleksander
  40. Że nie możemy w tym życiu rozumieć substancyj oddzielonych, jak to twierdził Averroes
  41. Że ostateczna szczęśliwość człowieka nie polega na poznaniu substancyj oddzielonych, jak to mylnie podają powyższe teorie
  42. Że nie możemy w tym życiu rozumieć substancyj oddzielonych
  43. Że dusza w tym życiu nie poznaje się sama przez siebie
  44. Że nie możemy w tym życiu widzieć Boga w Jego istotności
  45. Że ostateczna szczęśliwość człowieka nie jest w tym życiu
  46. Że substancje oddzielone nie oglądają Boga w Jego istotności, przez to, że Go poznają przez własną istotność
  47. Że naturalne poznanie Boga, jakie posiadają substancje oddzielone, nie zaspokaja pragnienia ich natury
  48. W jaki sposób można oglądać Boga w Jego istotności
  49. Że żadna substancja stworzona nie może własną mocą dojść do oglądania istotności Boga
  50. Że rozum stworzony potrzebuje pewnej pomocy światła bożego, by oglądać istotność bożą
  51. Argumenty, które pozornie dowodzą, że nie można oglądać istotności Boga, oraz rozwiązanie tych argumentów
  52. Że rozum stworzony nie obejmuje substancji bożej
  53. Że żaden rozum stworzony, oglądając Boga, nie ogląda wszystkiego, co w nim widzieć można
  54. Że każdy rozum jakiegokolwiek by był stopnia, może uczestniczyć w oglądaniu Boga
  55. Że z pośród tych, którzy oglądają Boga, jeden może Go oglądać doskonalej niż drugi
  56. W jaki sposób ci widzą wszystko, którzy widzą substancję bożą
  57. Że ci, którzy oglądają Boga, widzą w Nim wszystko równocześnie
  58. Że ten, kto ogląda Boga, staje się uczestnikiem życia wiecznego
  59. Że ci, którzy widzą Boga, będą Go zawsze oglądać
  60. W jaki sposób w owej ostatecznej szczęśliwości spełnia się wszelkie pragnienie człowieka
  61. Że Bóg przez swą opatrzność rządzi rzeczami
  62. Że Bóg zachowuje rzeczy w bycie
  63. Że tylko działając przez moc bożą, może jakaś rzecz dawać byt
  64. Że Bóg jest przyczyną działania dla wszystkich, którzy działają
  65. Że Bóg jest wszędzie
  66. O zdaniu tych, którzy odmawiają rzeczom w przyrodzie właściwych im czynności
  67. W jaki sposób ten sam skutek pochodzi od Boga i od czynnika naturalnego
  68. Że Opatrzność boża nie usuwa całkowicie zła w rzeczach
  69. Że opatrzność boża nie wyklucza przypadłości rzeczy.
  70. Że opatrzność boża nie wyklucza wolności woli.
  71. Że opatrzność boża nie wyklucza losu i przypadku.
  72. Że opatrzność Boża odnosi się do poszczególnych rzeczy przypadłościowych
  73. Że opatrzność Boża opiekuje się bezpośrednio wszystkimi rzeczami poszczególnymi
  74. Że przyczyny drugorzędne są czynnikami wykonującymi opatrzność Bożą
  75. Że Bóg przez stworzenia rozumne rządzi innymi stworzeniami.
  76. Że wyższe substancje rozumne rządzą niższymi.
