I, q. 10, a. 3
Czy być wiecznym jest swoistą właściwością Boga
Zarzut pierwszy. Wydaje się, że być wiecznym nie jest swoistą właściwością samego tylko Boga. Powiedziano bowiem (Dn 12, 3), że: którzy ku sprawiedliwości wprawiają wielu, będą jako gwiazdy na wieki wieczne. Nie byłoby zaś kilku wieczności, gdyby sam tylko Bóg był wieczny.
Zarzut drugi. Oprócz tego powiedziano (Mt 25, 41): Idźcie przeklęci w ogień wieczny. Zatem nie sam tylko Bóg jest wieczny.
Zarzut trzeci. Oprócz tego wszystko co jest konieczne, jest wieczne. Lecz wiele rzeczy jest koniecznych, jak na przykład wszystkie zasady dowodzenia i wszystkie zdania dowodzące. Zatem nie tylko Bóg jest wieczny.
Lecz przeciwnym temu jest, co powiada Hieronim do Marceli (Epist. XV): Sam tylko Bóg jest tym, który początku nie ma. Cokolwiek zaś ma początek, nie jest wieczne. Więc sam tylko Bóg jest wieczny.
Odpowiadam, że wieczność prawdziwie i właściwie jest w samym tylko Bogu. Ponieważ wieczność wynika z niezmienności, jak wynika z tego, co powiedziano (paragr. 1), sam tylko Bóg zaś jest zupełnie niezmienny, jak to powyżej wykazano. O ile jednak niektóre rzeczy otrzymują od Niego niezmienność, o tyle uczestniczą w Jego wieczności. Niektóre rzeczy przeto o tyle otrzymują niezmienność od Boga, że nigdy nie przestają istnieć; i odnośnie do tego powiedziano (Koh 1, 4), o ziemi, że: na wieki stoi. Niektóre rzeczy zaś nazywają się w Piśmie św. wiecznymi dla długości czasu trwania, chociaż podlegają zepsuciu, tak jak w (Ps 75, 5) zwą się góry wiekuiste, a także ks. powt. Prawa: z owoców pagórków wiecznych. Niektóre zaś rzeczy obszerniej uczestniczą w pojęciu wieczności, o ile posiadają niezmienność, albo co do bytu, albo wreszcie co do działania, tak jak aniołowie i błogosławieni, którzy oglądają Słowo; gdyż co do owego widzenia Słowa, nie ma w świętych zmiennych myśli, jak powiada Augustyn XV De Trin. Cap. XVI. Stąd powiada się, że ci, którzy Boga oglądają, mają życie wieczne, według tych słów (J 17, 3): Ten jest żywot wieczny, aby poznali i t. d.
Odpowiedź na pierwszy zarzut. Powiada się, że jest wiele wieczności, o ile jest wielu uczestników wieczności przez oglądanie Boga.
Odpowiedź na drugi zarzut. Ogień piekielny nazywa się wiecznym tylko dlatego, że się nie kończy. Jest zaś w karach ich przemiana, według owych słów (Hi 24, 19): do wielkiego gorąca przejdą z wód śnieżnych. Stąd w piekle nie ma prawdziwej wieczności, ale raczej czas, według owych słów (Ps 80, 16): Będzie czas ich na wieki.
Odpowiedź na trzeci zarzut. Konieczne oznacza pewien sposób prawdy. Prawda zaś według Filozofa w VI Metaph. jest w umyśle. Odnośnie więc do tego rzeczy prawdziwe i konieczne są wieczne, ponieważ są w umyśle wiecznym, którym jest jedynie umysł Boży. Stąd nie wynika, by coś poza Bogiem było wieczne.
Przekład: Summa teologiczna, Kraków 1927 do 1933, tłumaczona staraniem redakcji „Wiadomości Katolickich”; pisownia uwspółcześniona.