Skip to content
Christian Reality

✠

Acta Sanctorum · Volume I · Volume I

Appendix to January 7

AD VII JANUARII

Contents (7)
  1. Vita et translatio
  2. S. Valentini ep. bataven.
  3. Prædicatio, virtutes.
  4. De b. Wittekindo duce.
  5. De s. Reinoldo m.
  6. Ad vitam s. Raymundi.
  7. Aliud miraculum

NOT. 108. Pag. 354, inter Omissos, in Isidoro post, Galesinius, adde Exstat in MS. monasterii Bodecensis Canonicorum regularium Vita S. Isidori Episcopi, cujus festum celebratur vii Idus Januarii; sed quæ ab imperito scriptore temere consarcinata: nam libros ei tribuit qui sunt S. Isidori Hispalensis, de quo agemus IV Aprilis, et tamen Episcopum Africanum facit. Galesinius, quem hodie memorat, ait Nicomediæ martyrio coronatum.

NOT. 109. Ibidem in Matthæo Episcopo Agrigentino post, hic omitto, adde Monstierius eum VIII Octobris suo Martyrologio inscripsit, pluribus allatis pii alicujus cultus argumentis: an ab Ecclesia tamen quidquam de ejus sanctitate sit pronuntiatum, nescimus.

NOT. 110. Page 353, inter Omissos post Amadeum Episc. Lausanenscm, adde B. Elisabetha Ruttensis, quæ vulgo Bona Beta appellatur, refertur hoc die ab Arturo Monstierio: sed Conradus Præpositus Canonicorum regularium Waldsææ, ejus Confessarius, scriptorque vitæ illius, quam et Monstierius citat, diserte tradit obiisse festo S. Catharinæ. Eam vitam dabimus XXV Nov.

DE S. JULIANO M.

NOT. 111. Pag. 355, col. 1, post nu. 1, adde IX Januarii in Prolegomenis ad Vitam S. Juliani sponsi S. Basilissæ § 3, num. 13, diximus eumdem videri qui in quibusdam Martyrologiis VII Janu. refertur; licet hic alii duo a nonnullis memorentur.

DE S. VALENTINO EP.

NOT. 112. Pag. 368, col. 2, nu. 4, lin. 14, post Episcopi et Confessoris, sequentia usque ad num. 5, sic exprime Agitur ergo VII Januarii S. Valentini natalis (jam inde a S. Severini Noricorum Apostoli ævo, ut mox dicemus) officio duplici: IV Augusti Translatio, duplici quoque officio, XXIX Octobris ejus nulla modo fit commemoratio in propriis illius Ecclesiæ officiis. Ferrarius VII Junii ista scribit: Magiis in Norico S. Valentini Episcopi Bataviensis. Citat in Notis tabulas Ecclesiæ Passaviensis, quæ tamen S. Valentini eo die non meminerunt. Neque in Norico situm est Majense castrum. Ceterum in catalogo Episcoporum Passaviensium non reperitur Valentini nomen, quod merito miratur Velserus in Notis ad Vitam S. Severini. Quæ de priori illa translatione e castro Majensi ad Ecclesiam Passaviensem in ejusdem Ecclesiæ officiis narrantur, lubet hic subjungere; ita ergo habent Lectiones secundi nocturni: S. Valentini Episcopi corpus, cum aliquot annis in Majensi castro humatum, in pace quievisset, tandem circa annum Domini septingentesimum vigesimum tertium, a Luitprando Longobardorum Rege, Tridentum deductum est, quod postmodum Tassilo Bavariæ Dux, Utilonis filius, pridie Nonas Augusti, circa annum secunda, Domini septingentesimum septuagesimum septimum Passavium honorifice deportari, atque inter duos muros, ante fores ecclesiæ B. Stephani Protomartyris, ubi Episcopi Sedes est, deponi fecit. Cum vero idem Valentini Confessoris Christi corpus, per quingentos fere annos, multis miraculis clarum in Passaviensi Ecclesia quievisset, tota diæcesis ejus patrocinium sæpenumero sensit, præsertim in Hungarorum nondum Christianis ritibus initiatorum incursionibus et oppugnationibus, in quibus præsentissimum ejus auxilium incolæ sunt experti. Allatis denique reliquiis S. Maximiliani Episcopi Laureacensis, sub Rudolphi Romanorum Regis imperio, Gotfridus ejus nominis primus Episcopus Passaviensis corpora SS. Valentini et Maximiliani, ne humiliori loco posita obsolescerent, honorabili tumba in eadem basilica Passaviensi, extra chorum, sicut hodie cernitur, collocari fecit, sub annum Domini millesimum ducentesimum octuagesimum quintum. Hæc ibi. At Wiguleus Hundius a Bernhardo Godefridi successore factam hanc translationem scribit. Et sane si anno 1283, contigit, ut hic dicitur, jam Episcopus erat Bernardus, qui ut ex ejus epitaphio constat, obiit anno MCCCXIV, v Kal. Augusti, pontificatus sui anno XXX.

