Przejdź do treści
Chrześcijańska Rzeczywistość

I, q. 26, a. 4

Czy w szczęśliwości Boga zawarta jest wszelka szczęśliwość

Zarzut pierwszy. Wydaje się że szczęśliwość boża nie obejmuje wszelkiej szczęśliwości. Są bowiem pewne szczęśliwości fałszywe. Lecz w Bogu nie może nic być fałszywego. Zatem szczęśliwość boża nie obejmuje wszelkiej szczęśliwości.

Zarzut drugi. Oprócz tego pewna szczęśliwość, według niektórych, polega na rzeczach materialnych, jak na rozkoszach, bogactwach, i tym podobnych, a te jednak nie mogą być odpowiednie dla Boga, skoro jest niematerialny. Zatem szczęśliwość Jego nie obejmuje wszelkiej szczęśliwości.

Lecz przeciwnym temu jest, że szczęśliwość jest pewną doskonałością. Doskonałość boża zaś obejmuje wszelką doskonałość, jak to wykazano powyżej (R. IV, par. 2). Zatem szczęśliwość boża obejmuje wszelką szczęśliwość.

Odpowiadam, że cokolwiek jest pożądalne w jakiejkolwiek szczęśliwości, czy to prawdziwej czy fałszywej, wszystko w najwyższym stopniu istnieje uprzednio w szczęśliwości Boga. Z kontemplacyjnej bowiem szczęśliwości ma On nieustanną i najpewniejszą kontemplację Siebie i wszystkich innych rzeczy, z czynnej zaś rządy całego wszechświata. Z ziemskiej zaś szczęśliwości, która polega na rozkoszach, bogactwach, potędze, godności i sławie, według Boecjusza w III de Consol. ma radość ze siebie i wszystkich innych rzeczy, za rozkosz; za bogactwa ma wszelaką wystarczalność, którą obiecują bogactwa, za władzę, wszechmoc; za godności rządzenie wszystkim, za sławę zaś podziw wszelkiego stworzenia.

Odpowiedź na pierwszy zarzut. O tyle jakaś szczęśliwość jest fałszywa, o ile odstępuje od pojęcia prawdziwej szczęśliwości; i tak nie ma jej w Bogu. Lecz cokolwiek ma podobieństwo do szczęśliwości choćby najmniejszej, w całości istnieje uprzednio w szczęśliwości bożej.

Odpowiedź na drugi zarzut. Dobra, które w ciałach istnieją materialnie, w Bogu istnieją duchowo, według Jego sposobu. I niechaj to, cośmy powiedzieli, wystarczy na temat jedności istotności bożej.

Przekład: Summa teologiczna, Kraków 1927 do 1933, tłumaczona staraniem redakcji „Wiadomości Katolickich”; pisownia uwspółcześniona.