Skip to content
Christian Reality

✠

Acta Sanctorum · Volume I · Volume I

Appendix to January 8

AD VIII JANUARII

Contents (13)
  1. Historia translationis
  2. Taurominium captum, civium cædes.
  3. S. Severini corpus Neapolim translatum.
  4. Abrahami tyranni interitus.
  5. S. Severini post translationem miracula.
  6. De s. Severino ep. Septempedano.
  7. Alia vita
  8. Vita eremitica.
  9. Victorini lapsus, pænitentia.
  10. S. Severini episcopatus.
  11. De s. Frodoberto Abb.
  12. De s. Cyro ep. cp.
  13. De s. Erardo ep.

Vita eremitica.

Cum autem B. Severinus cum B. Victorino densisimum nemus intrasset, et vitam cælibem agerent, immitia siquidem a animalia eis se apposuerunt, quæ in Sanctos Dei impetum agentia ipsos videbantur velle dilaniare. Sed athletæ Christi mirabiles signum Crucis opponentes ita ea mansueta reddiderunt, ut certatim ad osculandas eorum manus festinarent; et, quod est mirabile dictu, non prius discedebant, quam inclinato capite percepissent benedictionem. Hoc autem videntes almifici fratres se cœperunt confortare in Domino, et nimium gaudentes de proposito, manus ad Dominum levaverunt, dicentes: Domine Deus Rex immense, quis non contremiscit tuam magnificentiam? quis non obstupescit tua miracula? Ecce ad adventum nostrum commota sunt animalia; et quæ nos exterminare volebant, ita mitia reddidisti, ut quasi homines famulatum nobis exhibitant. Nunc si tuæ benignitati placet, locum tribue, ut vitam incipientes laudemus tua desiderata magnalia; et carnis nostræ actus compescentes, ad vitam, quæ fine non clauditur, attingamus.

6 His dictis paullulum procedentes, ex adverso quemdam locumb opacum et concavum conspexerunt: quo viso, divino jam freti auxilio, gaudentes introierunt. Quem undique respicientes, et eorum proposito aptissimum invenientes, immensas Deo gratias egerunt. Et tunc genua flectentes, primo, secundo, et tertio die incessabiliter absque cibo et potu Domino orationes fuderunt. Postea vero languescentes capite et ceteris etiam membris, præ labore et fame viribus destitutis ad herbarum radices legendas exierunt: quas cum legissent, ut lavarent aquam quærentes, penitus non invenerunt. Redeuntes autem ad oratorium, quomodo potuerunt comederunt. Peracta vero comestione, ad invicem dixerunt: Ecce jam benefecit Dominus nobis in loco exhibito, et cibo invento; invento; sed ad nihilum tendit nostrum negotium, nisi Deus aquæ dederit potum. De communi autem placuit consilio, Dominum attentissime exorare, ut qui loci concesserat copiam, aquæ tribueret largitatem. Statimque medullitus Deum deprecantes, centies genua flexerunt ad Dominum, immensam ejus beneficentiam exorantes, ut qui arenti populo Israelitico contra naturam aquam de petra produxit, et ad preces Eliæ imbrem tribus annis et sex mensibus terræ negavit, et eodem volente postea reddidit, ille eorum misereri dignaretur piùs et misericors Dominus, ut præ aquæ inopia illic non tam cito deficerent. His dictis aspicientes forinsecus, aquam scaturire viderunt: sed quanto fuerint repleti gaudio, quantumve in Deo confortati, non esset faeile scribere. Videntes vero aquam, accesserunt festini, et circa locum fodientes, fontem construxere mirabilem.

