Dzisiejsze czytania liturgiczne
Święta Cecylia
dziewica i męczennica

Życie
Święta Cecylia była szlachetną rzymską dziewicą i męczennicą, która uświęciła Wieczne Miasto swoim wzniosłym świadectwem dla Chrystusa w trzecim wieku. Pochodziła ze znamienitego rodu senatorskiego Cecyliuszów i od wczesnej młodości była wychowywana w wierze chrześcijańskiej, nosząc zawsze w sercu świętą Ewangelię i ślubując swoje dziewictwo Panu. Kiedy rodzice wbrew jej woli postanowili wydać ją za mąż za szlachetnego pogańskiego młodzieńca Waleriana, Cecylia w komnacie małżeńskiej odważnie wyznała mężowi, że ma anioła stróża, który zazdrośnie czuwa nad jej ciałem i czystością.
Walerian poprosił o ujrzenie tego anioła, na co Cecylia skierowała go do trzeciego kamienia milowego przy Drodze Appijskiej do biskupa Urbana, który w tym czasie ukrywał się w katakumbach. Biskup Urban pouczył Waleriana w wierze i ochrzcił go. Po powrocie do domu Walerian zastał Cecylię na modlitwie, podczas gdy przy niej stał anioł Boży, który obojgu nałożył na głowy wonne wieńce z róż i lilii. Wkrótce dzięki ich świadectwu nawrócił się także brat Waleriana, Tyburcjusz, a obaj bracia zaczęli rozdawać obfitą jałmużnę i z szacunkiem grzebać ciała świętych męczenników.
Gdy rzymski prefekt Turcjusz Almachiusz skazał braci na śmierć, wraz z nimi nawrócił się także oficer Maksym, który został posłany, aby ich zgładzić. Po tym, jak cała trójka oddała życie za Pana, Cecylia z miłością pochowała ich ciała na cmentarzu Pretekstata. Wkrótce żołnierze cesarscy przybyli aresztować także samą Cecylię. Zanim została zabrana, zadbała o to, aby jej przestronny dom w rzymskiej dzielnicy Zatybrze (Trastevere) został przekazany Kościołowi na cele kultu.
Postawiona przed sądem, nieustraszenie wyznała swoją wiarę, więc prefekt skazał ją na uduszenie parą w domowej łaźni. Ponieważ jednak w przegrzanym pomieszczeniu pozostała zupełnie nietknięta, prefekt rozkazał ściąć jej głowę na miejscu. Kat trzy razy uderzył mieczem w jej szyję, nie zdoławszy oddzielić głowy od ciała, i zostawił ją w kałuży krwi. Pobożna dziewica żyła jeszcze trzy dni, pocieszając zgromadzonych wiernych, rozdając swoje dobra ubogim i potwierdzając darowiznę swojego domu na kościół. Swoimi palcami wyznawała wiarę w jednego Boga w trzech Osobach Boskich, aż oddała swego zwycięskiego ducha Zbawicielowi. Biskup Urban złożył jej święte ciało obok grobów wczesnych biskupów rzymskich na cmentarzu Kaliksta przy Drodze Appijskiej.
Cuda
Podczas uroczystości weselnych, gdy wokół rozbrzmiewały instrumenty pogańskich muzyków, święta Cecylia w głębi swego serca śpiewała wyłącznie Panu, prosząc, aby zachował jej ciało i serce nieskalanymi, co zostało zapamiętane jako trwały cud jej niepodzielnego skupienia duchowego i miłości do Boga.
W roku 821 papież Paschalis I pragnął przenieść jej relikwie do odnowionej bazyliki na Zatybrzu, lecz nie udawało mu się ich odnaleźć w katakumbach. Święta Cecylia ukazała mu się w widzeniu i wyjawiła dokładne miejsce swego spoczynku. Papież wznowił poszukiwania i odnalazł w katakumbach jej nienaruszone ciało ubrane w złotogłów, z płótnem nasączonym krwią złożonym u jej stóp. Przy okazji ponownego otwarcia jej sarkofagu w 1599 roku za kardynała Sfondratiego, jej ciało znaleziono całkowicie nietknięte, leżące na prawym boku z twarzą skierowaną ku dołowi, dokładnie tak, jak zasnęła w Panu, co zainspirowało rzeźbiarza Stefano Maderno do wykonania słynnego marmurowego posągu.
