Księga IV, Rozdział 27
O wcieleniu Słowa wedle tradycji Pisma św.
Ponieważ powiedzieliśmy powyżej, gdy była mowa o rodzeniu w Bogu, że Synowi Bożemu, Panu Jezusowi Chrystusowi, właściwe są pewne rzeczy według Jego natury boskiej, a inne według natury ludzkiej, w którą chciał się wcielić Przedwieczny Syn Boga, i przyjął ją w czasie, należy teraz omówić tajemnicę Wcielenia. Spośród dzieł bożych przewyższa ona najbardziej rozum ludzki, nie można bowiem pomyśleć, by Bóg uczynił coś cudowniejszego, jak to, że Bóg prawdziwy, Syn Boży, stał się prawdziwym człowiekiem. A ponieważ jest to najcudowniejsze, wynika stąd, że wszystkie inne cuda przez ten największy cud stają się przedmiotem wiary, skoro to co jest w jakimś rodzaju największe, jest przyczyną innych rzeczy w tym rodzaju.
Wiara nasza w to cudowne wcielenie się Boga, opiera się na powadze boskiej. Powiedziano bowiem (J 1, 14): „A Słowo ciałem się stało i mieszkało między nami”. Apostoł Paweł zaś, (Flp 2, 6-7), powiada, mówiąc o Synu Bożym: „Będąc w postaci Bożej, nie poczytał za drapiestwo, że był równym Bogu; ale wyniszczył samego siebie, przyjąwszy postać sługi, stawszy się na podobieństwo ludzi, i postawą znaleziony jako człowiek”.
Okazują to jasno także słowa samego Pana Jezusa Chrystusa, gdy o sobie czasem mówi rzeczy niskie i ludzkie, jak na przykład: „Ojciec większy jest niźli ja” (J 14, 28), i „smutna jest dusza moja aż do śmierci” (Mt 26, 38), które to słowa stosują się do Niego odnośnie do przyjętego człowieczeństwa; a czasami słowa wzniosłe i boskie, jak na przykład „Ja i Ojciec jedno jesteśmy” (J 10, 30) i „wszystko cokolwiek ma Ojciec, moje jest” (J 16, 15), które na pewno stosują się do Niego odnośnie do natury boskiej.
Okazuje to także co czytamy o czynach samego Chrystusa Pana. To bowiem, że się lękał, smucił się, pragnął, umarł, należy do natury ludzkiej. Że własną mocą uzdrawiał chorych, wskrzeszał zmarłych, że skutecznie rozkazywał elementom tego świata, że wyrzucał szatanów, że odpuszczał grzechy, i gdy chciał powstał z martwych, że następnie wstąpił do nieba, to wszystko wskazuje w Nim moc bożą.
Przekład: Summa filozoficzna (Contra gentiles), Kraków 1930 do 1935, staraniem redakcji „Wiadomości Katolickich”; pisownia uwspółcześniona.