7 Facto vero fonte vivere disposuerunt, ut tribus diebus in hebdomada cibum et potum non sumerent, aliis vero diebus, excepto die Dominico, semel comederent, et adeo parce, ut eis tantum species remaneret. Insuper eis placuit, ut una hebdomada unus necessaria inveniret, scilicet aquam, radices herbarum, et ligna; et alter altera. Sed B. Severinus fratri suo, quia major erat ætate, deferre volebat. S. Victorinus vero B. Severino, quia junior erat, obtemperare cupiebat; et sic se ad invicem honore præveniebant. Hanc vero vitam sic artissimam postquam triennio fecere, Angelica meruere colloquia: descendebant siquidem Angeli, eis colloquentes magnalia Dei referabant, ad Jesu Christi servitutem confortantes, admonendo asserebant quod omnis eorum labor momentaneus erat, habito respectu ad gloriam, quam erant percepturi. Angelorum autem eas visiones tunc sæpius cernebant, quando se vehementius affligebant. Sed quærebant a Deo Sancti devote, quanto temporis spatio debebant detineri carnis ergastulo: cupiebant siquidem dissolvi, et esse cum Christo. Quibus autem Angeli sic respondebant: O Christi commilitones, et perditorum reparatores fragilis vitæ vestræ terminum quæritis? Sed vos prius in longum pugnare oportet, ut vobis immarcescibilis gloriæ dentur coronæ: adhuc vobis labor supereminet eximius, licet Christi sit jugum suave, et ejus onus leve: et sic vobis postmodum usque in finem certantibus requies optata donabitur.

8 Permanserunt autem sancti viri per quinquennium: et alter alteri faciebat servitium. Quadam vero die S. Victorinus B. Severino inquit: Frater Severine, tu meos labores relevas, cibaria subministras, cubiculum paras; quid mihi plus esset in seculo? Si tibi videtur expedibile, me hic solum relinquas, aut hic solus remaneas. Tanto enim Regi superno erimus acceptiores, quanto in abstinentiis noverit ferventiores. Beatus vero Severinus sic suo fratri respondit: Bone frater hucusque satis benignitatis nobis divina concessit clementia; nam sanitatem est largitus continuam, cibariorum non sumus passi inopiam; sed si alter alterum reliquerit, qui casus sequi debeat extat ambiguum. Verum quia tu ætate et sapientia es major, licet invitus tibi locum desero, et divinæ clementiæ me habenis committo; qui enim dat escam omni carni, mihi non deerit. Nam et locum parabit, et cibaria subministrabit. Sic S. Severinus præ angustia plura loqui non potuit; sed suum fratrem osculans,c se divinæ clementiæ dirigendum commissit.

9 Qui dum procederet, et pro loco suspiraret, quemdam hominem obvium habuit; sed ne malus Angelus in sanctum Angelum lucis se transmutasset timuit; unde se Crucis signaculo communivit. Videns autem Crucis signum ille occurrens, subrisit, et B. Severinum confortans ait: O Severine frater, mihi Angelo indicante adveni. Confortare in Domino, et esto robustus, et noli me plantasma putare, sed socium spera; ne credas me ad terrorem tuum apparuisse, sed verbo Angelico advenisse. Cum me hesterna nocte sopori dedissem, ter mihi Angelus apparuit, dicens: Noli me ultra morari, sed surge festinus in occursum cujusdam fratris, qui se a suo fratre divisit. Esto ei prævius, usquequo ad locum aptum veniatis ambo; et nomen adjiciens, Severinus, inquit, vocatur. Hæc audiens B. Severinus, cum lacrymis dixit ad Dominum: Dominus noster refugium et virtus, adjutor in tribulationibus, quæ invenerunt nos nimis. In tribulatione mea invocavi te Dominum, et exaudisti me. Tu non derelinquis in te sperantes, imo in omnibus tribulationibus succuris: nolentem prævenis, ut velit; volentem subsequeris, ne frustra velit. Te magnifico, Rex immense; qui me diu errare noluisti, sed mihi quasi Tobiæ filio itineris socium dedisti. Ille siquidem meruit socium, ut pecuniam reciperet numeratam; mihi concessisti socium, ut vitam acquirerem beatam. Hæc dicens, socium est osculatus; et uterque colloquio confortatus Horas dixerunt, et sumptis herbarum radicibus, ad locum destinatum perrexerunt.