Kult i patronat
Liturgiczne wspomnienie świętej Cecylii, dziewicy i męczennicy, obchodzone jest w całym Kościele Katolickim 22 listopada, a jej imię znajduje się w najstarszym Kanonie Rzymskim Mszy świętej. Jej relikwie czczone są pod głównym ołtarzem starożytnej bazyliki Santa Cecilia in Trastevere v Rzymie. Od czternastego i piętnastego wieku święta Cecylia przedstawiana jest w sztuce chrześcijańskiej przy organach, klawesynie lub harfie, trzymając palmę męczeńską oraz wieniec z róż i lilii. Jest główną patronką muzyki kościelnej, muzyków, śpiewaków, kompozytorów, wytwórców instrumentów i poetów, a jej imię noszą liczne kościelne towarzystwa śpiewacze na całym świecie.
Święty Filemon z Kolosów
uczeń apostolski
Życie
Święty Filemon był zamożnym i szanowanym chrześcijaninem z miasta Kolosy we Frygii w Azji Mniejszej, żyjącym w pierwszym wieku. Zgodnie z tradycją Kościoła wiarę chrześcijańską przyjął z rąk świętego Pawła Apostoła podczas jego dłuższego pobytu w Efezie (Dz 19,26A widzicie i słyszycie, że nie tylko w Ephezie, ale mało nie po wszystkiéj Azyi ten Paweł namawiając odwrócił wielką rzeszą, mówiąc: Że nie są bogowie, które rękoma działają.; Flm 19). Filemon stał się bliskim przyjacielem i współpracownikiem Apostoła, a jego przestronny dom w Kolosach służył jako ośrodek miejscowej wspólnoty chrześcijańskiej, domowy kościół, w którym wierni gromadzili się na modlitwę i sprawowanie świętych tajemnic (Flm 1-2).
W całej prowincji Filemon wyróżniał się wielkodusznością, gościnnością i czynną miłością wobec ubogich oraz braci w wierze, niosąc radość i pociechę apostolskiemu sercu (Flm 5-7). U jego boku wiernie służyli Bogu także jego cnotliwa małżonka Apfia, którą Paweł nazywa siostrą, oraz ich syn Archip, gorliwy sługa Kościoła (Flm 2).
Jego imię zostało na zawsze utrwalone w kanonie Nowego Testamentu dzięki osobistemu listowi skierowanemu do niego przez świętego Pawła z rzymskiego więzienia. Powodem napisania listu był zbiegły niewolnik Onezym, który uciekł od Filemona, spotkał uwięzionego Pawła w Rzymie i przyjął wiarę. W tym piśmie Paweł z wielką delikatnością i ojcowską miłością prosił Filemona, aby przyjął zbiega z powrotem nie jako niewolnika, lecz jako umiłowanego brata w Chrystusie, biorąc na siebie wszelkie ewentualne straty lub długi Onezyma (Flm 10-18). Filemon chętnie i z radością spełnił prośbę Apostoła, dając piękny przykład ewangelicznego przebaczenia i prawdziwego braterstwa chrześcijańskiego przekraczającego wszelkie podziały społeczne.
Tradycja podaje, że Filemon służył później Kościołowi jako biskup w Kolosach. Podczas prześladowań za panowania cesarza Nerona został uwięziony wraz z żoną Apfią, Archipem i Onezymem, a po zniesieniu tortur poniósł śmierć przez ukamienowanie, wieńcząc swe życie koroną męczeństwa.
Kult i patronat
Wspomnienie świętego Filemona przypada 22 listopada, w dniu, w którym według Martyrologium Rzymskiego czci się wraz z nim także jego świętą małżonkę Apfię. Kościół stawia go za wzór chrześcijańskiego ojca rodziny, który potrafił uczynić ze swego domu świątynię Bożą i przypieczętował wiarę męczeństwem. W sztuce liturgicznej przedstawiany jest jako dystyngowany obywatel lub biskup z księgą listów Pawłowych, palmą męczeństwa i zwojem pergaminu w ręku. Jest patronem chrześcijańskich pracodawców, rodzin i instytucji dobroczynnych.
