Przejdź do treści
Chrześcijańska Rzeczywistość

ODPARCIE KOLEJNEGO UNITARIAŃSKIEGO KACZKAŃSTWA

Kontynuuję od miejsca, w którym ostatnio skończyłem: BÓG JEZUSA, CZ. 1.

W tym wpisie pokażę, że same natchnione pisma, na które powołują się ci antytrynitarze, kategorycznie potwierdzają, że Jezus jest Bogiem w absolutnym sensie, będąc jedno z Ojcem i Duchem co do istoty, chwały i majestatu.

Zaczynam od świadectwa samego Jana.

JAN

Jan rozpoczyna swoją Ewangelię od ogłoszenia, że Jezus jest wiecznym Słowem, które istniało z Bogiem przed stworzeniem i zawsze było Bogiem z natury, a które Bóg następnie wyznaczył, aby stworzyło całe stworzenie i obdarzyło je życiem. To jest właśnie to Słowo, które potem stało się ciałem, co oznacza, że stało się Człowiekiem, Chrystusem Jezusem:    

„Na początku było Słowo, a Słowo było u Boga, a Bogiem było Słowo (kai theos een ho logos). To było na początku u Boga. Wszystko się przez nie stało; a bez niego nic się nie stało, co się stało. W niem był żywot, a żywot był światłością ludzi. … Była światłość prawdziwa, która oświeca wszelkiego człowieka na ten świat przychodzącego. Na świecie był, a świat jest uczyniony przezeń, a świat go nie poznał. … A Słowo ciałem się stało i mieszkało między nami, (i widzieliśmy chwałę jego, chwałę jako jednorodzonego od Ojca), pełne łaski i prawdy.” J 1,1-4, 9-10, 14Na początku było Słowo, a Słowo było u Boga, a Bogiem było Słowo.

Tutaj w prologu Jan przypisał Chrystusowi wyłączne funkcje i cechy, które Biblia hebrajska przypisuje samemu JHWH.

Na przykład Stary Testament kategorycznie uczy, że sam JHWH stworzył i podtrzymuje wszelkie stworzenie oraz że jest On jedynym źródłem światła duchowego, ponieważ oświecenie pochodzi od Niego samego:

„Dokończone są tedy niebiosa i ziemia, i wszystko ochędóstwo ich… I dokonał Bóg w dzień siódmy dzieła swego, które uczynił: i odpoczął w dzień siódmy od wszelkiego dzieła, które sprawił. I błogosławił dniowi siódmemu i poświęcił go: iż weń odpoczął od wszelkiego dzieła swego, które stworzył Bóg, aby uczynił. Te są zrodzenia nieba i ziemie, gdy były stworzone, w dniu, którego uczynił Pan Bóg niebo i ziemię. Wszelką różczkę polną niż weszła na ziemi, i wszelkie ziele krainy niźli wyniknęło: Nie spuścił bowiem był Pan Bóg dżdża na ziemię, i człowieka nie było, któryby sprawował ziemię. Ale zdrój wynikał z ziemie, oblewający wszystek wiérzch ziemie. Utworzył tedy Pan Bóg człowieka z mułu ziemie, i natchnął w oblicze jego dech żywota; i tak człowiek stał się w duszę żywiącą… Przepuścił tedy Pan Bóg twardy sen na Adama: a gdy zasnął, wyjął jedno żebro z niego, i napełnił ciałem miasto niego. I zbudował Pan Bóg z żebra, które wyjął z Adama, białągłowę, i przywiódł ją do Adama. I rzekł Adam: »To teraz kość z kości moich, i ciało z ciała mego: tę będą zwać Mężyną; bo z męża wzięta jest«.” Rdz 2,1-7, 21-23Dokończone są tedy niebiosa i ziemia, i wszystko ochędóstwo ich.