Pag. 369, numerum VIII, ita exprime: Hic dabimus quæ de S. Valentino scribit Raderus noster; dein fusiorem vitæ et translationis historiam, a quingentis annis traditam litteris ab anonymo auctore. Eam Surius IV Augusti paullulum a se expolitam edidit. Primigeniam phrasim nacti sumus e MS. cænobii Bodecensis Canonicorum regularium in diæcesi Paderbornensi.

Ibidem col. 2, pro Vita ex Surio hanc substitue, notationibus, quæ isthic adjectæ sunt a nobis, huc quoque transscriptis.

Vita et translatio

S. Valentini ep. bataven.

Auctore anonymo, ex MS. cænobii Bodecen. descripta a Joan. Gamansio Soc. JESU.

S. Valentini inventio, translatio.

In civitate Pataviensi inventum est sub nostro ævo S. Valentini corpus inventum, corpus inventum, et Episcopi Valentini, temporibus B. Callisti Papæ anno Dominicæ Incarnationis a mxc, a venerabili ejusdem Sedis Artistite Dedalrico: quod olim illuc translatum a Longobardorum gente de castro Magiensi,b giensib, jussu venerandi Ducis Thassilonis, Dei propitiante clementia, propriæ Sedi honorifice restitutum est.c

2 Prima igitur translationis ejus causas vel occasio talis erat. Cum beatæ memoriæ S. Corbinianus Episcopus Friginsensis Ecclesiæ Romam aliquando pergeret, captus est a custodibus Grimoaldi Principis Longobardorum, qui custodias observabant in montanis et Alpibus, et perductus est in Magiense castrum. Ubi dum maneret beatissimus Pontifex Corbinianus, divertit adc monasterium S. Valentini Pataviensis quondam Episcopi, quod in eodem castro in montanis et Alpibus sito ædificaverat idem S. Valentinus Episcopus; in quo dum gentibus prædicasset, et multos ad Christum convertisset, post vitæ suæ terminum sepultus requievit in pace. Postquam vero jussu Grimoaldi prædictus Antistes B. Corbinianus dimissus a custodia Romam pervenit, et inde felicibus auspiciis ad easdem partes reversus est, dolens beati Pontificis Valentini corpus a sua propria Ecclesia longius semotum esse, rogavit Thassilonem Ducem Longobardorum,d patrem Grimoaldi Ducis, ut per eum propriæ Ecclesiæ quandoque vel mortuus restitueretur. Cujus precibus annuens Dux Thassilo præcepit Longobardis ut cum honore deportarent corpus B. Valentini a castro Magiensi in suam civitatem Pataviam, unde quondam expulsus fuerat ab erroneis hæreticis Ariana perversitate repletis. Translatum est igitur hoc modo corpus ejusdem sacratissimi Pontificis a Magiensi castro in civitatem Pataviam, et positum est inter duos muros ante fores Ecclesiæ B. Stephani Protomartyris, ubi Sedes est Pontificalis.

