Dzisiejsze czytania liturgiczne
Święty Maur z Poreča
biskup i męczennik

Życie
Święty Maur był świętym biskupem i sławnym męczennikiem, który dał świadectwo swojemu niezachwianemu przywiązaniu do ukrzyżowanego Pana w mieście Poreč (Parentium) na Istrii podczas prześladowań w IV wieku. Według pewnej tradycji kościelnej Maur był pierwszym biskupem Poreča, posłanym jako pasterz i apostoł, aby zorganizować życie chrześcijańskie na półwyspie Istria. Jego dom i skromny dom modlitwy stały się pierwszym duchowym ogniskiem poreckiej wspólnoty chrześcijańskiej.
Jako dobry pasterz Maur niezmordowanie głosił Ewangelię, uczył wiernych tajemnic wiary i udzielał sakramentów świętych. Gdy wybuchło wielkie prześladowanie cesarskie, biskup Maur został uwięziony przez władze rzymskie i postawiony przed sądem. Prześladowcy żądali od niego, by wyrzekł się Chrystusa i złożył nakazane kadzidło pogańskim bożkom cesarskim. Święty Maur zdecydowanie odmówił, zaświadczając, że Chrystus jest jego jedynym Panem i że jest gotów oddać swoje ziemskie życie dla wiecznego zbawienia. Po wycierpieniu ciężkich mąk i udręk więziennych oddał życie za wiarę, otrzymując koronę męczeńską w Poreču.
Kult i patronat
Wspomnienie świętego Maura z Poreča obchodzone jest 21 listopada według Martyrologium Rzymskiego. W VI wieku biskup Eufrazjusz wzniósł nad miejscem jego spoczynku wspaniałą, słynną na całym świecie Bazylikę Eufrazjusza w Poreču, gdzie w apsydzie wykonał słynną mozaikę przedstawiającą świętego Maura obok Matki Bożej i Chrystusa, trzymającego w rękach koronę męczeńską. W ciągu historii część jego relikwii została przeniesiona do Rzymu, do kaplicy świętego Wenancjusza w Bazylice Laterańskiej, lecz relikwie powróciły do Poreča, gdzie do dziś przechowywane są z wielkim szacunkiem w katedrze. Jest głównym patronem miasta Poreč oraz diecezji Poreč i Pula.
Święty Rufus
uczeń apostolski

Życie
Święty Rufus z Teb był oddanym uczniem apostolskim z pierwszego pokolenia chrześcijan, którego pamięć została uwieczniona w pismach Nowego Testamentu. Według biblijnego świadectwa Ewangelii według Marka był synem Szymona z Cyreny, tego samego, którego rzymscy żołnierze przymusili do niesienia krzyża za Jezusem w drodze na Golgotę (Mk 15,21I przymusili niektórego mimo idącego, Symona Cyrenejczyka, idącego ze wsi, ojca Alexandra i Rufa, aby niósł krzyż jego.). Marek pisał swą Ewangelię dla rzymskiej wspólnoty chrześcijańskiej i zaznaczył z dumą, że Szymon był „ojcem Aleksandra i Rufusa” (Mk 15,21I przymusili niektórego mimo idącego, Symona Cyrenejczyka, idącego ze wsi, ojca Alexandra i Rufa, aby niósł krzyż jego.), dając świadectwo, iż obaj bracia byli powszechnie znani, cenieni i szanowani wśród wiernych w Rzymie.
Rufus wzrastał w duchu żywej wiary w Zbawiciela, poświęcając całe swe życie służbie młodemu Kościołowi w stolicy Cesarstwa. Wyróżniał się głęboką pobożnością, cnotą i wytrwałością, stając się wzorem życia chrześcijańskiego we wspólnocie świętych w Rzymie.