„I mówili Lewitowie, Jozue i Cedmihel, Bani, Hasebnia, Serebia, Odaja, Sebnia, Phathahia: Wstańcie, błogosławcie Panu, Bogu waszemu, od wieku aż do wieku: a niech błogosławią imieniowi chwały twojéj wysokiemu we wszelakiem błogosławieństwie i chwale. Ty sam, Panie, jeden, tyś uczynił niebo i niebo niebios i wszystko wojsko ich, ziemię i wszystko, co jest na niéj, morza i wszystko, co w nich jest. i ty żywisz to wszystko, a wojsko niebieskie tobie się kłania.” Ne 9,5-6I mówili Lewitowie, Jozue i Cedmihel, Bani, Hasebnia, Serebia, Odaja, Sebnia, Phathahia: Wstańcie, błogosławcie Panu, Bogu waszemu, od wieku aż do wieku: a niech błogosławią imieniowi chwały twojéj wysokiemu we wszelakiem błogosławieństwie i chwale.

„Który rozciąga niebiosa SAM i chodzi po wałach morskich.” Hi 9,8Który rozciąga niebiosa sam i chodzi po wałach morskich.

„Azaż nie w żywocie uczynił mię, który i onego sprawił i utworzył mię w żywocie jeden?)” Hi 31,15Azaż nie w żywocie uczynił mię, który i onego sprawił i utworzył mię w żywocie jeden?)

„Albowiem u ciebie jest zdrój żywota: a w światłości twojéj oglądamy światłość.” Ps 36,9Będą upojeni hojnością domu twego: i strumieniem rozkoszy twojéj napoisz je.

„To mówi Pan, odkupiciel twój, i twórca twój z żywota: Jam jest Pan, czyniący wszystko, rozciągający niebiosa sam, stanowiący ziemię, a nikt zemną.” Iz 44,24To mówi Pan, odkupiciel twój, i twórca twój z żywota: Jam jest Pan, czyniący wszystko, rozciągający niebiosa sam, stanowiący ziemię, a nikt zemną.

„Jam uczynił ziemię, i człowieka na niej Jam stworzył. Ręce moje rozciągnęły niebiosa, i wszemu wojsku ich rozkazałem… Bo to mówi Pan, który stworzył niebiosa (sam Bóg, który utworzył ziemię i uczynił ją; sam twórca jej: nie po próżnicy ją stworzył, dla mieszkania utworzył ją): »Ja Pan, a niemasz innego«.” Iz 45,12, 18Jam uczynił ziemię, i człowieka na niej Jam stworzył: ręce moje rozciągnęły niebiosa, i wszemu wojsku ich rozkazałem.

W świetle powyższego natchniony Apostoł nie mógłby utożsamić Chrystusa z prawdziwą Światłością, która oświeca całą ludzkość, ani opisać Go jako Tego, przez którego powstało wszelkie stworzenie, gdyby nie wierzył, że Syn (wraz z Ojcem i Duchem Świętym) jest JHWH Wszechmogącym.

Jan nie mógłby również twierdzić, że Chrystus istniał jako Bóg przed stworzeniem, gdyby nie uważał, że Jezus jest Bogiem JHWH, który stał się Człowiekiem, ponieważ ST wyraźnie i jasno stwierdza, że JHWH jest jedynym Bogiem, który istnieje od wieków:  

„Modlitwa Mojżesza, człowieka Bożego. Panie, stałeś się ucieczką nam, od rodzaju do rodzaju. Pierwéj niźli stanęły góry, albo ziemia i świat był stworzony, od wieku i aż do wieku, ty jesteś Bóg.” Ps 90,1-2Modlitwa Mojżesza, człowieka Bożego. Panie, stałeś się ucieczką nam, od rodzaju do rodzaju.

„Pan królował, oblókł się w ozdobę: oblókł się Pan mocą i przepasał się; albowiem umocnił okrąg świata, który się nie poruszy. Zgotowana stolica twoja od onego czasu: ty jesteś od wieku.” Ps 93,1-2Chwała pienia samemu Dawidowi, przed Sobotą, kiedy ziemia jest fundowana. Pan królował, oblókł się w ozdobę: oblókł się Pan mocą i przepasał się; albowiem umocnił okrąg świata, który się nie poruszy.