Błogosławieni Salwator Lilli, prezbiter, Jan Balgian i siedmiu towarzyszy Ormian
męczennicy

Życie
Błogosławiony Salwator Lilli, na chrzcie Salvatore, urodził się 19 czerwca 1853 roku w miejscowości Cappadocia w prowincji L'Aquila, we włoskim regionie Abruzja, w chrześcijańskiej rodzinie Vincenza i Annunziaty Lilli. W siedemnastym roku życia, pociągnięty przykładem świętego Franciszka z Asyżu, wstąpił do klasztoru franciszkańskiego w Nazzano, gdzie 6 sierpnia 1871 roku złożył śluby zakonne. Gdy włoskie władze świeckie uchwaliły ustawy o kasacie wspólnot zakonnych i odebraniu klasztorów, młody zakonnik zdecydował się na powołanie misyjne. W 1873 roku udał się do Ziemi Świętej. Filozofię studiował w Betlejem, a studia teologiczne ukończył w Jerozolimie, gdzie 6 kwietnia 1878 roku przyjął święcenia kapłańskie.
Po dwóch latach posługi duszpasterskiej w Jerozolimie przełożeni skierowali go w 1880 roku do Małej Armenii, do miasta Marasz w ówczesnym Imperium Osmańskim, na terenie dzisiejszej Turcji. Spędził tam piętnaście lat na wytężonej pracy duszpasterskiej i charytatywnej. Wznosił szkoły, otwierał apteki i przytuliska dla opuszczonych, a mieszkańców okolicznych wsi pouczał o zasadach zdrowia i higieny. Gdy w listopadzie 1890 roku w Maraszu wybuchła epidemia cholery, ojciec Salwator sam przez pełne czterdzieści dni usługiwał chorym, nie zważając na niebezpieczeństwo zarażenia. Był niezwykle kochany przez wiernych, a jego konfesjonał był zawsze pełen. W 1894 roku został mianowany proboszczem i przełożonym domu franciszkańskiego w pobliskiej miejscowości Mudżukderesi.
W tym czasie rozpoczęły się krwawe prześladowania i rzeź Ormian chrześcijańskich. Przyjaciele i przełożeni namawiali ojca Salwatora, by schronił się w bezpieczniejszym miejscu, lecz on zdecydowanie odmówił, mówiąc, że miejsce pasterza jest przy jego owczarni. Żołnierze osmańscy wtargnęli 22 listopada 1895 roku do wioski oraz uwięzili ojca Salwatora i dwunastu jego parafian, głównie prostych chłopów. Związanych poprowadzono w stronę Maraszu. Po drodze, nad rzeką Dżihan, tureccy dowódcy zaoferowali im darowanie życia, jeśli wyrzekną się Jezusa Chrystusa i przejdą na islam. Ojciec Salwator i jego towarzysze jednomyślnie i wytrwale wyznali swoją wiarę, odmawiając zdradzenia Zbawiciela. Żołnierze bezlitośnie przebili ich wtedy bagnetami i uśmiercili, a ich ciała następnie spalili, aby zatrzeć po nich wszelki ślad. Wśród straconych chrześcijan zachowały się imiona siedmiu ormiańskich mężczyzn, którzy ponieśli męczeństwo wraz ze swoim proboszczem: Jan syn Balgiana (Baldji Ohannès), Hadżinian Kadir (Khodianin Kadir), Kuradżi Dżerum (Kouradji Tzeroum), Dimbalak Wartawar (Dimbalac Wartavar), Jeremiasz Bogos (Ieremias Boghos), Dawid Oglu (David Oghlou) i Toros Dawid.
Kult i patronat
Papież Jan Paweł II ogłosił ojca Salwatora Lilliego i jego siedmiu ormiańskich towarzyszy błogosławionymi 3 października 1982 roku w Rzymie. Ich wspomnienie liturgiczne obchodzone jest 22 listopada, w dzień ich sławnego przejścia do wieczności. W kościele parafialnym świętej Małgorzaty w rodzinnej miejscowości ojca Salwatora, w Cappadocii w Abruzji, urządzono kaplicę, w której przechowywany jest jego habit franciszkański, różaniec i listy.
Pierwsze czytanie
Ez 34,11-12. 15-17
Czytanie z Księgi proroka Ezechiela
Bo to mówi Pan Bóg: Oto Ja sam będę szukał owiec moich i nawiedzę je.
w. 12 Day, in persecution. I will count my sheep, lest any be lost.
Cały rozdział →15 Ja będę pasł owce moje a Ja im dam leżeć, mówi Pan Bóg.
w. 16 Preserve, (Septuagint, Syriac) which seems more natural than Hebrew and Chaldean, "destroy." I will not eat them, like bad shepherds, ver. 3. (Calmet) God and those whom he sends, will take care of the flock, Ephesians iv. (Worthington)
Cały rozdział →w. 17 Cattle. The crimes of the pastors do not excuse the flock. In it there are people of different dispositions. The rich often destroy, and these are brought to an account, ver. 24. (Calmet)
Cały rozdział →Oto słowo Boże.
