Przejdź do treści
Chrześcijańska Rzeczywistość

I, q. 43, a. 8

Czy żadna Osoba boska nie jest posłana jak tylko od tej, od której pochodzi od wieków

Zarzut pierwszy. Wydaje się, że żadna Osoba boska nie jest posłana jak tylko od tej, od której pochodzi od wieków. Jak bowiem mówi Augustyn w IV De Trin. (cap. XX): Ojca nikt nie posyła, ponieważ nie jest On od nikogo. Jeśli więc jakaś Osoba boska jest od innej posłana, musi być od niej.

Zarzut drugi. Oprócz tego, posyłający ma władzę odnośnie do posłanego. Lecz co do Osoby boskiej, może mieć władzę tylko odnośnie do pochodzenia. Stąd Osoba boska, która jest posłana, musi być od Osoby posyłającej.

Zarzut trzeci. Oprócz tego, jeśli Osoba boska może być posłana od tego, od którego nie pochodzi, nic nie będzie stało na przeszkodzie, by powiedzieć, że Duch Święty jest dany od człowieka, chociaż nie jest od niego. A to jest przeciwko Augustynowi XV De Trin. cap. XXVI. Zatem Osoba Boska posłana jest tylko od tego, od którego pochodzi.

Lecz przeciwnym jest, że Syn jest posłany od Ducha Świętego, według słów Izajasza (Iz 48, 16): i teraz Pan Bóg posłał mnie i Duch jego. Syn zaś nie jest od Ducha Świętego. Zatem Osoba boska jest posłana od tej, od której nie pochodzi.

Odpowiadam, że co do tego rozmaite są zdania. Według bowiem niektórych, Osoba boska jest posłana tylko od tego, od kogo jest wiecznie. I według tego, gdy się mówi, że Syn jest posłany od Ducha Świętego, należy to odnosić do natury ludzkiej, według której jest posłany przez Ducha Świętego celem przepowiadania. Augustyn zaś mówi, w II De Trin. cap. V, że Syn jest posłany i od siebie i od Ducha Świętego, a Duch Święty także jest posłany i od siebie i od Syna, (De Trin. lib. II cap. V), tak, że w ten sposób w Bogu być posłanym nie odpowiada każdej Osobie, lecz tylko Osobie istniejącej od innej, posyłanie zaś odpowiada każdej Osobie.

Obydwa zaś te zdania zawierają pewnym sposobem prawdę. Gdy się bowiem mówi, że jakaś Osoba jest posłana, oznacza się i samą Osobę istniejącą od drugiego, i skutek widzialny lub niewidzialny, według którego bierze się posłanie Osoby boskiej. Jeśli więc posyłającego oznacza się jako początek Osoby którą się posyła, w tym znaczeniu nie posyła jakakolwiek Osoba, lecz tylko ta, której jest własnością, że jest początkiem owej Osoby. I tak Syn posłany jest tylko od Ojca, Duch Święty zaś od Ojca i Syna. Jeśli się zaś rozumie, że Osoba posyłająca jest początkiem skutku, odnośnie do którego bierze się posłannictwo, w ten sposób cała Trójca posyła Osobę posłaną. Z tego jednak nie wynika, że człowiek daje Ducha Świętego, ponieważ nie może być przecież przyczyną skutku łaski. I z tego jasno wynika odpowiedź na zarzuty.

Przekład: Summa teologiczna, Kraków 1927 do 1933, tłumaczona staraniem redakcji „Wiadomości Katolickich”; pisownia uwspółcześniona.