3 e Invento corpore beatissimi Pontificis Valentini nostris temporibus in Pataviensi Ecclesia, reperta est juxta eum tabula plumbea, in qua continebantur scripta strictim, et vix ad intelligendum gesta ejusdem sanctissimi viri, quis fuerit, quomodo Episcopatum Pataviensis Ecclesiæ tenuerit, qualiter expulsus vitam suam in montanis exegerit, quomodo post mortem reportatus sit. Quæ scripta ex vetustate et terræ putredine dispersa, ab inventoribus in unum collecta vix ordinem rerum gestarum manifestant hoc modo:

4 f Venit ab Oceano vir humilis Valentinus nomine in civitatem Noricam Pataviam, prædicandi gratia. Sed quia id hominum genus ferum ac bestiale nimis fuerat, parvum fructum animarum capere ibi poterat. Videns autem terræ illius commoditatem et quorumdam hominum frugalitatem, et regionem jam albam ad messem, cogitabat intra se dicens: Non est præsumendum cuiquam hominum Verbum Dei prædicare, nisi ex Apostolicæ auctoritatis missione, sicut scriptum est. Quomodo prædicabunt nisi mittantur? Hæc dicens adiit Apostolicum Romanæ civitatisg Leonem. Qui suscipiens eum cum honore et veneratione libenter audivit, et causam prædicationis Apostolica auctoritate confirmavit. Reversus denuo ad urbem Pataviam, tentavit in ea prædicare verbum vitæ; sed non profuit, quia nondum tempus miserendi advenit. Iterum autem attentavit adire Romanum Pontificem, ut ab eo mitteretur vel in aliam provinciam, ubi fructum animarum Christo colligeret, ac suæ animæ profectum non minus percipere posset. Quem dum secundo compellasset, interrogatus est ab eo, cujus rei gratia tam cito rediisset? Cui ille: Domine mi, Pater carissime, quia infelicitatis meæ causas impediente nullum fructum capere potui, ideo redii ad te, orans, ut vel ad aliam gentem a te mittar, ubi fructum animarum Christo jubente colligam, nec minus animæ meæ profectum percepire, Deo adjuvante, queam. Respondit ei Papa: Insta, frater, opportune, importune; et beatus erit fructus laboris tui, si prævalueris instare, ut mitiges feritatem diu repugnantis populi. Quod si nec tertio tentando prævalueris, mea licentia et Apostolica auctoritate ad alias nationes prædicandi gratia transmigrabis: et imponens ei manum ordinavit eum ad Episcopatus gradum, et data benedictione dimisit eum. At ille concite rediens ad prædictam urbem Pataviam, prædicavit in ea verbum salutis, et fidem sanctæ Trinitatis. Populi autem videntes eum instanter prædicantem, una cum Arianis restiterunt ei, et ejecerunt eum non sine læsione de finibus suis. Ille vero, ut erat homo patiens, excusso pulvere pedum in eos, regressus ab Urbe declinavit ad montana, ibique secundum Dei providentiam invenit fructum animarum centuplum, ac suæ animæ profectum Deo et hominibus beneplacitum, ac felicem in Christo transitum. Expliciunt verba quæ in tabulis plumbeis reperta sunt juxta corpus B. Valentini.

a Corrigendum hunc numerum videri, cum ab an. 4119, ad finem fere 1124, Callistus II sederit, Udalricus vero, qui hic Dedalricus appellatur, ab an. 1092, usque ad 1124, animadversum est supra ad Surianam Vitam.
b Videtur deesse Tridentum, dein vero etc. aut fortassis Tridento denuo ad Majense castrum fuit reportatum; inde Passavium.
c Surius habebat, monumentum. Gesta hæc dum Roma rediret S. Corbinianus, supra adnotavimus pag. 370, col. 2, litt. g.
d Confusa hæc esse ab Auctore supra monuimus pag. 370, col. 2, litt. k.
e In MS. hic interponebatur titulus: De litteris cum corpore inventis.
f Rursus erat in MS. titulus: Series beati viri strictim digesta.
g Surius nomen omisit. Sedit S. Leo ab an. 440 ad 461.

Prædicatio, virtutes.

Incipit series de gestis ejus, quomodo in montanis locis verbum Dei prædicaverit, et cælibem vitam usque ad felicem transitum peregerit.

