I, q. 42, a. 6
Czy Syn jest równy Ojcu co do mocy
Zarzut pierwszy. Wydaje się, że Syn nie jest równy Ojcu co do mocy. Mówi bowiem (J 5, 19): „Nie może Syn sam od siebie nic czynić, jedno co ujrzy Ojca czyniącego”. Ojciec zaś może sam od siebie czynić. Zatem Ojciec jest większy od Syna co do mocy.
Zarzut drugi. Oprócz tego, większa jest moc tego, który daje przepisy i uczy, niż tego, który jest posłusznym i słucha. Lecz Ojciec daje zlecenie Synowi, według słów (J 14, 31): „jako mi Ojciec rozkazanie dał, tak czynię”. Ojciec też uczy Syna, według słów (J 5, 20): „Ojciec miłuje Syna i wszystko mu okazuje, co sam czyni”. Podobnie też Syn słucha, według słów (J 5, 30): „Jako słyszę, sądzę”. Zatem Ojciec ma większą moc niż Syn.
Zarzut trzeci. Oprócz tego należy do wszechmocy Ojca, by mógł zrodzić Syna sobie równego. Mówi bowiem Augustyn w księdze Contra Maximin. (lib. II, cap. VII): „Jeśli nie mógł stworzyć sobie równego, gdzież jest wszechmoc Boga Ojca?”. Lecz Syn nie może zrodzić Syna, jak powyżej wykazano (R. 41, par. 6). Więc Syn nie może wszystkiego, co należy do wszechmocy Ojca. I stąd nie jest Mu równy co do mocy.
Lecz przeciwnym jest, co mówi (J 5, 19): „cokolwiek Ojciec czyni, to i Syn także czyni”.
Odpowiadam, że trzeba mówić, iż Syn jest równy Ojcu co do mocy. Moc działania bowiem idzie za doskonałością natury, widzimy bowiem w stworzeniach, że im coś ma naturę doskonalszą, tym większą moc ma w działaniu. Wykazano zaś powyżej (par. 4), że samo pojęcie boskiego ojcostwa i synostwa domaga się, by Syn był równy Ojcu co do wielkości, to znaczy co do doskonałości natury. Stąd wynika, że Syn jest równy Ojcu co do mocy. I podobnie się rzecz ma z Duchem Świętym odnośnie do obydwóch.
Odpowiedź na pierwszy zarzut. W tym, co się mówi, że Syn nie może sam od siebie nic czynić, nie odbiera się Synowi jakiejś mocy, którą ma Ojciec, skoro zaraz się dodaje, że cokolwiek Ojciec czyni, to i Syn także czyni. Lecz wykazuje się, że Syn ma władzę od Ojca, od którego ma naturę. Stąd mówi Hilary w IX de Trin. (Num. 48): „Taką jest jedność natury boskiej, że tak sam przez siebie działa Syn, iż nie działa sam od siebie”.
Odpowiedź na drugi zarzut. W okazywaniu Ojca i słuchaniu Syna rozumie się tylko to, że Ojciec udziela wiedzy Synowi jak i istotności. I do tego samego można odnieść polecenie Ojca, przez to, że od wieków dał mu wiedzę i wolę rzeczy, które mają być uczynione, rodząc go. Albo raczej należy to odnieść do Chrystusa według natury ludzkiej.
Odpowiedź na trzeci zarzut. Jak ta sama istotność, która w Ojcu jest ojcostwem, jest w Synu synostwem, tak taką samą jest moc, którą Ojciec rodzi, i którą Syn się rodzi. Stąd jest jasnym, że cokolwiek może Ojciec, może i Syn. Jednak nie wynika, by mógł rodzić. Lecz zmienia się coś na do czegoś, rodzenie bowiem oznacza w Bogu stosunek. Zatem Syn ma tę samą wszechmoc co Ojciec, ale ma z innym stosunkiem. Ojciec bowiem ma ją jako dający, a to się oznacza, gdy się mówi, że może rodzić. Syn zaś ma ją jako przyjmujący, i to się oznacza, gdy się mówi, że może być zrodzony.
Przekład: Summa teologiczna, Kraków 1927 do 1933, tłumaczona staraniem redakcji „Wiadomości Katolickich”; pisownia uwspółcześniona.