W Liście do Rzymian święty Paweł Apostoł skierował do niego szczególne, pełne serdeczności pozdrowienie, świadczące o wielkiej miłości i szacunku Apostoła dla niego i jego rodziny: „Pozdrówcie Rufusa, wybranego w Panu, i jego matkę, która jest i moją matką” (Rz 16,13Pozdrówcie Rufa, wybranego w Panu, i matkę jego i moję.). Ten zaszczytny tytuł wybranego w Panu potwierdza jego niezwykłą dojrzałość duchową oraz powołanie do Bożego dzieła. Według tradycji kościelnej Rufus został później konsekrowany na biskupa Teb w Grecji, gdzie niestrudzenie głosił Ewangelię i po wielu trudach poniósł śmierć męczeńską za Chrystusa.
Kult i patronat
Martyrologium Rzymskie wspomina świętego Rufusa 21 listopada, przytaczając słowa Pawła Apostoła, który nazywa go wybranym w Panu. Kościół czci go jako cennego świadka bezpośredniej więzi łączącej pierwszych wiernych z tajemnicą męki Pańskiej na Kalwarii. W sztuce przedstawiany jest w szatach wczesnochrześcijańskiego ucznia lub biskupa, trzymając w ręku księgę Ewangelii oraz krzyż na pamiątkę krzyża niesionego przez jego ojca. Jest patronem rodzin chrześcijańskich, konwertytów i wszystkich proszących o łaskę wiernego naśladowania Chrystusa pod ciężarem życiowego krzyża.
Święty Maur z Ceseny
biskup
Życie
Święty Maur był wybitnym biskupem miasta Cesena w prowincji Flaminia w północnych Włoszech w IV wieku. Według pewnej tradycji kościelnej pochodził z Rzymu, był człowiekiem szlachetnego rodu i nadzwyczajnej dojrzałości duchowej. Pociągnięty miłością do Pana, poświęcił się życiu zakonnemu i ascetycznemu, spędzając dnie na modlitwie i poście. Ze względu na swoją świętość i mądrość został wybrany na pasterza Kościoła w Cesenie, stając się pierwszym biskupem tego miasta.
Jako dobry pasterz Maur niezmordowanie głosił Ewangelię, budował kościoły i troszczył się o powierzony lud, broniąc prawowiernej nauki katolickiej przed błędami arianizmu. Często udawał się na pobliskie wzgórze Spaziano na modlitwę i odosobnienie, gdzie wzniósł małą celę do rozmyślań. Swoją łagodnością, pokorą i dziełami miłości chrześcijańskiej pociągnął wielu na drogę zbawienia. Po długiej i owocnej pracy pasterskiej święty Maur zasnął w Panu w głębokim pokoju, otoczony miłością i szacunkiem swoich wiernych.
Kult i patronat
Wspomnienie świętego Maura z Ceseny obchodzone jest 21 listopada, w dniu wskazanym przez Martyrologium Rzymskie. Na wzgórzu Spaziano, gdzie udawał się na modlitwę, we wczesnym średniowieczu wzniesiono okazałe opactwo benedyktyńskie Santa Maria del Monte, gdzie od wieków przechowywane są jego czcigodne relikwie. Święty Maur jest głównym patronem miasta Cesena oraz diecezji Cesena-Sarsina. W sztuce sakralnej przedstawia się go w szatach biskupich z mitrą i pastorałem, trzymającego w ręku księgę Ewangelii lub model miasta Cesena, które powierza Bożej opiece. Wierni wzywają go jako orędownika w ciężkich chorobach i udrękach życiowych.
Pierwsze czytanie
Zah 2,14-17
Czytanie z Księgi proroka Zachariasza
Tekst Biblii nie jest obecnie dostępny w tym przekładzie; odnośnik znajduje się powyżej.
Oto słowo Boże.
Wszyscy: Bogu niech będą dzięki.
