I, q. 73, a. 3
Czy błogosławieństwo i uświęcenie należą się siódmemu dniowi
Zarzut pierwszy. Wydaje się, że błogosławieństwo i uświęcenie nie należą się siódmemu dniowi. Zwykliśmy bowiem nazywać jakiś czas błogosławionym lub świętym dlatego, że coś dobrego zdarza się w owym czasie, albo dlatego, że się unika czegoś złego. Lecz Bogu nic nie przybywa, ani ubywa, czy działa, czy przestaje działać. Zatem nie należy się siódmemu dniowi szczególne błogosławieństwo lub uświęcenie.
Zarzut drugi. Oprócz tego, wyraz błogosławieństwo (benedictio) pochodzi od dobroci (bonitas). Lecz dobro się rozszerza i udziela, według Dionizego (IV cap. De Div. Nom.). Zatem należy bardziej błogosławić dnie, w których stwarzał, niż ten dzień, w którym przestał stwarzać.
Zarzut trzeci. Oprócz tego nad poszczególnymi stworzeniami wypowiedziano pewne błogosławieństwo, skoro mówi się o poszczególnych dziełach: Widział Bóg, że było dobrze. Zatem po ustanowieniu wszystkiego, nie potrzeba było błogosławić dnia siódmego.
Lecz przeciwnym temu jest, co powiedziano w Ks. Rodzaju (Rdz 2, 3): Błogosławił Bóg dniowi siódmemu i uświęcił go, bo weń odpoczął od wszelkiego dzieła swego.
Odpowiadam, że jak powyżej powiedziano, spoczynek Boga w siódmym dniu rozumie się dwojako. Po pierwsze mianowicie w ten sposób, że przestał stwarzać nowe dzieła, tak jednak, że to co stworzył, zachowuje i nim rządzi. Po drugie zaś w ten sposób, że po pracach odpoczął sam w sobie. Odnośnie więc do pierwszego rozumienia, należy się siódmemu dniowi błogosławieństwo. Jak bowiem powiedziano powyżej, błogosławieństwo odnosi się do rozmnożenia, stąd powiedziano do stworzeń, które błogosławił, Roście i mnóżcie się. Rozmnażanie zaś rzeczy dokonuje się przez sprawowanie rządów nad stworzeniami, przy czym z podobnych stworzeń rodzą się podobne. Odnośnie zaś do drugiego rozumienia, należy się siódmemu dniowi uświęcenie. Wszelkie uświęcenie polega bowiem przede wszystkim na tym, by spocząć w Bogu; stąd też i rzeczy poświęcone Bogu nazywają się święte.
Odpowiedź na pierwszy zarzut. Nie dlatego siódmy dzień jest uświęcony, że Bogu można coś przydać lub ująć, lecz dlatego, że stworzeniom coś przybywa przez pomnożenie i spoczynek w Bogu.
Odpowiedź na drugi zarzut. W pierwszych sześciu dniach ustanowiono rzeczy w ich pierwszych przyczynach. Lecz później z owych pierwszych przyczyn rzeczy się mnożą i zachowują, co także należy do dobroci bożej. A doskonałość jej w tym przede wszystkim się okazuje, że w niej samej i On spoczywa, a i my napawając się nią spocząć możemy.
Odpowiedź na trzeci zarzut. Dzieło wspominane w poszczególnych dniach, odnosi się do pierwszego stworzenia natury, błogosławieństwo zaś siódmego dnia, odnosi się do rozmnożenia się jej.
Przekład: Summa teologiczna, Kraków 1927 do 1933, tłumaczona staraniem redakcji „Wiadomości Katolickich”; pisownia uwspółcześniona.