Fuit itaque B. Valentinus Episcopus in montanis inter Alpes in locis nemorosis et silvestribus, in quibus pagani multi et feri ac bestiales homines habitabant, prædicans et docens verbum Dei, et virtutes multas faciens, ita ut ab obsessis corporibus dæmones effugaret, sanaret infirmos, et multos male habentes a diversis languoribus curaret. Erat enim Vir sanæ doctrinæ et fidei Catholicæ regula perfecte imbutus, non palpans vitia hominum sed pungens, habens verba tamquam aculeos contra criminosos, et tamquam clavos defixos in altum, abstinens se ab omni fratre ambulante inordinate.

6 Versutias hæreticorum toto studio declinabat, ita ut nec audire eos, nec communicare cum eis in cibo aut potu, seu qualibet amicitiæ conventione, vellet. Propter quod et ad montana confugerat, ut nullo modo esset ei conventionis occasio seu communionis necessitudo cum eis, qui tunc temporis totum orbem sua fœditate repleverant. Ariana namque perfidia inter ceteras hæreses serpebat per totum mundum, et more serpentis veneno perfidiæ fœdaverat limites, quos Apostolica olim doctrina ad Christi fidem converterat. Ne ergo vir sanctus, et Catholicæ religionis firmitate roboratus, hæreticorum tumultuosos clamores amplius audiret, quibus resistere præ multitudine non poterat, ad montana conscendit. Ubi cum sanæ doctrinæ et veritatis prædicationi vigilanter insisteret, multum ibi Domino populum lucratus est. Audientes enim eum populi multi qui erant ibi, non solum in montanis positi, sed etiam in vicinis locis et circa Alpes contra Italiam et a Longobardiam, convenerunt ad eum et baptizabantur in fide sanctæ Trinitatis.

7 Quidam etiam ab errore, quem ab Hæreticis male perceperant, recurrentes ad fidem, per viri Dei B. Valentini orthodoxam prædicationem, confitentesque peccata sua et abstinentes se ab omni opere malo glorificabant Deum Patrem omnipotentem et Filium ejus Dominum nostrum Jesum Christum redemptorem et Salvatorem mundi, et Spiritum sanctum ctum Paraclitum, illuminatorem et consolatorem animarum nostrarum, veram et sanctam Trinitatem divini nominis et confessionis unitatem. Non est in hac Deitatis confessione divisio, non est in personis inæqualitas, vel diminutio, seu temporum novitas, quia Pater æqualis et consubstantialis est Filio, sanctoque Spiritui. Alia tamen persona Patris, alia Filii, alia Spiritus sancti; una vero deitas, una divinitas, sempiternaque majestas, quæ cuncta creat, cuncta vegetat, cuncta regit atque gubernat. Quam fidem constantissime prædicabat B. Valentinus Episcopus, et in hac sanctæ Trinitatis confessione perdurabat, et hac fide multos ab errore diabolicæ pravitatis liberabat, multorumque animas a præcipitio æternæ damnationis eripiebat, et quos subtraxit diabolo lucratus est Christo, quosque convertit ad fidem lucrabatur ad salutem, et ad perpetuam animarum salvationem.

a Nondum id tunc illi provinciæ nomen, ideoque Surius Insubres reposuit.
b Huc usque omnia in plumbea illa tabula descripta fuisse existimat Surius, at non sequentia.

Ejus pietas, mors, translatio.