Wszyscy: Bogu niech będą dzięki.
Katechizm i komentarz do tego czytania (CR 1)
Psalm responsoryjny
Ps 23,1-3.5-6
w. 1 David. This psalm most beautifully describes the consolation which the just find in God's protection. (Haydock) It may be applied to the Israelites in the desert, (Chaldean) to David persecuted by Saul, or rather (Calmet) settled quietly upon the throne, (Muis) or to the Jews returned from Babylon. (St. Athanasius) (Calmet) The Fathers explain it mystically of Jesus Christ, the Shepherd of our souls. (Didymus, St. Augustine, &c.) The allegories of a shepherd and of a person giving a feast to his guests, are well supported. (Calmet) Ruleth, in Hebrew. Is my shepherd; viz., to feed, guide, and govern me. (Challoner) Septuagint poimainei, pascit, as St. Augustine and St. Jerome read. St. Gregory Thaumaturgus understands this of the angel guardian. (Paneg. in Orig.) Jesus Christ conducts us into the pastures of his Church, and feeds us (Worthington) with his own body, &c. (Calmet) The saints never complain of want. (Berthier)
Cały rozdział →w. 2 Place. Mont.[Montanus?], in the huts of grass, (or of young trees, germinis) he will make me lie down." See Canticle of Canticles i. 6., and Ezechiel xxxiv. 15. (Haydock) Shepherds were accustomed to conduct their flocks to shady places, during the heat of the day. Refreshment. Hebrew, "still waters," like the pond of Siloe, (Isaias viii. 6.) in opposition to the great streams of the Euphrates, &c. The fathers understand it of baptism; (St. Chrysostom, &c.) or of the truths of salvation. (Eusebius) (Calmet) Baptism is the first justification. (Worthington)
Cały rozdział →w. 3 Converted. Protestants, "restoreth my soul" (Haydock) to her former tranquility, or bringeth me back from my wanderings. (Berthier) Justice. Those who have received baptism, must observe the law of Christ, (Worthington) as all indeed are bound to do. (Haydock) Sake. Not on account of man's deserving (Calmet) by the force of nature. God must begin and carry on the work of our conversion, by his grace; with which we must co-operate. (Haydock) The captives had been in the greatest distress among idolaters. They rejoice at the sight of the promised land, where they will fear no dangers. (Calmet)
Cały rozdział →w. 5 Thou. Here the allegory of a shepherd seems less discernible, though it may allude to the provisions for winter; (Berthier) or rather it ceases, as feasts are made for men; (Menochius) and the second allegory of a guest here commences. (Haydock) The enemy had reduced me to the greatest misery. (Calmet) But God has admitted me to his table. (Menochius) This may be explained of the sacred mysteries received in the Church, (St. Ambrose) or of the Scriptures, which nourish our souls. (St. Jerome) No mention is made of the ancient sacrifices; and as this psalm must be understood in the spiritual sense, the prophet speaks of the blessed Eucharist, which imparts the unction of grace, &c. The enemy strives to make us keep at a distance from it. (Berthier) Christ has himself prepared this table (St. Cyprian, ep. 63.; Euthymius) against all spiritual adversaries. Oil. Christians are also strengthened by the sacraments of confirmation, penance, holy orders, matrimony, and extreme unction. (Worthington) Three of these are administered with oil. (Haydock) It was customary to anoint the head of guests with perfumes, (Matthew xxvi. 7., and Luke vii. 46.) both among the Jews and Gentiles. But the Fathers explain this text of chrism, used in confirmation. (St. Athanasius; Theodoret) (Calmet) Chalice. The blessed sacrament and sacrifice of Christ's body and blood. (Worthington) Inebriateth. Hebrew, "overflowing;" being constantly replenished (Canticle of Canticles vii. 2.; Homer, Iliad iv.) with wine; as people are not inebriated with water. This term, however, only means to take as much as is requisite, Genesis xliii. 34. "Thy chalice inebriating me," occurs in most copies of the Septuagint, in Sixtus V., &c. But the more correct edition of the Septuagint and all the Greek interpreters, (St. Jerome, ep. ad Sun.) agree with the Hebrew and Vulgate. How, &c., is added by way of explanation; or rather, the Septuagint have taken two words from the following verse, ac tob, verumtamen bonum. (Calmet) Protestants, "surely goodness and mercy," &c. (Haydock) Theodotion and Symmachus were not acquainted with this division, which seems less accurate, though the sense be much the same. (Berthier)