10 Dum vero procederent,d draco immanissimus cribrans S. Severinis socium exterruit. Sed B. Severinus sacratissimæ crucis vexillum opposuit, dicens: Ecce crucem Domini, fugite partes adversæ: vicit Leo de tribu Juda, radix David. Hoc audito draco evanuit. Et Severinus sodalem confortans: Collega mirabilis, draco ille diabolus fuit, sed ad redemptionis nostræ signum remanere non valuit; unde ab oculis nostris evanuit. Confortare in Domino, et esto robustus: jam pergamus viam, quam incepimus. Tunc pariter ad locum ejus devenere concessum. Tunc silentia rumpens B. Severini sodalis dixit: Frater, et Domine Severine, ecce locus, qui ad tempus tibi est donatus. Nam hic vitam tuam non es finiturus.e Intravit autem B. Severinus, et locum circumspiciens flexis genibus oravit ad Dominum, dicens: Non me permittas Domine errare ulterius, sed mihi in hoc loco concede vitam finire quam citius. Tunc vero de cælo intonuit: O Severine Dei dilecte, confide in Domino, et noli quærere tibi vitam finiri. Non enim transitibit multum temporis spatium, quod Septempedanæ Ecclesiæ præsulatum mereberis. Severinus vero conversationem hominum renuens, et suam non quærens gloriam, voce Angelica non est elevatus, sed vehementius ad Dominum preces fundebat, ut suam immutaret sententiam, volebat siquidem mori eremita, et nolebat honore fungi in hac vita: cæpit affectuosius orationi insistere, et se ultra humanam possibilitatem affligere.

a Aprum primum, deinde ursum occurrisse, et signo Crucis mansuefactos, scribit Francus.
b Idem tradit venisse ad montem Camerino vicinum qui Ploracus dicebatur, inque ejus spelunca habitasse; ac superesse isthic eltamnum sacellum B. Mariaæ Virgini dicatum Prior Vita S. Victorinum, cum a fratre austerioris et perfectioris vitæ prætextu secessit, venisse ait ad Prolacem montem; quod nomen a Prolaqueo oppido ductum conjectavimus litt. d. Et prope a Camerino Umbriæ oppido aberat Prolaqueum.
c Prior vita habet Victorinum in alium locum secessisse, quod et Francus scribit; sed et ipsum Severinum, cum a suo nemore paullum esset egressus, ab ignotò eremita in alium locum esse perductum, uti et hic narratur.
d Francus tradit primo ferocem lupum occurrisse, sed signo Crucis mansuefactum: deinde immanem serpentem trifida lingua, et triplici dentium ordine; et hunc signo Crucis pulsum.
e Permansisse eremitam hunc eum Severino, infra innuit; at Francus discessisse ab eo tradit cum locum ei commonstrasset.

Victorini lapsus, pænitentia.

Dum vero B. Victorinus in laude Dei sic pernoctaret, diabolus humano generi inimicus se in speciosam mulierem composuit, et ventum, tonitrua, et imbrem ante se agens, et luporum, et ursorum vocem emitti faciens, faciens, ad S. Victorini cellulam devenit; et gracili sermone, sicut mos est mulierum, verbum tale protulit: O sancte cultor eremi, ustium nunc aperi; miserere feminæ ferarum morsibus ereptæ. Tantum unius noctis morandi dona spatium, ut facto diluculo ad meum redeam habitaculum. Si me hic mori permiseris, meus sanguis de manu tua requiretur; et quod moriar nisi aperueris sum certa: ecce enim feræ instant, et me quasi morsibus laniant. Quantum virtus hospitalitatis commendetur, Apostolus testatur, dicens: Hospitales invicem, sine murmuratione. Scis etiam quod propter hospitium Abraham Deo placuit, et vitam æternam invenit; et idem Loth contigit. Hujusmodi autem verba audiens Victorinus, licet prius multum renuerit, et se numquam recepturum dixerit, tamen quia labor improbus omnia vincit, ostium aperuit, et quod intraret invitavit. Illam dum intraret tetigit, et ejus jecur infecit. Addidit etiam igniculum dulcedo sermonis, et viscera jam malesana decor formæ sauciat. Cæpit primo B. Victorinus obsistere: sed intantum diabolus eum calore infecit, quod resistere non valens se in eam injecit. Cum vero ad rem inhonestam se vellet vertere, et ut loquar verius, dum cuperet perficere; surrexit dæmon, et dixit: O dudum cultor eremi, quid nunc attentasti? Olim scopulis castitatem promittebas, modo ad rem turpissimam te vertebas. Ecce tibi momento abstuli, quod ab infantia acquisivisti: jam meus existis, qui eremi amicus fuisti. His dictis evanuit.