  77. O wzajemnym stosunku aniołów
  78. O wzajemnym stosunku ludzi do siebie i do innych rzeczy
  79. Że Bóg rządzi niższymi ciałami przez ciała niebieskie
  80. Zakończenie powyższych zagadnień
  81. Że ciała niebieskie nie działają na nasz rozum
  82. Że ciała niebieskie nie są przyczyną naszych aktów woli i wyboru
  83. Że skutki cielesne wśród ciał niższych nie wynikają koniecznie z działania ciał niebieskich
  84. Że ruch ciała niebieskiego nie jest przyczyną naszych aktów wyboru przez działanie jego duszy, jak to niektórzy twierdzą
  85. Że stworzone substancje oddzielone nie mogą być bezpośrednio przyczyną naszych aktów wyboru i woli, lecz, że może nią być tylko Bóg
  86. Że Bóg jest przyczyną ruchu woli, nie tylko władzy woli
  87. Że wybór i wola ludzka podlega opatrzności bożej
  88. W jaki sposób sprawy ludzkie sprowadza się do wyższych przyczyn
  89. W jaki sposób się mówi, że ktoś ma szczęście i w jaki sposób go wspomagają wyższe przyczyny
  90. O losie, czy istnieje i czym jest
  91. O pewności opatrzności Bożej
  92. Że niezmienność opatrzności Bożej nie wyklucza pożytku modlitwy
  93. W jaki sposób rozporządzenia opatrzności Bożej mają swoje powody
  94. W jaki sposób Bóg może i w jaki sposób nie może działać poza porządkiem swej opatrzności
  95. Że Bóg może działać poza porządkiem nadanym rzeczom, wywołując skutek z pominięciem przyczyn najbliższych
  96. Że to, co Bóg czyni poza porządkiem natury, nie sprzeciwia się naturze
  97. O cudach
  98. Że tylko Bóg czyni cuda
  99. Że substancje duchowe wykonują dzieła cudowne, które nie są prawdziwie cudami
  100. Że czyny czarnoksiężników nie zostają wykonane jedynie pod wpływem ciał niebieskich
  101. Skąd pochodzi skuteczność czynności czarnoksiężników
  102. Że substancja rozumna, od której zależy skuteczność sztuk czarnoksięskich, nie jest dobrą etycznie
  103. Że substancja rozumna, której pomocy używają praktyki czarnoksięskie, nie jest złą co do swej natury
  104. Argumenty, które, jak się wydaje dowodzą że w szatanach nie może być grzechu
  105. Że może być grzech w szatanach, i w jaki sposób być może
  106. Rozwiązanie powyższych trudności
  107. Że stworzenia rozumne podlegają Opatrzności bożej w pewien szczególny sposób
  108. Że opatrzność rządzi stworzeniami rozumnymi dla nich samych, a innymi stworzeniami ze względu na stworzenia rozumne
  109. Że Bóg stworzenie rozumne kieruje do jego czynów nie tylko w tym co dotyczy gatunku, ale także odnośnie do tego, co jest odpowiednie dla osobnika
  110. Że Bóg nadaje ludziom prawa
  111. Że prawo boże przede wszystkim kieruje człowieka ku Bogu
  112. Że celem prawa bożego jest miłość Boga
  113. Że prawo boże kieruje nas do miłości bliźniego
  114. Że prawo boże obowiązuje człowieka do prawdziwej wiary
  115. Że przedmioty zmysłowe kierują myśl naszą ku Bogu
  116. Że kult zwany latria należy oddawać tylko Bogu
  117. Że co do rzeczy cielesnych i zmysłowych prawo Boże kieruje człowiekiem za pomocą jego rozumu
  118. Z jakiego powodu nierząd jest wedle prawa bożego grzechem, i że małżeństwo jest zgodne z naturą
  119. Że małżeństwo ma być nierozerwalne
  120. Że małżeństwo powinno być związkiem jednego mężczyzny z jedną niewiastą
  121. Że bliscy krewni nie powinni zawierać małżeństwa
  122. Że nie każde obcowanie płciowe jest grzechem
  123. Że nie jest grzechem samym przez się spożywanie jakiegokolwiek pokarmu
  124. W jaki sposób prawo boże kieruje stosunkiem człowieka do bliźniego
  125. Że niektóre uczynki ludzkie są dobre z natury, a nie jedynie z nakazu prawa
  126. O radach, które daje prawo boże
  127. Że błądzą ci, którzy zwalczają dobrowolne ubóstwo
  128. O sposobach życia tych, którzy dobrowolnie obierają ubóstwo
  129. W jaki sposób ubóstwo jest dobre
  130. Rozwiązanie zarzutów powyższych stawianych ubóstwu
  131. Zarzutów stawianych przeciwko różnym sposobom życia tych, którzy obierają dobrowolne ubóstwo
  132. O błędnym mniemaniu tych, którzy zwalczają zupełną wstrzemięźliwość
  133. Przeciwko tym, którzy zwalczają śluby
  134. Że ani zasługi ani grzechy nie są równe
  135. Że Bóg karze lub nagradza czyny ludzkie
  136. O różnicy i o porządku kar
  137. Że nie wszystkie nagrody i kary są równe
  138. O karze, która się należy grzechowi śmiertelnemu i powszedniemu, ze względu na cel ostateczny
  139. Że grzech śmiertelny na wieki pozbawia człowieka celu ostatecznego
  140. Że karą za grzechy jest także doznawanie cierpienia
  141. Że sędziom wolno nakładać kary
  142. Że człowiek potrzebuje pomocy boskiej, by osiągnąć wieczną szczęśliwość
  143. Że pomoc łaski bożej nie zmusza człowieka do cnoty
  144. Że człowiek nie może zasłużyć sobie na pomoc bożą
  145. Że powyższa pomoc nazywa się łaską, i czym jest łaska poświęcająca
  146. Że łaska poświęcająca powoduje w nas miłość Bożą
  147. Że łaska boża powoduje w nas wiarę
  148. Że łaska boża powoduje w nas nadzieję
  149. O darach łaski darmo danej; w czym o wróżbach demonów
  150. Że człowiek potrzebuje pomocy bożej, by wytrwać w dobrem
  151. Że ten kto odpada od łaski przez grzech, może znowu się podnieść przez łaskę
  152. Że tylko łaska może człowieka uwolnić od grzechu
  153. W jaki sposób człowiek zostaje uwolniony od grzechu
  154. Że chociaż człowiek nie może się nawrócić do Boga bez łaski, to jednak słusznie się mu przypisuje winę, gdy się nie nawraca
  155. Że człowiek żyjący w grzechu, nie może bez łaski uniknąć grzechu
  156. Że Bóg niektórych uwalnia od grzechu, a niektórych pozostawia w grzechu
  157. Że Bóg nie jest dla nikogo przyczyną grzechu
  158. O przeznaczeniu, odrzuceniu i wybraniu przez Boga

Księga IV