Psalm responsoryjny
Lk 1,46-55
I rzekła Marya: Wielbij, duszo moja, Pana,
w. 47 In God my Saviour, as appears by the Greek text,[8] though literally in Latin, in God my salvation. (Witham)
w. 47 Salutari meo, soteri mou, Salvatori meo. [9]
Cały rozdział →w. 48 The humility of his handmaid,[9] i.e. the humble, low, and abject condition; as perhaps might be translated both in this and in ver. 52. For the blessed Virgin does not here commend and praise her own virtue of humility; as divers interpreters observe. See St. Francis de Sales, in his introduction to a devout life, part 3, chap. vi. (Witham) As death entered into the world by the pride of our first parents, so was it proper that the path to life should be opened by the humility of Mary. (Ven. Bede) Not Elizabeth only, but all nations of believers are to call her blessed. (Theophylactus)
w. 48 Humilitatem, tapeinosin, not tapeinophrosunen. By which latter word is signified the virtue of humility of mind and heart. But humilis, and humilitas, in Latin, even in Cicero, is put to signify vilem et abjectam conditionem: and so also tapeinos, and tapeinosis in Greek, as in the 70 [the Septuagint] 1 King i. 11. the Latin Vulgate for tapeinesin, has afflictionem famulæ tuæ. And this is the sense in this and the 52d verse; as it is confirmed by the antithesis, or opposition, betwixt those of a high, and of a low state or condition. [10]
Cały rozdział →49 Albowiem uczynił mi wielkie rzeczy, który możny jest, i święte imię jego.
50 A miłosierdzie jego od narodu do narodów, bojącym się jego.
w. 51 The wise men of the Gentiles, the Pharisees and Scribes, were powerful; but these the Almighty cast down, and exalted those, who humbled themselves under his powerful hand. (1 Peter v.) The Jews were proud in their strength, but their incredulity brought on them their humiliation; whilst the low and mean among the Gentiles, have by faith ascended to the summit of perfection. (St. Cyril of Alexandria in St. Thomas Aquinas' catenâ aureâ.) (Witham)
Cały rozdział →52 Złożył mocarze z stolice, a podwyższył niskie.
w. 53 The Jews were rich in the possession of the law, and the doctrines of the prophets; but, as they would not humbly unite themselves to the incarnate word [Jesus Christ], they were sent away empty, without faith, without knowledge, deprived of all hopes of temporal goods, excluded from the terrestrial Jerusalem, and also from that which is in heaven. But the Gentiles, oppressed with hunger and thirst, by adhering to their Lord, were filled with all spiritual gifts. (St. Basil in Ps. xxxiii.)
Cały rozdział →54 Przyjął Izraela, sługę swego, wspomniawszy na miłosierdzie swoje.
55 Jako mówił do ojców naszych, Abrahamowi i nasieniu jego na wieki.
Katechizm i komentarz do tego czytania (Pius X 2, STh 4, CR 2)
Pytanie 329 Co zamierzamy czynić, pozdrawiając Najświętszą Pannę tymi samymi słowami Archanioła?
Pozdrawiając Najświętszą Pannę słowami Archanioła, radujemy się wraz z Nią, wspominając szczególne przywileje i dary, jakich Bóg Jej udzielił z pierwszeństwem przed wszystkimi innymi stworzeniami.
Pytanie 332 Co czynimy, wymawiając te słowa?
Wymawiając słowa świętej Elżbiety, radujemy się z Najświętszą Maryją z Jej wzniosłej godności Matki Bożej oraz błogosławimy Boga i dziękujemy Mu za to, że dał nam Jezusa Chrystusa przez Maryję.
Ewangelia
Mt 12,46-50
Słowa Ewangelii według świętego Mateusza
w. 46 His mother and his brethren; i.e. his mother and relations. (Witham) See verse 55 of the next chapter. (Challoner) ____________________ [1]
Cały rozdział →47 I rzekł mu niektóry: Oto matka twoja i bracia twoi przed domem stoją, szukając cię.
48 A on odpowiadając, rzekł mówiącemu do siebie: która jest matka moja i którzy są bracia moi?
49 I ściągnąwszy rękę na ucznie swoje, rzekł: Oto matka moja i bracia moi.
50 Albowiem ktobykolwiek uczynił wolą Ojca mego, który jest w niebiesiech, ten bratem moim i siostrą i matką jest.
Oto słowo Pańskie.
Wszyscy: Chwała Tobie, Chryste.
Katechizm i komentarz do tego czytania (STh 1, CR 2)
Źródło kalendarza liturgicznego: Chorwacki Instytut Duszpasterstwa Liturgicznego