„Wyście świadkowie moi, mówi Pan, i sługa mój, któregom obrał, abyście wiedzieli i wierzyli mi, a wyrozumieli, żem Ja jest sam: przedemną nie jest utworzony bóg i po mnie nie będzie. Jam jest, Jam jest Pan, a niemasz oprócz mnie zbawiciela, Jam opowiedział i zbawił, oznajmiłem, a nie było między wami cudzego: wyście świadkowie moi, mówi Pan, a Ja Bóg. I od początku Ja sam i niemasz, kto by z ręki mojej wyrwał: udziałam, a kto to odwróci?” Iz 43,10-13Wyście świadkowie moi, mówi Pan, i sługa mój, któregom obrał, abyście wiedzieli i wierzyli mi, a wyrozumieli, żem Ja jest sam: przedemną nie jest utworzony bóg i po mnie nie będzie.    

Jan ma jeszcze więcej do powiedzenia.

Według Ewangelisty Bóg nigdy nie był i nie może być poznany inaczej, jak tylko przez przyjście Syna, który Go objawia i wyjaśnia:

„Nikt nigdy nie widział Boga; jednorodzony Bóg (monogenes theos), który jest w łonie Ojca, On Go wyjaśnił”. J 1,18Boga żaden nigdy nie widział; jednorodzony Syn, który jest na łonie Ojcowskiem, on opowiedział.

Przyjęta tutaj lekcja, monogenes theos, opiera się na dwóch najstarszych zachowanych greckich rękopisach tego wersetu, a mianowicie P66 i P75, datowanych na okres od końca II do III wieku po Chrystusie. Zwróć uwagę na różne sposoby, w jakie przekłady Biblii oddały tę frazę:

„Nikt nigdy nie widział Boga; Jednorodzony Bóg, który jest w łonie Ojca, [On] to objawił”. NASB  

„Boga żaden nigdy nie widział; jednorodzony Syn, który jest na łonie Ojcowskiem, on opowiedział.” J 1,18Boga żaden nigdy nie widział; jednorodzony Syn, który jest na łonie Ojcowskiem, on opowiedział.

„Nikt nigdy nie widział Boga. Jedyny Syn, który sam jest Bogiem i jest u boku Ojca, On Go objawił”. Christian Standard Bible (CSB)

„Nikt nigdy nie widział Boga. Bóg, jedyny Syn, który jest u boku Ojca, objawił Boga”. Common English Bible (CEB)

„Nikt nigdy nie widział Boga. Jedyny Syn, który jest prawdziwym Bogiem i jest najbliżej Ojca, pokazał nam, jaki jest Bóg”. Contemporary English Version (CEV)

„Nikt nigdy nie widział Boga. Jedyny Syn, który jest równy Bogu i jest u boku Ojca, On Go objawił”. Good News Translation (GNT)

„Nikt nigdy nie widział Boga. Jedyny w swoim rodzaju Bóg, który jest blisko boku Ojca, objawił Go”. International Standard Version (ISV)

„Nikt nigdy nie widział Boga. Jedyny Syn, sam będący Bogiem, Ten, który jest w łonie Ojca, On Go objawił”. William Mounce Reverse Interlinear New Testament (MOUNCE)

„Nikt nigdy nie widział Boga. Jedyny Syn, Bóg, który jest u boku Ojca, objawił Go”. New American Bible Revised Edition (NABRE)

„Nikt nigdy nie widział Boga. Ten jedyny, sam będący Bogiem, który pozostaje w najbliższej relacji z Ojcem, objawił Boga”. (NET)

Nikt nigdy nie widział Boga. Lecz Jedyny i Niepowtarzalny jest Bogiem i jest u boku Ojca. Ten, który jest u boku Ojca, pokazał nam, jaki jest Bóg”. New International Reader’s Version (NIRV)

„Nikt nigdy nie widział Boga, ale jedyny Syn, który sam jest Bogiem i pozostaje w najściślejszej relacji z Ojcem, objawił Go”. New International Version (NIV)

„Nikt nigdy nie widział Boga. Jedyny Bóg, który jest w łonie Ojca, [One] pouczył [nas].” (Tłumaczenie Ekumeniczne)