  1. Wstęp
  2. Że w Bogu jest rodzenie, ojcostwo i synostwo
  3. Że Syn Boży jest Bogiem
  4. O zdaniu Fotynusa o Synu Bożym i odparcie tego zdania
  5. Zdanie Sabeliusza o Synu Bożym i odparcie tego zdania
  6. Zdanie Ariusza o Synu Bożym
  7. Odparcie zdania Ariusza o Synu Bożym
  8. Rozwiązanie argumentów podanych przez Ariusza, na poparcie jego zdania
  9. Rozwiązanie zarzutów, przytoczonych przez Fotyna i Sabeliusza
  10. Argumenty przeciwko rodzeniu i pochodzeniu w Bogu
  11. W jaki sposób należy przyjmować rodzenie w Bogu i co powiedziano w Piśmie św. o Synu Bożym
  12. W jaki sposób Syna Bożego nazywamy Mądrością Bożą
  13. Że jest tylko jeden Syn w Bogu
  14. Rozwiązanie poprzednich zarzutów przeciw rodzeniu w Bogu
  15. O Duchu św., że jest w Bogu
  16. Powody dla których sądzili niektórzy, że Duch Święty jest stworzeniem
  17. Że Duch Święty jest prawdziwym Bogiem
  18. Że Duch Święty jest osobą samoistną
  19. W jaki sposób należy rozumieć to, co się mówi o Duchu Świętym
  20. O skutkach, które się przypisuje w Piśmie św. Duchowi Świętemu odnośnie do wszystkich stworzeń
  21. O skutkach jakie Pismo św. przypisuje Duchowi Świętemu odnośnie do darów jakie otrzymuje od Boga stworzenie rozumne
  22. O skutkach przypisywanych Duchowi Świętemu, odnośnie do tego, jak kieruje stworzenie do Boga
  23. Rozwiązanie zarzutów powyżej podanych przeciw bóstwu Ducha Świętego
  24. Że Duch Święty pochodzi od Syna
  25. Argumenty tych, którzy chcą wykazać, że Duch Święty nie pochodzi od Syna, i odpowiedź na nie
  26. Że w Bogu są tylko trzy osoby, Ojciec, Syn i Duch Święty
  27. O wcieleniu Słowa wedle tradycji Pisma św.
  28. O błędzie Fotyna odnośnie do wcielenia
  29. O błędzie manichejczyków odnośnie do wcielenia
  30. O błędzie Walentyna odnośnie do Wcielenia
  31. O błędzie Apolinarego odnośnie do Ciała Chrystusa Pana
  32. O błędzie Ariusza i Apolinarego odnośnie do duszy Chrystusa
  33. O błędzie Apolinarego, który twierdził, że Chrystus nie miał duszy rozumnej i o błędzie Orygenesa, który twierdził, że dusza Chrystusa została stworzona przed światem
  34. O błędzie Teodora z Mopsuestii i Nestoriusza, odnośnie do wcielenia Słowa
  35. Przeciwko błędowi Eutychesa
  36. O błędzie Makarego Antiocheńczyka, który twierdził, że jest tylko jedna wola w Chrystusie Panu
  37. Przeciwko tym, którzy twierdzili, że w Chrystusie Panu nie powstaje z duszy i ciała pewna całość
  38. Przeciwko tym, którzy przyjmują dwa podłoża lub dwie hypostazy w jednej osobie Chrystusa
  39. Nauka wiary katolickiej o wcieleniu Chrystusa
  40. Zarzuty przeciwko wierze we Wcielenie
  41. W jaki sposób należy rozumieć wcielenie Syna Bożego
  42. Że przyjęcie natury ludzkiej było bardzo odpowiednim dla Słowa Bożego
  43. Że natura ludzka, przyjęta przez Słowo, nie istniała przed tym przyjęciem, lecz została przyjęta w chwili poczęcia
  44. Że natura ludzka przyjęta przez Słowo, w samym poczęciu była doskonałą co do duszy i co do ciała