12 Ad se Victorinus rediens, se excoriare cæpit; et spinas, et urticas inveniens, stratum fecit, et se super eas projiciens, et regyrans, intantum afflixit, quod fere spiritum emisit. Dum vero ad tantum debilitatis devenisset, quod spiritu videbatur destitui, surrexit, et locum sceleris conscium interdixit. Relinquens etiam locum, ut mentis immutaret habitum, ad fratrem redire disposuit. Erat vero B. Victorinus sic afflictus, et lacrymis ac fletibus fatigatus, quod pedibus non valebat incedere, sed manus pedum fungebantur officio, qui paullulum se movebat, et suam miseriam exponebat. Dum vero sic laboriose incederet, eum a longe cognovit B. Severinus, et mox accersito socio cum lacrymis dixit: Video fratrem inedia consumptum, et manum pro pedibus habentem. Occurramus ei, ne forte antequam veniat, invia deficiat: Tunc festini eum in ulnis levavere, quem postquam ad cellulam deduxerunt interrogare cæperunt, et confortantes eum ut comederet commonuere. Tunc vero Victorinus inquit: Fratres, non possum comedere, nec sic inter vos existere, usquequo mihi misericordiam non feceritis. Diabolus enim in mulieris specie ad meam cellulam venit, suisque suggestionibus, et verborum dulcedinibus me ruere fecit. Quod mihi postquam accidit, ad vos tamquam ad portum propitiationis ad Jesum Christum nostrum redire statui. Et hæc dicens, pedibus fratris est obvolutus. Et factum et factoris pœnam agnoscens almificus Severinus, lacrymas amaras emittens, preces effudit ad Dominum, dicens: Domine Jesu Christe, qui contemptus parcis, negatus remittis, nos lacrymabiles respice, et peccatum fratris de libro diaboli absterge.

13 Cognoscens autem per Spiritum sanctum B. Victorinus suum peccatum de libro diaboli ablatum, pœnam tamen remansisse peccati, a fratre pœnitentiam suscepit, et pœnam quam pro commisso sustinere elegit, statuit, ut tamdiu penderet, quamdiu Dominus pœnam peccati deleret. Rogatus a fratre et fratris socio paullulum comedit, et ad pœnitentiam peragendam processit. Venit vero ad locum ubi se purgare deberet: vidit arborem scissioni aptam: illam scidit, et ut scissura laxaretur cuneum immisit, hæc verba dicens: Domine Deus omnipotens Patris Filius, qui pro nobis miseris formam fervi accipiens usque ad crucis mortem te humiliasti, ut qui a Paradiso per lignum eramus ejecti, per vivificæ crucis lignum ad eum reduceremur; mei tui servi, diaboli astutia decepti, miserere, et pœnam peccati in hac arbore concede delere, ut ad se inversus pendeam, qui ad te non steti erectus: pedes et manus, qui nefanda commiserunt, tamdiu hac arbore claudantur, quamdiu mutata sententia pœnam deleas. Et hæc dicens, pedes et manus injecit, et cuneos abscindi fecit; extremitates vero arboris cuneis divisæ ad centrum rediere, et Victorini manus et pedes nimium strinxere. Sique B. Victorinus cæpit pendere. Ipse præ angustia nimium stridebat; sed B. Severinum juxta se hæbebat, et lacrymando plurimum tendebat.

14 Volens autem B. Severinus a tali supplicio fratrem amovere, verbis humillimis cæpit admonere, dicens: Victorine frater, cum te pendere video, mori desidero. Inauditum pœnæ genus elegisti, quo ante triduum deficies. Si tibi placet, muta propositum, et pœnam eligas, ut peccatum purgare, et vivere valeas. Si autem potius mori, quam vivere eligis, me tuæ mortis fautorem numquam habebis. Victorinus autem ait: Cur frater talia loqueris? voluntas, et propositum distinguunt maleficia: non ad te redii, ut pro me incurras peccatum, sed propterea, ut lucreris me fratrem tuum. Expiato peccato in extremo examine talentum Domino reddes duplicatum, dicens: Domine duo talenta tradidisti mihi, ecce alia duo superlucratus sum. Nonne legisti, quod qui converti fecerit fratrem ab errore viæ suæ, salvabit animam suam, et eum a morte? Ad hoc autem quod dixisti, ut me ad consueta transmittam; qui et rem commisi insolitam, expedit, ut pœna maudita sequatur.