Erat ei consuetudo noctes et dies psalmos ruminare, ex totius cordis intentione hymnos decantare, precesque ubertim profundere, tota compunctione ad Dominum suspirare, et cum Psalmista frequenter ingemiscere ac dicere: Heu mihi, quia incolatus meus prolongatus est? et iterum: Ad te Domine levavi animam meam; Deus meus in te confido, non erubescam, et iterum: In te cantatio mea semper; tamquam prodigium factus sum multis, et tu adjutor fortis, et cum Apostolo cupiens dissolvi et esse cum Christo, frequentissime in orationibus suis suspirabat ad Dominum, et dicebat cum lacrymis et singultibus: Quando veniam et apparebo ante faciem Domini? Quomodo apparebo ante terribilem Judicem in die illa quando venerit judicare vivos et mortuos, et omne seculum per ignem? Igitur B. Valentinus, athleta Christi fortissimus, cum multas gentes in Christi fide et religione Catholicæ professionis confirmasset, delegit sibi cælibem vitam, ut secretius, ut securius Deo adhærens contemplationi deserviret, et cælesti dulcedini animum intenderet. Fecerat sibi jam pridem Oratoriolum seorsum ab hominum tumultu sequestratum; in quo frequenter in orationibus pernoctabat, vigiliis et jejuniis insistebat, sæpissime etiam lacrymarum imbribus perfusus totis ad Deum suspiriis anhelabat; diebus vero lectionibus, meditationibus ac contemplationibus vacabat; eleemosynis etiam et aliis bonis operibus, quibus poterat, insudabat: Deoque soli in secreto cordis sui per puram conscientiam continue et indefesse militabat.

10 Post tot vitæ hujus labores, post tot bonorum operum sudores, atque post tantas vigilias, et corporis molestias, necnon et hæreticorum pressuras et insidias: Deus omnipotens, cui soli jam longo tempore militaverat, volens ei quasi fideli servo impendere mercedem et præmium post laborem, revelavit ei in spiritu tempus et horam suæ resolutionis, ut esset cautus ac sollicitus et in omnibus provide circumspectus, ne forte mors repente eum immunitum inveniret, et sic acrius laborare inciperet, sicut in Evangelio de providentia beati servi a Domino dicitur: Beatus servus, quem cum venerit Dominus, invenerit vigilantem. Nam si sciret paterfamilias qua hora fur veniret, vigilaret utique et non sineret perfodi domum suam. Sciens ergo Sanctus Domini imminere sibi diem et horam transitus sui, præminivit se vigiliis sacrisque orationibus, ut exspectaret præmium lætus, pro quo tantum tempus laboraverat bonis operibus inquietus attendens illum versiculum in Evangelio sibi a Domino adaptandum: Enge serve bone et fidelis, quia in modico fuisti fidelis, supra multa te constituam, intra in gaudium Domini tui.

11 Cumque adhuc labores supra labores adderet, vigilias super vigilias, jejunia super jejunia, orationes orationibus continuaret, ac ceteris bonis operibus insistendo diem et horam suæ vocationis jugibus cum lacrymis exspectaret, tactus febre intrinsecus et gravi molestia corporis extrinsecus vexabatur infirmitate, qua et mortuus est beatissimus Christi Sacerdos Valentinus. Sed licet ægritudine valida laboraret, secum tamen patientiæ et obedientiæ virtutem retinens; non multum contristabatur; sed gaudebat; præsumens se a Domino diligi, quia tam gravi infirmitate ab ipso merebatur argui et castigari; sicut Divina sapientia electorum animas consolatur dicens: Fili mi, noli deficere propter disciplinam Domini, et ne fatigeris dum ab eo argueris, quem enim diligit Dominus corripit, flagellat omnem filium, quem recipit, et post flagella in hereditatem patriae cælestis introducit. Talibus itaque Spiritus sancti consolatoriis eulogiis S. Valentinus Episcopus multum laetificatus non timebat mori, sciens se a Domino citius a tormento mortis liberari.

12 Vocatis igitur fratribus et commilitonibus suis, indicavit eis tempus resolutionis suæ imminere, et his verbis omnes allocutus est: Fratres carissimi, confortate in Christi fide Ecclesiam, conservate fidem et unitatem, pacem, spem, et caritatem, et religionem Catholicam, et Deus pacis et dilectionis sit sit vobiscum usque in finem. Tunc beatissimus Pontifex oravit ad Dominum cum lacrymis et dixit: Domine Deus Pater Domini mei Jesu Christi, qui per Spiritu saneti gratiam omnes gentes in unitate fidei congregasti, congrega Ecclesiam tuam sub vinculo veræ fidei et Christianæ religionis; libera eam a pravitate hæreticæ perversitatis, muni eam et custodi a scissura diabolicæ falsitatis. Domine Jesu Christe, Fili Dei omnipotentis Patris, defende et erue oves tuas de ore luporum, pro quibus fudisti pretiosissimum sanguinem tuum.