Cały rozdział →w. 6 Follow me, like provisions from the king's table, 2 Kings xi. 8. (Calmet) "The grace of God prevents the unwilling to make him willing; and it follows the person who is in good dispositions, that they may not be in vain." (St. Augustine, Ench. 32.) Prævenit per fidem, subsequitur in custodiendo mandata Dei. (St. Jerome) Continual and final perseverance is a special grace of God. (Worthington) And that. Hebrew, "and I shall." The Vulgate expresses the effect of worthy participation of God's table, which leads to a happy eternity. (Berthier) This is particularly applicable to priests, both of the old and of the new law. (Calmet) Only those who remain in the house of God, in his church on earth, can expect felicity. (Haydock) Days, in eternal life. (Worthington) David always desired to be near the ark, (Psalm xxvi., and lxxxiii.; Menochius) as the figure of heaven. (Haydock)
Cały rozdział →Katechizm i komentarz do tego czytania (STh 5, CR 1)
Drugie czytanie
1Kor 15,20-26.28
Czytanie z pierwszego Listu świętego Pawła Apostoła do Koryntian
w. 13-23 He brings many reasons to convince them of the resurrection. 1. If there be no resurrection for others, Christ is not risen again: but his resurrection (as he tells them ver. 4) was foretold in the Scriptures. 2. And if Christ be not risen again,...your faith is also in vain, this being one of the chief articles of your belief. 3. We shall be found guilty of lies and impostures; and yet we have confirmed this doctrine by many miracles. 4. It would follow that you are not freed from your sins; i.e. unless Christ, by his resurrection, has triumphed over sin and death. 5. Without a resurrection we Christians, who live under self-denials and persecutions, would be the most miserable of all men, neither happy in this world nor in the next, for the happiness of the soul requires also a happy resurrection of the body. 6. Christ is the first-fruits, and the first begotten of the dead, of those who have slept: and by his being the first-fruits, it must be supposed that others also will rise after him. 7. As death came by the first man, (Adam) so the second man (Christ) came to repair the death of men, both as to body and soul; and without Christ's resurrection, both the souls of men have remained dead in their original sins, and their bodies shall not rise again. (Witham)
Cały rozdział →21 Ponieważ przez człowieka śmierć, i przez człowieka powstanie umarłych.
22 A jako w Adamie wszyscy umierają, tak i w Chrystusie wszyscy ożywieni będą.
23 A każdy w swym rzędzie: Chrystus pierwiastki, potem ci, którzy są Chrystusowi, którzy uwierzyli w przyjście jego.
w. 24 &c. Afterwards the end; i.e. after the general resurrection of all, will be the end of the world. Then Christ shall deliver up his kingdom, as to this world, over all men, over the devil and his apostate angels, signified by principalities and powers; not but that Christ, both as God and man, shall reign for all eternity, not only over his elect but over all creatures, having triumphed by his resurrection over the enemy of mankind, the devil, over sin, and over death, which is as it were the last enemy of his elect. At the general resurrection, Christ will present these elect to his heavenly Father, as the fruits of his victory over sin and death; and though as man he came to suffer and die, and was also made subject to his eternal Father, yet being God as well as man, he is Lord of all, and will make his faithful servants partakers of his glory in his heavenly kingdom. (Witham)
Cały rozdział →25 A ma królować, ażby położył wszystkie nieprzyjacioły pod nogi jego.
26 A ostatnia nieprzyjaciółka będzie zniszczona śmierć; bo wszystko poddał pod nogi jego. A gdy mówi:
w. 28 The Son also himself shall be subject to him. That is, the Son will be subject to the Father, according to his human nature, even after the general resurrection; and also the whole mystical body of Christ will be entirely subject to God, obeying him in every thing. (Challoner)
Cały rozdział →Oto słowo Boże.
Wszyscy: Bogu niech będą dzięki.
Katechizm i komentarz do tego czytania (Pius X 1, STh 21, CR 7)
Pytanie 62 Czy ten grzech jest właściwy samemu tylko Adamowi?
Ten grzech nie jest grzechem samego tylko Adama, lecz jest także nasz, chociaż w odmienny sposób. Jest właściwy Adamowi, ponieważ popełnił go aktem swojej woli i dlatego w nim był grzechem osobistym. Jest zaś nasz własny, ponieważ gdy Adam zgrzeszył jako głowa i źródło całego rodzaju ludzkiego, zostaje on przekazany przez naturalne rodzenie wszystkim jego potomkom, i z tej racji jest dla nas grzechem pierworodnym.
