I, q. 6, a. 1
Czy jest właściwością Boga być dobrym
Zarzut pierwszy. Wydaje się, że nie jest właściwością Boga być dobrym. Pojęcie dobra bowiem polega na sposobie, gatunku i porządku. Wydaje się zaś, że te nie są właściwością Boga, skoro Bóg jest niezmierzony i nie przyporządkowywuje się do niczego. Zatem nie jest właściwością Boga być dobrym.
Zarzut drugi. Oprócz tego dobrem jest to, czego wszystko pożąda. Lecz nie wszystkie rzeczy pożądają Boga, ponieważ nie wszystkie Go znają; pożąda się zaś tylko tego, co jest poznane. Zatem nie jest właściwością Boga być dobrym.
Lecz przeciwnym temu jest, co powiedziano (Lm 3, 25): dobrym jest Bóg pokładającym w Nim nadzieję, duszy szukającej Go.
Odpowiadam, że przede wszystkim Boga jest właściwością być dobrym. Dobrem jest coś bowiem o tyle, o ile jest pożądania godnym. Każda rzecz zaś pożąda swej doskonałości. Doskonałość zaś i forma skutku jest pewnym podobieństwem do działającego, skoro wszystko, co działa, sprawia coś podobnego do siebie. Stąd samo działające jest pożądane i zawiera pojęcie dobra. Tego bowiem się w nim pożąda, by uczestniczyć w jego podobieństwie. Skoro więc Bóg jest pierwszą przyczyną sprawczą wszystkiego, jasnym jest, że do Niego się stosuje pojęcie dobra i czegoś pożądanego. Stąd Dionizy w księdze De div. nom. c. IV przypisuje dobro Bogu, jako pierwszej przyczynie sprawczej, mówiąc, że Boga nazywa się dobrym, jako Tego, przez którego wszystkie rzeczy bytują.
Odpowiedź na pierwszy zarzut. Posiadanie sposobu, gatunku i porządku należy do pojęcia dobra mającego przyczynę. Lecz dobro w Bogu jest jako w przyczynie; stąd do Niego należy nadawanie innym sposobu, gatunku i porządku. Stąd owe trzy istnieją w Bogu, jako w przyczynie.
Odpowiedź na drugi zarzut. Wszystkie rzeczy pożądając własnej doskonałości pożądają samego Boga, o ile doskonałości wszystkich rzeczy są pewnymi podobiznami bytu bożego, jak to jasnym jest z tego, co powiedziano (R. IV, par. 3). I tak z tych rzeczy, które Boga pożądają, niektóre poznają Go takim, jakim jest, i to jest własnością stworzenia rozumnego. Inne zaś znają niektóre sposoby uczestniczenia w Jego dobroci, co także rozciąga się aż do poznania zmysłowego. Inne wreszcie mają pożądanie naturalne, bez poznania, jako skierowane do swych celów przez inną, wyższą istotę poznającą.
Przekład: Summa teologiczna, Kraków 1927 do 1933, tłumaczona staraniem redakcji „Wiadomości Katolickich”; pisownia uwspółcześniona.