  45. Że było rzeczą odpowiednią, by Chrystus Pan narodził się z Dziewicy
  46. Że Chrystus począł się z Ducha Świętego
  47. Że Chrystus co do ciała nie był Synem Ducha Świętego
  48. Że nie należy nazywać Chrystusa stworzeniem
  49. Rozwiązanie powyższych zarzutów przeciw Wcieleniu
  50. Że grzech pierworodny przenosi się z pierwszego rodzica na potomków
  51. Zarzuty przeciw grzechowi pierworodnemu
  52. Odpowiedź na powyższe zarzuty
  53. Argumenty, które pozornie dowodzą, że wcielenie Boga nie było rzeczą odpowiednią
  54. Że wcielenie Boga było rzeczą odpowiednią
  55. Rozwiązanie zarzutów powyższych przeciwko temu, że wcielenie Boga było rzeczą odpowiednią
  56. O konieczności sakramentów
  57. O rozróżnieniu sakramentów Starego i Nowego Prawa
  58. O liczbie sakramentów Nowego Prawa
  59. O chrzcie
  60. O bierzmowaniu
  61. O Eucharystii
  62. O błędach niewiernych odnośnie do sakramentu Eucharystii
  63. Rozwiązanie powyższych trudności, najpierw co do przemiany chleba na ciało Chrystusa Pana
  64. Rozwiązanie zarzutów stawianych odnośnie do miejsca
  65. Rozwiązanie zarzutów odnoszących się do przypadłości
  66. Odpowiedź na zarzuty stawiane odnośnie do własności czynnych i biernych
  67. Odpowiedź na zarzuty stawiane odnośnie do łamania
  68. Wytłumaczenie przytoczonych słów Chrystusa Pana
  69. Jakiego chleba i wina należy używać do tego sakramentu
  70. O sakramencie pokuty. Najpierw o tym, że może człowiek zgrzeszyć po otrzymaniu łaski sakramentalnej
  71. Że człowiek, który zgrzeszył po otrzymaniu łaski sakramentalnej, może się nawrócić przez łaskę
  72. O konieczności pokuty i o jej częściach
  73. O sakramencie ostatniego namaszczenia
  74. O sakramencie kapłaństwa
  75. O różnych stopniach święceń kapłańskich
  76. O godności biskupiej. I że jeden z biskupów jest ponad wszystkimi
  77. Że sakramentów mogą udzielać źli słudzy Kościoła
  78. O sakramencie małżeństwa
  79. Że przez Chrystusa ciała nasze zmartwychwstaną
  80. Zarzuty przeciw zmartwychwstaniu
  81. Rozwiązanie powyższych zarzutów
  82. Że ludzie zmartwychwstaną nieśmiertelni
  83. Że ci, którzy zmartwychwstaną, nie będą przyjmować pokarmów, ani obcować cieleśnie
  84. Że ciała zmartwychwstających będą miały tę samą naturę
  85. Że ciała tych, którzy zmartwychwstaną, będą miały inne własności niż poprzednio
  86. O jakości ciał uwielbionych
  87. O miejscu ciał uwielbionych
  88. O płci i wieku tych, którzy zmartwychwstaną
  89. O jakości ciał zmartwychwstających w potępionych
  90. W jaki sposób substancje niecielesne cierpią z powodu ognia materialnego
  91. Że dusze otrzymują karę lub nagrodę zaraz po odłączeniu się od ciała
  92. Że dusze świętych mają po śmierci wolę utwierdzoną w dobrem
  93. Że dusze złych po śmierci mają wolę utwierdzoną w złem
  94. O niezmienności woli w duszach zatrzymanych w czyśćcu
  95. O powszechnej niezmienności wszystkich dusz po ich rozłączeniu się z ciałem
  96. O sądzie ostatecznym
  97. O stanie świata po sądzie