15 Tunc vero B. Severinus a Septempedanæ Ecclesiæ accersit Præsulem, et pedibus obvolutus cum lacrymis dicere cæpit: Pastor bone et religiose, Victorinus meus frater, vobis notus et devotus, pendet in suppliciis, et nisi cito suecurratis laborat in exitu. Hoc audito Præsul bonus ire parat satis festinus, et currebat, et volebat ne periret Victorinus. Appropians autem Præsul miræ probitatis, ut probatæ castitatis vidit suum amicum sic pendere, et pro noti miseria lacrymas nequivit tenere. Ut autem vidit Victorinus Præsulem, nimium est gavisus, et ut suo ori manum apponeret, et sibi misericordiam faceret Dei intuitu, et sui officii instituto, exoravit. Ubi autem suam manum sibi est largitus, cæpit Victorinus lacrymabili voce dicere: Domine Pater, et Præsul bone, vestræ placuit clementiæ meæ miseriæ condescendere meque a diabolo captum, et vinculis illaqueatum visitare. Unde omnipotenti Deo gratias quas possum refero, qui permisit me vestro frui colloquio. Ipse omnium bonorum remunetator vobis retribuat, et in die judicii pro isto labore respondeat. Nunc autem, si placet, lapsi miseriam animadvertite, et pro peccato pœnam quam patior, injungite. Dum vero solus esse cuperem, fratrem cæpi amovere: paullo post diabolus mulieris sumpsit speciem, et me sibi credendo duxit ad perniciem. Cæpit postea prædictus Præsul illa Victorino fratri verba salutaria dicere, et eum a peccato solvens a pœna proposuit subtrahere. Victorine frater, tuum est peccatum purgatum, et tibi Dominum jam credas placatum. Arborem jam incidi permittas, ut peccato exutus, vinculis solutus existas. Instabat autem B. Severinus, et bonæ mentis Præsuli supplicabat, ut se a fratre prius non subtraheret, quam illum deponeret. Tunc B. Victorinus cæpit obsistere, et fidei fundamento firmare, se numquam inde velle amovere nisi Domino ante placuerit ejus misereri; scilicet ut jubente Domino arbor sponte artus restituat, quos ipse ultro inclusit. Tunc B. Severinus gratias agens Præsuli, remisit eum ad propria; et cæpit vehementius angi et affligi, et non minus cruciabatur quam frater; eo excepto quod non pendebat, ille se pro fratre plus affligebat. Ille die et nocte nocte incessabiliter Deum exorabat, ut fratri succurreret.

16 Toto autem triennii tempore, et Victorinus pependit, et se Severinus pro eo afflixit. Elapso vero triennio, arboris partes se cæpere laxare, et B. Severinus cognovit peccati labem expiatam, et fratri vitam perditam redonatam: ad Præsulem rediit, et eum ad fratrem reduxit. Tunc Præsul cum Clero et omni populo patienter accessit, et eum absolvere voluit. Ille autem unius hebdomadæ jejunium petiit, et postea se sineret absolvi, quod ille permisit. Celebrato unius hebdomadæ jejunio Episcopus cum Clero, et omni populo rediit, et Victorinum pendentem sic est allocutus: O frater, tibi jam parce, quia vincula parcunt; et jam manus et pedes recipe, quorum diu caruisti officio. Tunc B. Victorinus cognoscens peccati poenam deletam, fratrem exoravit, ut funderet preces ad Dominum, quibus sine molestia artus reciperet, quos cum molestia inclusos retinuit. Statimque B. Severinus confidens in Domino, dixit: Domine qui tuis dixisti Apostolis: Si quid petieritis Patrem in nomine meo, fiet vobis; peto ut nomine tuo et vivificæ crucis, partes arboris artus comprimentes dividas, ut sine molestia tuus famulus membra recipiat, quibus dudum caruit. Et hæc dicens, signum crucis fecit, et se statim arbor divisit, et Victorino membra illæsa restituit. Omnes vero qui aderant, videntes miracula obstupuere; et laudantes Dei magnalia, magni meriti dixerunt B. Severinum. a Ferrarius Camerinensem Episcopum advocatum scribit, ut ad priorem vitam litt. i diximus.