„Nikt nigdy nie widział Boga. Ten Jednorodzony Bóg, który jest w łonie Ojca, [On] pouczył [nas].” (Biblia Tysiąclecia)

„Nikt nigdy nie widział Boga. Jedyny Syn, będący sam Bogiem, który jest blisko serca Ojca, On go objawił.” (New Revised Standard Version Updated Edition, NRSVUE)

Stawia to antytrynitarza w obliczu dylematu, ponieważ Jan wyraźnie stwierdza, że nikt nigdy w żadnym momencie nie widział Boga, poza objawieniem Boga przez Syna. A jednak powiedziano nam, że przez cały okres Starego Przymierza wielu widziało Boga w sposób widzialny i rozmawiało z Nim bezpośrednio. Niektóre przykłady obejmują:

„Zaczem gdy dziewiącidziesiąt i dziewiąci lat być począł, ukazał mu się Pan, i rzekł do niego: Jam Bóg wszechmogący: chodź przedemną, a bądź doskonały. A uczynię przymierze moje między mną i tobą, i rozmnożę cię zbytnie wielce. Padł Abram pochylony na oblicze. … A gdy się dokonała rzecz mówiącego z nim, wstąpił Bóg od Abrahama.” Rdz 17,1-3.22Zaczem gdy dziewiącidziesiąt i dziewiąci lat być począł, ukazał mu się Pan, i rzekł do niego: Jam Bóg wszechmogący: chodź przedemną, a bądź doskonały.

„I wstąpili Mojżesz i Aaron, Nadab i Abiu, i siedmdziesiąt z starszych Izraelowych. I ujrzeli Boga Izraelowego: a pod nogami jego jako robota kamienia Szafirowego, a jako niebo, gdy pogodne jest. Ani ściągnął ręki swéj na te, którzy daleko odstąpili z synów Izraelowych; widzieli Boga, i jedli i pili.” Wj 24,9-11I wstąpili Mojżesz i Aaron, Nadab i Abiu, i siedmdziesiąt z starszych Izraelowych.

„Wtedy stąpił Pan w słupie obłokowym i stanął w wejściu przybytku, wołając Aarona i Maryi. Którzy gdy szli, Rzekł do nich: Słuchajcie słów moich: Jeźli kto będzie między wami prorok Pański, w widzeniu ukażę mu się, albo przez sen będę mówił do niego. Ale nie taki sługa mój Mojżesz, który we wszystkim domu moim najwierniejszy jest; Z nim usty do ust mówię jemu: i jawnie, a nie przez zasłony i figury Pana widzi: czemużeście się nie bali uwłaczać słudze memu Mojżeszowi.” Lb 12,5-8Stąpił Pan w słupie obłokowym i stanął w wejściu przybytku, wołając Aarona i Maryi. Którzy gdy szli,

„Roku, którego umarł król Ozyasz, widziałem Pana, siedzącego na stolicy wysokiéj i wyniosłéj: a to, co pod nim było, napełniało kościół. Seraphim stali nad nim: sześć skrzydeł miał jeden, a sześć skrzydeł drugi. dwiema zakrywali oblicze jego, a dwiema zakrywali nogi jego, a dwiema latali. I wołali jeden do drugiego i mówili: Święty, święty, święty Pan, Bóg zastępów, pełna jest wszystka ziemia chwały jego. I poruszyły się naprożniki z zawiasami od głosu wołającego, a dom napełnion jest dymem. I rzekłem: Biadaż mnie, iżem milczał; bo mąż mający wargi plugawe, ja jestem, i w pośrodku ludu plugawe wargi mającego ja mieszkam: a Króla, Pana zastępów widziałem oczyma swemi.” Iz 6,1-5Roku, którego umarł król Ozyasz, widziałem Pana, siedzącego na stolicy wysokiéj i wyniosłéj: a to, co pod nim było, napełniało kościół.

