I, q. 26, a. 3
Czy Bóg jest szczęśliwością każdego błogosławionego
Zarzut pierwszy. Wydaje się, że Bóg jest szczęśliwością każdego błogosławionego. Bóg jest bowiem najwyższym dobrem, jak to powyżej wykazano (R. VI, par. 2). Niemożliwym zaś jest, by było więcej najwyższych dóbr, jak także wynika z tego, co powyżej powiedziano (R. XI, par. 3). Skoro więc należy do pojęcia szczęśliwości, że jest najwyższym dobrem, wydaje się, że szczęśliwość nie jest czymś innym od Boga.
Zarzut drugi. Oprócz tego szczęśliwość jest ostatecznym celem natury rozumnej. Lecz jest wyłączną własnością Boga, że jest ostatecznym celem natury rozumnej. Zatem szczęśliwością każdego błogosławionego jest tylko Bóg.
Lecz przeciwnie szczęśliwość jednego jest większą od szczęśliwości drugiego, według owych słów (1 Kor 15, 41): gwiazda od gwiazdy różna jest w jasności. Lecz nad Boga nie ma nic większego. Zatem szczęśliwość jest czymś innym od Boga.
Odpowiadam, że szczęśliwość natury rozumnej polega na czynie rozumu. A w tym można rozważać dwie rzeczy: mianowicie przedmiot czynu, którym jest rzecz zrozumiała, i sam czyn, którym jest rozumienie. Jeśli więc rozważa się szczęśliwość ze strony samego przedmiotu, w ten sposób sam Bóg jest szczęśliwością; ponieważ przez to tylko jest ktoś szczęśliwym, że rozumie Boga, według tych słów Augustyna w V Wyzn. r. IV: szczęśliwym jest kto Cię poznał, nawet jeśli nie zna innych rzeczy. Lecz ze strony czynu rozumienia, szczęśliwość jest czymś stworzonym w stworzeniach błogosławionych; w Bogu zaś, nawet w tym znaczeniu, jest czymś niestworzonym.
Odpowiedź na pierwszy zarzut. Szczęśliwość, odnośnie do przedmiotu jest najwyższym dobrem bezwzględnie; ale odnośnie do czynu, w stworzeniach błogosławionych jest najwyższym dobrem nie bezwzględnie, lecz w rodzaju dóbr, w których stworzenie może uczestniczyć.
Odpowiedź na drugi zarzut. Cel zaś dwojaki, mianowicie przedmiotowy (cuius) i podmiotowy (quo), jak mówi sam Filozof w II de Anima, mianowicie rzecz sama i używanie rzeczy; jak dla skąpca celem są pieniądze i nabywanie pieniędzy. Dla stworzenia więc rozumnego jest wprawdzie Bóg celem ostatecznym jako przedmiot; szczęśliwość zaś stworzona jako używanie lub raczej korzystanie z rzeczy.
Przekład: Summa teologiczna, Kraków 1927 do 1933, tłumaczona staraniem redakcji „Wiadomości Katolickich”; pisownia uwspółcześniona.