13 Finita denique hac oratione et fidelissima exhortatione Pater Valentinus accepit propriis manibus Sacramentum corporis et sanguinis Domini nostri Jesu Christi, dicens: Domine Jesu Christe gloriosissime conditor et redemptor mundi, qui es ductor et illuminator animarum nostrarum, obsecro te per mysterium sanctissimæ Passionis et resurrectionis tuæ, ut suscipias animam meam, et perducas in regnum tuum, quod præparasti diligentibus te. Hac oratione completa tradidit spiritum in manus Angelorum ad Christum in Paradisum perducendum.

14 Corpus autem ejus ibidem in montanis in ecclesia sua sepultum est. Post aliquantum vero temporis cessante perfidia hæreticorum a fidelibus Christianis ad Pataviam corpus ejus perlatum est, et in ecclesia B. Stephani Protomartyris honorifice reconditum est. Cum autem per multa tempora claresceret locus ille signis et virtutibus, quas fecit per illum Deus, revelatæ sunt multæ visiones nostris temporibus viris religiosis; qualiter Domino præcipiente transferendum esset corpus ejusdem sanctissimi viri in locum celebriorem. Inventum est ergo sanctissimi Confessoris Christi Valentini inter duos muros basilicæ B. Stephani Protomartyris, et elevatum cum magno tripudio et populorum conventu a venerabilibus Episcopis et aliis viris religiosis, collocatum est in majori Ecclesia ad sedem Pontificatus, ubi adhuc plurima fiunt miracula, quæ facit per illum Deus et Dominus noster Jesus Christus, qui in Sanctis suis est mirabilis et gloriosus in secula seculorum, Amen.

13 Celebratur autem festum B. Valentini in Pataviensi civitate magnifice et cum magno honore pridie Nonas Augusti, et fit ibi conventus multorum hominum, quærentium auxilium et defensionem a B. Valentino Episcopo, percipiuntque multi, qui digne postulaverint, sospitatem mentis et corporis per Dominum nostrum Jesum Christum.

De b. Wittekindo duce.

Pag. 385, col. 2, post nu. 28, adde Wernerus Rolevinck aliique arcæ, in qua B. Wittekindi ossa reposita sunt, hos versus inscriptos aiunt:

Ossa viri fortis, cujus sors nescia mortis, Iste locus claudit; EUGE BONE spiritus audit: Omnis mundatur hunc Regem qui veneratur: Ægros hic morbis cæli Rex sanat et orbis.

Fertur B. Wittekindi corpus Hervordiæ Westphaliæ oppido etiamnum asservari.

De s. Reinoldo m.

Pag. 386, col. 1, lin. 14, dele, nomina Oliverii, et Rolandi, qui an unquam extiterint, haud exploratum est nobis.

Ibidem lin. 24, post, hic dabo, adde Aliam S. Reinoldi Vitam metro rhythmico descriptam nacti sumus, multa fabulosa de ejus genealogia, fratribus, uxore etc. complectentem.

Ad vitam s. Raymundi.

Pag. 429, col. 2, ad finem miraculorum ex Domenecco, adde:

Aliud miraculum

Ex Joan. Lopez 5, p. hist. Prædic. c. 65.