Pokaż wszystko (21)
Ewangelia
Mt 25,31-46
Słowa Ewangelii według świętego Mateusza
A gdy przyjdzie Syn człowieczy w majestacie swoim, i wszyscy Aniołowie z nim, tedy siędzie na stolicy majestatu swego.
I będą zgromadzone przedeń wszystkie narody, i odłączy je jedne od drugich, jako pasterz odłącza owce od kozłów.
I postawi owce po prawicy swojej, a kozły po lewicy.
w. 34 Shall the king say to them ... on his right hand. By setting forth to all the world the good works of his faithful servants, the Sovereign Judge silences the murmurs of the reprobate, who might otherwise object that they had it not in their power to do good. In the same manner, the conduct of the wise virgins was the condemnation of the foolish ones; the diligence of the faithful servant, of the sloth and drunkenness of the idle one; the zeal of the servants who multiplied the talents entrusted to them, of him that hid his talent in the ground; and the fervour of the observers of the commandments, of the negligence and remissness of those who are ever transgressing them. (St. Chrysostom, hom. lxxx.) These works of mercy, says St. Augustine, prevail towards life everlasting, and to the blotting out of former sins; in Psalm xlix.
Cały rozdział →w. 35 For I was hungry, &c. We may take notice, that the wicked at the day of judgment, are said to be condemned for having omitted to perform good works. (Witham) St. Augustine, in his 33d sermon, brings a beautiful reason why the kingdom of heaven is bestowed solely upon the works of mercy, and eternal damnation for the neglect of them; viz. because, however just a man may be, still he has many failings to atone for, on account of which the kingdom of heaven might be justly denied him: but because he has shewn mercy to his neighbours, he deserves in like manner to have mercy shewn him. But the wicked, not having shewn mercy to their neighbours, nor redeemed their sins by alms-deeds, or the like, are thus delivered up to eternal damnation. (Jansenius, concord.) Jesus Christ only mentions one species of good works, though others may be equally meritorious; for the means of salvation are not precisely the same for all the saints; some are saved by poverty, others by solitude, and each by that virtue which he shall have practised in the greatest degree of perfection.
Cały rozdział →w. 36 And you visited me. How easy are the things our Saviour requires at our hands! He will not say at the day of judgment: "I was in prison, and you delivered me; I was sick, and you healed me; but only this, you visited me, you came to me." (St. Chrysostom, hom. lxxx.) This seems particularly addressed to Christians engaged in the cares of the world, whose salvation principally depends on the practice of works of mercy.
Cały rozdział →37 Tedy mu odpowiedzą sprawiedliwi, mówiąc: Panie! kiedyżeśmy cię widzieli łaknącym, a nakarmiliśmy cię? pragnącym, a daliśmyć pić?
38 Kiedyśmy cię téż widzieli gościem, i przyjęliśmy cię? albo nagim, i przyodzialiśmy cię?
39 Albo kiedyśmy cię widzieli niemocnym, albo w ciemnicy, i przyszliśmy do ciebie?
w. 40 As long as you did it to one of these, my least brethren. Can there be a more forcible motive to charity, than the assurance of revelation that the Son of God will accept all good of offices done to the afflicted, as done to himself. This condescension of the part of Jesus Christ, will fill the elect with sentiments of profound admiration and astonishment. Then with fire in his eyes, and terror in his countenance, he shall say to the wicked: Depart from me, ye cursed, into everlasting fire, which was prepared for the devil and his angels. It was not originally created for rebellious man; for man was created subsequently to the fall and damnation of the rebel angels: and though he imitated their transgression, the sentence of everlasting burning was reversed by Jesus Christ ... By his blood man has been redeemed from eternal punishment. If many, notwithstanding, are yet condemned to never-ending flames, they are punished under the quality of the slaves of the devil: for as they have wilfully followed his rebellious example, they must expect with him to participate in his torments. (Consult. i. John iii. 8.)
