Przejdź do treści
Chrześcijańska Rzeczywistość

I, q. 26, a. 1

Czy szczęśliwość jest własnością Boga

Zarzut pierwszy. Wydaje się, że szczęśliwość nie jest własnością Boga. Szczęśliwość bowiem, według Boecjusza w III de Consol, prosa II jest to stan doskonały przez nagromadzenie wszelakiego dobra. Lecz nagromadzenie dobra nie może znachodzić się w Bogu, podobnie jak i złożenie. Zatem szczęśliwość nie jest własnością Boga.

Zarzut drugi. Oprócz tego szczęście czyli szczęśliwość jest nagrodą cnoty według Filozofa w I Ethic. Lecz nagroda jak i zasługa nie stosuje się do Boga. Zatem tak samo nie stosuje się do Boga szczęśliwość.

Lecz przeciwnym temu jest, co mówi Apostoł w (1 Tm 6, 15): którego czasów swoich okaże Bóg błogosławiony i sam możny Król Królów i Pan panujących.

Odpowiadam, że szczęście jest w najwyższym stopniu własnością Boga. Pod nazwą szczęśliwości bowiem rozumie się tylko doskonałe dobro rozumnej natury; a własnością jej jest znać wystarczalność dobra, które posiada, i której jest właściwością, by jej przydarzało się coś albo dobrze albo źle, i by była panią swych czynności. Jedno zaś i drugie najdoskonalej stosuje się do Boga, mianowicie być doskonałym i rozumnym. Stąd szczęśliwość jest w najwyższym stopniu własnością Boga.

Odpowiedź na pierwszy zarzut. Nagromadzenie dóbr znajduje się w Bogu nie sposobem złożenia, lecz sposobem pojedynczości; te rzeczy bowiem, które w stworzeniach są wielorakie, w Bogu istnieją uprzednio pojedynczo i zjednoczone, jak powyżej powiedziano (R. IV, par. 2, R. XIII, par. 4).

Odpowiedź na drugi zarzut. Przydarza się szczęściu lub szczęśliwości, że jest nagrodą cnoty, o ile ktoś szczęśliwość zdobywa; jak przydarza się bytowi, że jest kresem rodzenia, o ile przechodzi z możności do czynu. Jak więc Bóg ma byt, choć nie jest zrodzony, tak ma szczęśliwość, chociaż nie nabytą zasługą.

Przekład: Summa teologiczna, Kraków 1927 do 1933, tłumaczona staraniem redakcji „Wiadomości Katolickich”; pisownia uwspółcześniona.