„Widziałem Pana stojącego na ołtarzu, i rzekł: Uderz w zawiasę, i niech się wzruszą naprożniki; bo łakomstwo na głowie wszystkich, a ostatek ich mieczem pobiję: nie będą mogli uciec; ucieka, a nie będzie zachowan z nich, który uciecze.” Am 9,1Widziałem Pana stojącego na ołtarzu, i rzekł: Uderz w zawiasę, i niech się wzruszą naprożniki; bo łakomstwo na głowie wszystkich, a ostatek ich mieczem pobiję: nie będą mogli uciec; ucieka, a nie będzie zachowan z nich, który uciecze.

Według tchnionego przez Ducha Świętego Jana, jedynym sposobem, w jaki te postaci ze Starego Testamentu mogły ujrzeć i zobaczyć Jahwe, było faktyczne oglądanie Syna w Jego preegzystencji.

Innymi słowy, Jan wskazuje, że to nikt inny jak sam Jezus w swoim stanie przed wcieleniem ukazywał się patriarchom i prorokom jako Bóg Jahwe Wszechmogący w wyraźnym celu objawienia im Boga.

Co więcej, punktem kulminacyjnym Ewangelii jest klamra kompozycyjna Jana, w której Tomasz wypowiada chrystologiczne wyznanie wiary w odpowiedzi na ujrzenie zmartwychwstałego Jezusa w Jego uwielbionym ciele fizycznym:

„A Thomasz jeden ze dwunaście, którego zowią Dydymus, nie był z nimi, kiedy przyszedł Jezus. Mówili mu tedy drudzy uczniowie: Widzieliśmy Pana. A on im rzekł: Jeźli nie ujrzę w ręku jego przebicia gwoździ, a nie włożę palca mego na miejsce gwoździ, i nie włożęli ręki mojéj w bok jego, nie uwierzę. A po ośmi dni byli zasię uczniowie jego w domu, i Thomasz z nimi. Przyszedł Jezus drzwiami zamknionemi i stanął w pośrodku i rzekł: Pokój wam! Potem rzeki Thomaszowi: Włóż sam palec twój, a oglądaj ręce moje i ściągnij rękę twoję, a włóż w bok mój; a nie bądź niewiernym, ale wiernym. Odpowiedział Thomasz i rzekł mu: Pan mój i Bóg mój! Powiedział mu Jezus: Iżeś mię ujrzał, Thomaszu, uwierzyłeś: błogosławieni, którzy nie widzieli, a uwierzyli.” J 20,24-29A Thomasz jeden ze dwunaście, którego zowią Dydymus, nie był z nimi, kiedy przyszedł Jezus.

Tomasz jednoznacznie uznaje uwielbionego Jezusa za swojego Pana i Boga!

To, co czyni to tak zadziwiającym, to fakt, że wyznanie Tomasza jest niemal identyczne z opisem Jahwe zawartym w następującym Psalmie:

„Widziałeś, Panie, nie milcz: Panie, nie odchódź odemnie. Powstań, a pilnuj sądu mego: Boże mój, i Panie mój, sprawy mojéj. Sądź mię według sprawiedliwości twojéj, Panie, Boże mój: a niech się nie weselą nademną.” Ps 35,22-24Widziałeś, Panie, nie milcz: Panie, nie odchódź odemnie.

Oto greckie tłumaczenie wyznania psalmisty:

„Powstań, Panie, i miej pieczę nad moim sądem, [także] nad moją sprawą, Boże mój i Panie mój (ho theos mou kai ho kyrios mou).” Ps 34,23Pan odkupi dusze sług swoich: a nie zgrzeszą wszyscy, którzy w nim nadzieję mają. LXX

A teraz porównaj to z greckim tekstem Jana:

„Tomasz odpowiedział: „Ty jesteś moim Panem i moim Bogiem (ho kyrios mou kai ho theos mou)!”” J 20,28Odpowiedział Thomasz i rzekł mu: Pan mój i Bóg mój! CEV

„A Tomasz odpowiedział i rzekł JEMU (eipen auto): Pan mój i Bóg mój.” (Authorized King James Version, AV)

Sformułowanie obu tekstów jest identyczne, a jedyną różnicą jest odmienny szyk słów, tj. „Pan mój i Bóg mój” kontra „Bóg mój i Pan mój”.