Cały rozdział →w. 41 Prepared for the devil. When Christ invited the just to his heavenly kingdom, he calls it a kingdom prepared for them from the foundation of the world; a kingdom of inexpressible happiness, which from all eternity he designed for those who he knew would faithfully serve him. But, when he pronounces the sentence of the reprobate, he speaks in a widely different manner. He calls it an everlasting fire, prepared not for them, but for the devils and wicked spirits, their accomplices. They have chosen to cast themselves into it; they must therefore look upon themselves as the authors of all their miseries and sufferings. (St. Chrysostom, hom. lxxx.) The pain of loss is here expressed by depart from me, and the pain of sense by eternal fire. (Menochius and Maldonatus)
Cały rozdział →w. 42 Gave me not. Jesus Christ chargeth them not here with a want of faith, but with a want of good works. They certainly believed, but they attended not to good works; as if a dead faith, i.e. a faith not working by charity, could bring them to heaven. (St. Augustine, de fide & oper. chap. xv. and ad Dulcit. q. 2. ad 4.) Jesus Christ suffers his members to want, in mercy to them, and to afford others an opportunity of shewing their love for him, and of redeeming their sins by alms-deeds, as was said to the king of the Chaldeans, peccata tua eleemosynis redime. (Daniel iv.)
Cały rozdział →43 Byłem gościem, a nie przyjęliście mię, nagim, a nie przyodzialiście mię, niemocnym i w ciemnicy, a nie nawiedziliście mię.
44 Tedy mu odpowiedzą i oni, mówiąc: Panie! kiedyżeśmy cię widzieli łaknącym, albo pragnącym, albo gościem, albo nagim, albo niemocnym, albo w ciemnicy, a nie służyliśmy tobie?
45 Tedy im odpowie, mówiąc: Zaprawdę powiadam wam: Pókiście nie uczynili jednemu z tych najmniejszych, aniście mnie uczynili.
w. 46 Everlasting punishment. The rewards and torments of a future life are declared by Jesus Christ, who is truth itself, to be eternal. Let no one be found to argue hence against the goodness and mercy of God, for punishing sins committed in time with punishments that are eternal. For 1. according to human laws, we see forgery and other crimes punished by death, which is in some measure an eternal exclusion from society. 2. The will of the sinner is such, that he would sin eternally if he could; it is an eternal God, a God of infinite majesty, who is offended. He essentially hates sin; and as, in hell there is no redemption, the sin eternally continuing, the hatred God bears to sin must eternally continue, and with it eternal punishment. The doctrine of those who pretend, with Origen, to question the eternity of the duration of hell's torments; who can say with him, video infernum quasi senescentum, must encourage vice and embolden the sinner; for if the conviction of eternal torments is not capable to restrain his malice, the doctrine of temporal punishment would be a much less restraint. The present world would not be habitable, were there nothing for the wicked to apprehend after this life. There are many questions often proposed with regard to the situation and nature of hell-fire, &c. &c. &c. but in all these and similar objects of curiosity, it is best to adhere to the sage reflection of St. Augustine: "When we dispute upon a point very obscure, without any clear and certain documents from the holy Scripture, the presumption of man should stop short, and lean not more to one than the other side." (lib. ii. de pecc. meritis et remiss. chap. xxxvi. ep. 190. ad Optat. chap. v. No. 16.) On a recapitulation of this long and most interesting discourse, we may observe, that in the first place, it treats of those wars and persecutions which are to happen in the latter ages of the world; that it next proceeds to describe the heresies and schisms among Christians; the general propagation of the gospel; the great apostacy at the time of the Antichrist; and lastly, the grand and closing scene of the day of judgment. Thus these grand and momentous events are intimately connected with each other, and all materially regard the Church of Christ.
Cały rozdział →Oto słowo Pańskie.
Wszyscy: Chwała Tobie, Chryste.
Katechizm i komentarz do tego czytania (Pius X 14, STh 27, CR 9)
Pytanie 40 Jak nazywają się Aniołowie na zawsze wykluczeni z raju i potępieni na piekło?
Aniołowie na zawsze wykluczeni z raju i potępieni na piekło nazywają się demonami lub złymi duchami, a ich wódz nazywa się Lucyferem lub Szatanem.
Pytanie 125 Czego uczy nas siódmy artykuł: Stamtąd przyjdzie sądzić żywych i umarłych?
Siódmy artykuł Składu Apostolskiego uczy nas, że przy końcu świata Jezus Chrystus, pełen chwały i majestatu, przyjdzie z nieba, aby sądzić wszystkich ludzi, dobrych i złych, i aby oddać każdemu nagrodę lub karę, na jaką zasłużył.
Pytanie 126 Skoro każdy, zaraz po śmierci, będzie musiał być osądzony przez Jezusa Chrystusa na sądzie szczegółowym, dlaczego wszyscy będziemy musieli być sądzeni na sądzie ostatecznym?