S. Severini episcopatus.

Paucis vero revolutis diebus prædictus Præsul obdormivit in Domino, et B. Severinus cum summa devotione in Episcopum est electus a Clero, et populo, ut adimpleretur Angelicum dictum: Quia non transitibit multum temporis spatium, quod Septempedanæ Ecclesiæ mereberis sacerdotium. Non quidem unusaffuit, qui se electioni opponeret. Electione autem facta consona, et ab omnibus celebri habita, ad eremum B. Severinus quæritur: qui dum eos benignus susciperet, præcepit eis cibaria exhiberi. Illi autem dixere: Et animorum et corporum refectionem quærimus, et ut Septempedana Ecclesia vestra fulgeat clementia, petimus. Ille autem: Tantam dignitatem illi concedite, qui possit pro vobis, et pro me intercessor existere; nec credatis me ex hoc loco posse abstrahere, quia me esse solitarium vovi. Illi autem dixerunt: Tu solitarius esse disposuisti, nisi aliter de te vellet disponere Deus. Ecce aliter Deus disposuit de te. Nam Episcopi honorem tibi contulit, et tuam probitatem in lucem venire voluit. Ille vero nullatenus acquiescebat, sed modis omnibus resistebat. Tunc suus sodalis rumpens silentium, dixit: Severine frater et Domine, memor esse debes vocis Angelicæ, quæ tunc tuis auribus resonuit, cum totam tuam vitam hic postulasti finiri; fuit enim hæc vox Angelica: Non tardabit multum temporis spatium, quo Septempedanæ Ecclesiæ mereberis præsulatum. Noli autem te ultra divinæ et humanæ voluntati opponere; sed Dei munera cum benignitate suscipe. Imo si Deus vult te in lucem venire, obedias, desiste contraire: nempe si ultra renueris, inobedientiæ argueris, et non fidelis, sed infidelis diceris. Nec tunc B. Severinus acquievit; sua mens siquidem cupiebat esse solitaria, et hominum spernebat colloquia, sed quanto magis renuebat, tanto magis accendebantur, et eum majori præsulatu esse dignum asserebant. Quid ultra plura? Licet multum renuerit, plurimum que restiterit, volente Deo ad Episcopatum ducitur, et lætissimis virorum et mulierum animis suscipitur. a Postquam autem laudes inthronizandi sunt expletæ, in medio ecclesiæ suum os aperuit mellifluum electus Severinus, et qualiter circumstantem turbam Christi seminario paverit, et omnes lætos et gaudentes ad propria remiserit non est nostræ parvitatis exprimere. Audientes vero Clerici eum et laici, Dei laudabant magnalia, qui talem Dominum concessit in eorum patria.

18 Paucis post transactis diebus ad sacra suscipienda Romam abiit, et circumstante turba Dominusb Papa benigne intuens, et eum a longo tempore pro suis meritis videre desiderans, et tota sibi Romana Curia annuente cum maximo honore est consecratus, et ad proprium missus Episcopium: quoad viveret, in tota Marchia est effectusc Legatus. Rediens autem ad suam Ecclesiam Episcopus Severinus est cum maximo honore receptus; et si ante Episcopium fuit famæ integræ, post reassumpti honoris officium, excellentioris opinionis, et continentiæ sanctioris est habitus. Et quia in Dei servitio sic erat sedulus, ad ejus intercessionem Deus cæcis visum restituit, paralyticos curavit, claudos erexit, compeditos absolvit, leprosos mundavit, et ut loquar verius, quacumque infirmitate ægri detinebantur, B. Severini intercessione, petitionis suæ salutarem consequebantur effectum. Suam autem Ecclesiam ampliavit satius, et quam invenit inopem ditissimam reliquit. Quinque monasteria construxit, et ipse ditavit: plures canonicas refecit, et ad integritatem reduxit. Quid plura? Donec vixit numquam otiosus extitit, discordes reconciliavit, Marchiam sua illustravit visitatione.

19 Cum vero Deus vellet suæ vitæ finem imponere, et ipsum, ut bene meritum, a labore subtrahere, Angelum sibi direxit, qui et vitæ terminum poneret, et qualiter Ecclesiæ et Fratribus provideret instrueret. Accedens Angelus B. Severinum in somnis salutavit, et adventus caussam exponens, ad superni regni epulas invitavit, dicens: Frater Severine, tuos Canonicos convoca, et Pastorem in tua colloca ecclesia, viaticum sume: nam die tertio, scilicet Dominico, carnem es relicturus, et cum Sanctis vitam, quæ finem non habet, es ingressurus. Audiens vero B. Severinus tanti mysterii nuntium preces fudit ad Dominum dicens: Te collaudo Rex immense Deus, qui me de hoc ergastulo vocare dignatus es, quia meus satis est prolongatus incolatus. Placeat tibi me nunc hinc jam abstrahere, et optatæ quietis aliquam partem concedere.