Antytyntariusz staje teraz w obliczu ogromnego problemu, ponieważ jedynym sposobem, w jaki monoteistyczny Żyd, taki jak Tomasz, mógł odważyć się na takie wyznanie, było przekonanie, że Jezus jest Bogiem Wszechmogącym w ciele. Dla niewierzącego unitarianina/arianina po prostu nie ma z tego wyjścia.

Ten argument zostaje dodatkowo wzmocniony faktem, że Jan opisuje Jezusa czyniącego to, co Stary Testament przypisuje Jahwe, a mianowicie tchnięcie Ducha Świętego na swoich uczniów:

„Rzekł im tedy zasię: Pokój wam. Jako mię posłał Ojciec, i Ja was posyłam. To powiedziawszy, tchnął na nie, i rzekł im: Weźmijcie Ducha Świętego. Których odpuścicie grzechy, są im odpuszczone, a których zatrzymacie, są zatrzymane.” J 20,21-23Rzekł im tedy zasię: Pokój wam. Jako mię posłał Ojciec, i Ja was posyłam.

Zmartwychwstały Chrystus wypełnia w ten sposób słowa Jana Chrzciciela, który stwierdził, że Syn będzie chrzcił ludzi Duchem Świętym:

„Nazajutrz ujrzał Jan Jezusa, idącego do siebie, i rzekł: Oto Baranek Boży, oto który gładzi grzech świata. Tenci jest, o którymem powiadał: Idzie za mną mąż, który stał się przedemną, iż pierwéj był niż ja. A jam go nie znał; ale iżby był objawion w Izraelu, dlategom ja przyszedł, chrzcząc wodą. I dał Jan świadectwo Jan, mówiąc: Iżem widział Ducha zstępującego jako gołębicę z nieba, i został na nim. A jam go nie znał; ale który mię posłał chrzcić wodą, ten mi powiedział: Na którego ujrzysz Ducha zstępującego i na nim zostawającego, ten jest, który chrzci Duchem Świętym. A jam widział, i dałem świadectwo, że ten jest Syn Boży.” J 1,29-34Nazajutrz ujrzał Jan Jezusa, idącego do siebie, i rzekł: Oto Baranek Boży, oto który gładzi grzech świata.

Co ciekawe, Biblia Hebrajska wyraźnie stwierdza, że sam Jahwe tchnie Ducha Świętego i że to On wylewa Ducha na wierzących:

„Utworzył tedy Pan Bóg człowieka z mułu ziemie i natchnął w oblicze jego dech żywota, i tak człowiek stał się w duszę żywiącą.” Rdz 2,7Utworzył tedy Pan Bóg człowieka z mułu ziemie, i natchnął w oblicze jego dech żywota: i stał się człowiek w duszę żywiącą.

„Duch Boży uczynił mię, i natchnienie Wszechmocnego ożywiło mię.” Hi 33,4Duch Boży uczynił mię, i natchnienie Wszechmocnego ożywiło mię.

„Wtedy pokropię was czystą wodą i będziecie czyści; oczyszczę was z wszelkiej waszej nieczystości i ze wszystkich waszych idoli. Co więcej, dam wam serce nowe i włożę w was nowego ducha; usunę z waszego ciała serce kamienne i dam wam serce z ciała. Włożę mojego Ducha w was i sprawię, że będziecie chodzić moimi drogami, i będziecie pilnie przestrzegać moich wyroków”. Ez 36,26-27I dam wam serce nowe i ducha nowego położę wpośród was, a wyjmę serce kamienne z ciała waszego i dam wam serce mięsne.

Kolejny fragment jest również interesujący, ponieważ Jahwe zapowiada, że wyleje swojego Ducha w związku ze wszystkimi, którzy będą wzywać Jego imienia dla zbawienia:

„I będzie potem, wyleję Ducha mego na wszelkie ciało, a prorokować będą synowie wasi i córki wasze; starcom waszym sny się śnić będą, a młodzieńcy wasi widzenia widzieć będą. Lecz i na sługi moje i na służebnice w one dni wyleję Ducha mego. I dam cuda na niebie i na ziemi, krew i ogień i parę dymową. Słońce obróci się w ciemność, a księżyc w krew, niż przyjdzie dzień Pański wielki a straszny. I będzie, każdy, któryby wzywał imienia Pańskiego, zbawion będzie; bo na górze Syońskiéj i w Jeruzalem będzie wybawienie, jako rzekł Pan, i w ostatkach, których Pan wezwie.” Jl 2,28-32I będzie potem, wyleję Ducha mego na wszelkie ciało, a prorokować będą synowie wasi i córki wasze; starcom waszym sny się śnić będą, a młodzieńcy wasi widzenia widzieć będą.

