I, q. 43, a. 4
Czy jest rzeczą odpowiednią, by Ojciec był posłany
Zarzut pierwszy. Wydaje się, że być posłanym jest rzeczą odpowiednią także dla Ojca. Dla Osoby boskiej bowiem być posłaną, znaczy być daną. Lecz Ojciec daje samego siebie, skoro Go można posiadać, tylko o ile sam siebie daje. Zatem można powiedzieć, że Ojciec posyła sam siebie.
Zarzut drugi. Oprócz tego, Osoba boska jest posłana w miarę zamieszkiwania przez łaskę. Lecz przez łaskę cała Trójca w nas zamieszkuje, według owych słów (J 14, 23): do niego przyjdziemy, a mieszkanie u niego uczynimy. Zatem każda z Osób boskich jest posyłana.
Zarzut trzeci. Oprócz tego wszystko co odpowiada jednej Osobie, odpowiada wszystkim, oprócz cech i osób. Lecz posłanie nie oznacza jakiejś osoby, ani także cechy, skoro jest tylko pięć cech, jak powiedziano powyżej (R. XXXII, par. 3). Zatem być posłaną jest odpowiednim dla każdej Osoby boskiej.
Lecz przeciwnym jest co mówi Augustyn w II de Trin. cap. V, że tylko o Ojcu nie czyta się nigdzie, by był posłany.
Odpowiadam, że posłanie w pojęciu swoim wprowadza wyjście od drugiego; w Bogu zaś odnośnie do pochodzenia, jak powyżej powiedziano (w par. pierwszym). Stąd skoro Ojciec nie jest od drugiego, żadnym sposobem być posłanym nie jest dla Niego odpowiednim, lecz tylko dla Syna i Ducha świętego, dla których jest rzeczą odpowiednią pochodzić od drugiego.
Odpowiedź na pierwszy zarzut. Jeśli dawać wprowadza dobrowolne udzielenie czegoś, tak Ojciec siebie daje, o ile dobrowolnie udziela się stworzeniu, aby się Nim napawało. Jeśli zaś wprowadza powagę dającego odnośnie do tego co się daje, w tym znaczeniu nie jest odpowiednim, by Osoba boska była dana, chyba ta, która pochodzi od drugiego, nie jest też odpowiednim, by była posłaną.
Odpowiedź na drugi zarzut. Chociaż skutek łaski jest także od Ojca, który przez łaskę zamieszkuje, jak i Syn i Duch święty, ponieważ jednak nie jest od drugiego, nie mówi się, że jest posłanym. A to właśnie mówi Augustyn w IV de Trin. cap. XX, że Ojciec, gdy w czasie jest przez kogoś poznany, nie nazywa się posłanym, nie ma bowiem tego, od którego by był, albo tego z kogo by pochodził.
Odpowiedź na trzeci zarzut. Posłanie, o ile wprowadza pochodzenie od posyłającego, zawiera w swym znaczeniu cechę, jednak nie w szczególności, lecz w ogóle, o ile być od kogoś jest wspólne dwu cechom.
Przekład: Summa teologiczna, Kraków 1927 do 1933, tłumaczona staraniem redakcji „Wiadomości Katolickich”; pisownia uwspółcześniona.