20 His dictis, totius Episcopii sui homines advocari jussit; et tribus diebus salutaribus monitis eos instruens, nibil aliud egit quam ea quæ fidem fundarent, spem corroborarent, et caritatem ornarent: Canonicos in unum vocavit, et pariter cum eis elegit Præsulem. Et ita omnibus rite paratis, celebrata Missa, et populo prædicto communicato, eum parum algoris invasit. Sentiens autem corporis resolutionem, Clericos advocari jussit, et corpore et sanguine Domini se armavit, in cinere et cilicio se collocavit, et omnia quæ morientibus dici assolent decantavit, et oratione facta taliter ad Dominum dicens oravit: O summe Deus, cui sunt simul omnia nota, me nunc suscipias. Oravit, et oratione facta lux immensa apparuit, quæ per tres horas moram faciens tantam fragantiam attulit, quantam totius mundi odoramenta non darent. Recedente vero luce, ipsa B. Severini anima perrexit ad Dominum, et anteactæ vitæ centuplicatum recepit præmium. Post sancti viri transitum Dominus ex alto fidelis sui Severini laborem considerans, ut alius suo etiam exemplo Christianæ fidei documenta susciperet, suum Sanctum claris coruscare fecit miraculisd. Nam de tota Marchia, et de omni adjacenti alia provincia omnes infirmi ad S. Severini corpus accedentes optatæ sanitati restituti ad propria cum gaudio remeabant.

a Francus ait Kalendis Maii Septempedam intrasse.b Vigilium fuisse tradit Francus. At si obiit S. Severinus, ut idem scribit, vi Kal. Maii, anno dxl, ergo dum pro S. Silverio exulante pontificatum administraret Vigilius, ordinatus est; cum ipse Vigilius anno primum dxl, legitime Pontifex electus sit: deinde oporteret cum exiguo omnino tempore vixisse.c Francus quoque regimen provinciae Severino commissum scribit.d Quædam narrantur in priori Vita, eademque habet Francus.

De s. Frodoberto Abb.

NOT. 132. Pag. 506, col. 1, nu. 4, priora ita restitue Vitam S. Frodoberti ab Adsone, sive Azone, aut Assone, Abbate Dervensi scriptam tradit Cl. Robertus, et N. Desguerrois. Eane sit, quam ex MS. Cellensi edidit Nicolaus Camuzæus, haud nobis constat: nam hic Auctor ostendit se monachum fuisse in cænobio Cellensi, cum cap. 3, nu. 11, ita scribit: Quod (privilegium) in archivis cænobii nostri. Fuerit fortassis ex Cellensi cænobio assumptus ad regendum Dervense in diaecesi Catalaunensi. Sed nec ætas quadrare videtur: nam cum Adsonem constet anno 970 floruisse; hajus Vitæ scriptor innuit se centum fere annis prius vixisse: loquens enim de Sancti statura cap. 6, num. 23. Ut illi quoque perhibent, inquit, qui ejus sacratissimi corporis ossa se aspexisse fatentur; anno videlicet 872, quando facta ejus est translatio. Sed potuit Adso usus fuisse monumentis monasterii Cellensis, atque inde ista transscripsisse.

De s. Cyro ep. cp.

Pag. 531, col. 1, post elogium ex Menæis nu. 1, adde MS. Florarium xi Decembris ista habet: Constantinopoli S. Cyri exiliati Episcopi.

De s. Erardo ep.

Pag. 533, col. 1, post num. 2, adde Aliquæ S. Erardi reliquiæ tempore Caroli IV Imperat. Pragam translatæ sunt; ita enim habet vetus Martyrologium Pragense xiii Decembris: Eodem die in Alsatia regione, S. Othiliae, cujus reliquias et brachium Carolus Imp. obtinuit in Hohenburg ejusdem monasterio in diœcesi Argentinensi, et donavit Ecclesiæ Pragensi. In quo brachio etiam reconditæ sunt reliquiæ S. Erhardi Episcopi, qui S. Othiliam cæcam natam baptizavit, et a cæcitate illuminavit: quas reliquias Imperator obtinuit in Ratispona de monasterio inferiori.

✠

Volume I Calendar of the year