A jednak Jan wyraźnie wskazuje, że aby zostać zbawionym, trzeba przyjąć imię Jezusa! 

„A ilekolwiek ich przyjęli go, dał im moc, aby się stali synami Bożymi, tym, którzy wierzą w imię jego. Którzy nie ze krwie, ani z woléj ciała, ani z woléj męża, ale z Boga się narodzili.” J 1,12-13A ilekolwiek ich przyjęli go, dał im moc, aby się stali synami Bożymi, tym, którzy wierzą w imię jego.

„Wieleć i innych znaków uczynił Jezus przed oczyma uczniów swoich, które nie są w tych księgach napisane. A te są napisane, abyście wierzyli, że Jezus jest Chrystus, Syn Boży: a iżbyście wierząc, żywot mieli w imię jego.” J 20,30-31Wieleć i innych znaków uczynił Jezus przed oczyma uczniów swoich, które nie są w tych księgach napisane.

Apostał posuwa się nawet do stwierdzenia, że Chrystus jest Tym, który słucha modlitw, będąc Osobą, która osobiście odpowiada na każdą prośbę zaniesioną w Jego imię!

„Jeźli świadectwo ludzkie przyjmujemy, świadectwo Boże większe jest; albowiem to jest świadectwo Boże, które większe jest, iż świadczył o Synie swym. Kto wierzy w Syna Bożego, ma świadectwo Boże w sobie. Kto nie wierzy Synowi, kłamcą go czyni, iż nie wierzy świadectwu, które Bóg świadczył o Synie swoim. A to jest świadectwo, iż żywot wieczny dał nam Bóg: a ten żywot jest w Synie jego. Kto ma Syna, ma żywot: kto nie ma Syna, żywota nie ma. To wam piszę, abyście wiedzieli, iż żywot wieczny macie, którzy wierzycie w imię Syna Bożego. A to jest ufanie, które mamy do niego: iż o cokolwiekbyśmy prosili wedle woli jego, słucha nas. A wiemy, iż nas słucha, czegobyśmykolwiek żądali: wiemy, iż mamy prośby, których od niego prosimy.” 1 J 5,9-15Jeźli świadectwo ludzkie przyjmujemy, świadectwo Boże większe jest; albowiem to jest świadectwo Boże, które większe jest, iż świadczył o Synie swym.

„Jeźli mię o co będziecie prosić w imię moje, to uczynię, aby był uwielbion Ojciec w Synu. Jeźli mię o co będziecie prosić w imię moje, to uczynię.” J 14,13-14Bo Ja do Ojca idę. A oczkolwiek będziecie prosić Ojca w imię moje, to uczynię, aby był uwielbion Ojciec w Synu.

Po raz kolejny Jezus czyni to, co Stary Testament przypisuje wyłącznie YHWH:

„Tobie przystoi pieśń, Boże, w Syonie: i tobie oddadzą ślub w Jeruzalem. Wysłuchaj modlitwę moję: do ciebie wszelkie ciało przyjdzie.” Ps 65,1-2Na koniec, Psalm Dawidowi. Pieśń Jeremiasza i Ezechiela, ludu przeprowadzenia, kiedy poczęli iść w drogę.

W świetle powyższego, czy Jan mógł jaśniej lub bardziej wyraziście potwierdzić, że Jezus jest rzeczywiście Wszechmogącym YHWH, który stał się Człowiekiem, będąc jedynym Synem Bożym, który jest jedno z Ojcem w istocie i chwale?

 W następnej części zakończę świadectwem świętego i błogosławionego Apostoła Pawła