Przejdź do treści
Chrześcijańska Rzeczywistość

I, q. 43, a. 1

Czy odpowiednim jest, by jakaś Osoba boska była posłaną

Zarzut pierwszy. Wydaje się, że jest nieodpowiednim, by jakaś Osoba boska była posłaną. Posłany bowiem mniejszy jest od posyłającego. Lecz jedna Osoba boska nie jest mniejszą od drugiej. Zatem jedna Osoba nie posyła drugiej.

Zarzut drugi. Oprócz tego, wszystko co jest posłane, oddziela się od posyłającego; stąd mówi Hieronim Super Ezechiel (lib. V): Co jest złączone i w jedno ciało sprzągnięte, nie może być posłane. Lecz w Osobach boskich nie ma niczego, co by można rozdzielić, jak mówi Hilary (De Trin. lib. VII). Zatem jedna Osoba drugiej nie posyła.

Zarzut trzeci. Oprócz tego każdy, który jest posłany, wychodzi z jakiegoś miejsca i na nowo do jakiegoś miejsca przychodzi. To zaś nie odpowiada Osobie boskiej, skoro ona jest wszędzie. Zatem nie jest rzeczą odpowiednią, by Osoba boska była posłana.

Lecz przeciwnym jest co powiedziano w (J 8, 16): nie jestem sam, ale ja i który mnie posłał, Ojciec.

Odpowiadam, że w pojęciu posłannictwa wprowadza się dwie rzeczy, z których jedną jest stosunek posłanego, do tego który go posłał, drugą jest stosunek posłanego do kresu, do którego jest posłany. Przez to bowiem, że ktoś jest posłany, okazuje się pewne pochodzenie posłanego od posyłającego; czy to odnośnie do władzy, jak pan posyła sługę, albo odnośnie do rady, jak się mówi, że doradca posyła króla na wojnę; albo odnośnie do pochodzenia, jak się mówi, że drzewo wydaje kwiat. Pokazuje się także stosunek do kresu, do którego się posyła, aby w jakiś sposób rozpoczął tam istnieć, albo ponieważ tam go w ogóle nie było dokąd został posłany, albo ponieważ zaczyna tam być jakimś sposobem, którym pierwej nie był. Posłanie więc może odpowiadać Osobie boskiej, odnośnie do tego, że wprowadza z jednej strony pochodzenie początku od posyłającego, i odnośnie do tego, że z drugiej strony wprowadza nowy sposób istnienia w czymś. Jak się mówi, że Syn jest posłany przez Ojca na świat, według tego, że rozpoczął być na świecie widzialnie przez przybranie ciała, a jednak przedtem na świecie był, jak mówi (J 1, 10).

Odpowiedź na pierwszy zarzut. Posłanie wprowadza niższość w tym, który jest posłany, odnośnie do tego, że wprowadza pochodzenie od posyłającego początku, albo odnośnie do władzy, albo odnośnie do rady, ponieważ rozkazujący jest większy, a radzący jest mądrzejszy. Lecz w Bogu wprowadza tylko pochodzenie początku, które jest odnośnie do równości, jak powiedziano powyżej (R. XLII, par. 4, 6).

Odpowiedź na drugi zarzut. To co jest tak posłane, by rozpoczęło byt, gdzie pierwej wcale nie było, porusza się ruchem miejscowym przez to, że jest posłane. Stąd trzeba, by co do miejsca było oddzielone od posyłającego. Lecz to nie zachodzi przy posłaniu Osoby boskiej; gdyż Osoba boska posłana, jak nie rozpoczyna bytu tam gdzie jej pierwej nie było, tak go nie kończy tam, gdzie była. Stąd takie posłanie jest bez rozstania, lecz ma samo tylko rozróżnienie pochodzenia.

Odpowiedź na trzeci zarzut. Zarzut ten pochodzi od posłania, które się odbywa odnośnie do ruchu miejscowego, a to nie zachodzi w Bogu.

Przekład: Summa teologiczna, Kraków 1927 do 1933, tłumaczona staraniem redakcji „Wiadomości Katolickich”; pisownia uwspółcześniona.