Wszyscy będziemy musieli być sądzeni na sądzie ostatecznym z wielu przyczyn: 1. na chwałę Bożą; 2. na chwałę Jezusa Chrystusa; 3. na chwałę Świętych; 4. na zawstydzenie złych; 5. wreszcie po to, aby ciało wraz z duszą otrzymało swój wyrok nagrody lub kary.
Pytanie 224 Kim są ci, którzy nie należą do obcowania świętych?
Do obcowania świętych nie należą w tamtym życiu potępieni, a w tym ci, którzy znajdują się poza prawdziwym Kościołem.
Pytanie 245 Jakie będą ciała potępionych?
Ciała potępionych będą pozbawione przymiotów uwielbionych ciał Błogosławionych i poniosą straszliwe piętno wiecznego odrzucenia.
Pytanie 246 Czego uczy nas ostatni artykuł: I żywot wieczny?
Ostatni artykuł Składu Apostolskiego uczy nas, że po obecnym życiu istnieje inne życie, albo wiecznie szczęśliwe dla wybranych w raju, albo wiecznie nieszczęśliwe dla potępionych w piekle.
Pytanie 249 Na czym polega nieszczęście potępionych?
Nieszczęście potępionych polega na wiecznym pozbawieniu widoku Boga i karaniu wiecznymi mękami w piekle.
Pytanie 250 Czy dobra raju i zło piekła są teraz tylko dla samych dusz?
Dobra raju i zło piekła są teraz tylko dla samych dusz, ponieważ tylko dusze są obecnie w raju lub w piekle; lecz po zmartwychwstaniu ciał ludzie w pełni swojej natury, to jest z duszą i ciałem, będą albo szczęśliwi, albo męczeni na wieki.
Pytanie 296 O co prosimy słowami: Przyjdź królestwo Twoje, w porządku chwały?
W porządku chwały prosimy, abyśmy mogli pewnego dnia zostać przyjęci do świętego raju, do którego zostaliśmy stworzeni, gdzie będziemy w pełni szczęśliwi.
Pytanie 725 Jak postąpicie, aby pobudzić się do nienawiści ku grzechom?
Aby pobudzić się do nienawiści ku grzechom: 1. Będę rozważał surowość nieskończonej sprawiedliwości Bożej i szpetotę grzechu, który oszpecił moją duszę i uczynił mnie zasługującym na wieczne kary piekła; 2. Będę rozważał, że utraciłem łaskę, przyjaźń, synostwo Boże i dziedzictwo raju; 3. Że obraziłem mojego Odkupiciela, który umarł za mnie, i że moje grzechy były przyczyną Jego śmierci; 4. Że wzgardziłem moim Stwórcą, moim Bogiem; że odwróciłem się do Niego plecami, do mojego najwyższego dobra, godnego miłowania nade wszystko i wiernej służby.
Pytanie 941 Jakie są te dobre uczynki, z których zdamy szczególny rachunek w dniu Sądu?
Dobrymi uczynkami, z których zdamy szczególny rachunek w dniu Sądu, są uczynki miłosierdzia.
Pytanie 943 Jakie są uczynki miłosierdzia co do ciała?
Uczynki miłosierdzia co do ciała to: 1.ª Głodnych nakarmić. 2.ª Spragnionych napoić. 3.ª Nagich przyodziać. 4.ª Podróżnych w dom przyjąć. 5.ª Chorych nawiedzać. 6.ª Więźniów odwiedzać. 7.ª Umarłych pogrzebać.
Pytanie 969 Ile jest Rzeczy Ostatecznych, czyli ostatnich spraw człowieka?
Rzeczy Ostatecznych, czyli ostatnich spraw człowieka, jest cztery: Śmierć, Sąd, Piekło i Niebo.
Pytanie 970 Dlaczego Rzeczy Ostateczne nazywa się ostatnimi sprawami człowieka?
Rzeczy Ostateczne nazywa się ostatnimi sprawami człowieka, ponieważ Śmierć jest ostatnią rzeczą, która spotyka nas na tym świecie; Sąd Boży jest ostatnim z sądów, które musimy przejść; Piekło jest ostatecznym złem, jakie spotka złych; Niebo najwyższym dobrem, jakie otrzymają dobrzy.
Pokaż wszystko (27)
Pokaż wszystko (9)
Źródło kalendarza liturgicznego: Chorwacki Instytut Duszpasterstwa Liturgicznego