Joanna Quignonia, Ferdinandi Quignonii et Damianæ Oliveræ filia, dignis nobili suo genere moribus prædita, atque a prima ætate ad omnem erudita pietatem, diuturna ægritudine exercita, ac tandem S. Raymundi opportunam opem experta est. Nam cum novem esset annorum, lateris correpta est dolore, adeo vehemente, ut febri etiam restincta detergi tamen malum omne non potuerit, sed perpetua pectoris anxietate premeretur. Defluxit postea in genua noxius humor, ut lecto affixa duodecim annos assidue decubuerit, nisi quod prioribus tribus mensibus paullulum quandoque incesserit fulcris geminis nixa, quamvis cum ingenti cruciatu. In his molestiis ærumnosam et miserabilem vitam trahebat: cum sub annum MDXCVIII, epilepsia accessit, ita violentis et frequentibus paroxysmis, ut fere in dies trium horarum spatio usu sensuum privata jaceret: fuit cum quatuordecim dies exerta fœde lingua summas respirationis angustias pateretur, nec cibi quidquam caperet, sed modici solum liquoris instillatione refocillaretur, plane ut de ejus vita conclamatum videretur. Accedente paroxysmo, tanta vi concutiebatur, vix ut a ternis coerceri hominibus posset. Ea luxatus pes dexter ac retrorsum conversus: in brachio ac manu sinistra similis facta convulsio; ingens in leva mamma tuber excrevit: guttur varie intumuit, unde maximum sustinebat dolorem, ut præ eo linguam sibi mordicus convulneraret. His tot ac tantis malis omnis fere adempta illi loquendi facultas. Accedebat febris continua, et acerbus capitis dolor.

2 Incredibili studio adhibita remedia; cauteria, balnea, catharteria tentata. Verum ubi cuncta successu caruere, ad cælestem opem implorandam convertuntur parentes: ac primum, ne qua fraus mali dæmonis intercesserit, exorcismi atque aliæ Ecclesiæ preces admotæ, susceptæ peregrinationes, genus nullum devotionis prætermissum. Aliud parabatur inveteratæ ægritudini medicamentum: nam cum Legionem, ubi degebat infirma, nuntiatum est, solenniter in Sanctorum tabulas relatum esse Raymundum Pennafortium, spes ei injecta recuperandæ illius patrocinio sanitatis. Obtestatur ergo parentes pridie Kalendas Julii MDCIII, ut se ad Patrum Prædicatorum ædem, ad S. Raymundi aram curent deportari; et erant ipsi quoque singulari adversus eumdem Divum pietate. Ergo quamvis esset ita jam exhausta, ut vix contrectari ac moveri loco posset, verendumque putarent ne præsenti vitæ discrimini objiceretur, tamen ejus pietati obsecundant, et lætica eo illam devehunt.

3 Hic ante aram Divique imaginem collocata, peccata primum confitetur, tum sacrosanctam Eucharistiam suscipit, ea corporis imbecillitate, ut attollere caput non posset. Dein statua S. Raymundi petenti traditur, quum, etsi ita infirma ac debilis, complectitur brachiis, rigat lacrymis, eaque fiducia concipit preces quasi jam certa de obtinenda valetudine, sæpius inter orandum professa sese incolumem redituram esse domum. Duas circiter horas statuam ita strinxit, nec eripi sibi eam est passa. Leni tandem sommo correpta est, sed et mox ita atrox secutus paroxysmus, ut jam animam exhalatura crederetur. Impalluerat vultus, mira erat pectoris anxietas, denique liquit eam animus: post paullo sibi reddita, in spem novam erecta, Sanctum obsecrat ut Deum sibi conciliet, ac sanitatem ab eo impetret. Immutata rursum oris species est: quare territa parens, percunctatur, qui habeat. Respondet, melius sibi esse, jamque vires redisse: atque ad F. Hieronymum de Prado Theologiae Professorem conversa, rogat ut se juvet: quod dextram porrigente assurgit in pedes, et statuam magnam ac gravem læva manu attollens, ad altare majus festive et expedite evadit, gradus ascendit, sacrosanctam Eucharistiam veneratur. Eo ipso momento valetudinem recuperat, stupentibus qui eam norant; ac tanto inflammata est studio pietatis et gratitudinis, ut mox admitti sese in S. Catharinæ Senensis cœnobium in eadem urbe, sacroque donari habitu petierit, neque nisi eo obtento conquieverit. Anno tandem MDCV, ipsis D. Dominici feriis, ab Andrea de Caso Legionensi Antistite, atque olim provinciæ Castellanæ Ordinis Prædicatorum moderatore, sanctum velum suscepit, atque insigni pietatis laude effloruit, sedula in vigiliis, jejuniis, ceterisque religiosæ vitæ functionibus obeundis.

✠

Volume I Calendar of the year