Przejdź do treści
Chrześcijańska Rzeczywistość

Księga IV, Rozdział 3

Że Syn Boży jest Bogiem

Należy jednak zauważyć, że Pismo św. używa tych wyrażeń dla okazania stworzenia; powiedziano bowiem (Hi 38, 28-29): Kto jest ojcem dżdżu, albo kto zrodził kroplę rosy? Z czyjego żywota wyszedł lód, a kto spłodził mróz na niebie? Aby więc wyrazy ojcostwo, synostwo i rodzenie nie oznaczały nic innego, jak skuteczność stworzenia, dodała powaga Pisma św., że ten, którego nazywa synem i zrodzonym jest też Bogiem, tak, by owo rodzenie oznaczało coś więcej, niż stworzenie. Powiedziano bowiem (J 1, 1): Na początku było Słowo, a Słowo było u Boga, a Bogiem było Słowo. A że pod Słowem rozumie się Syna, okazuje się to z tego, co następuje, dodano bowiem: Słowo stało się Ciałem i mieszkało między nami, i widzieliśmy chwałę Jego, chwałę jako Jednorodzonego Ojca. A Paweł mówi (Tt 3, 4): okazała się dobrotliwość i ludzkość Zbawiciela naszego Boga.

Nie taiło tego także Pismo św. Starego Testamentu, i nazywa Chrystusa Bogiem. W Psalmie bowiem (Ps 45, 7-8) powiedziano: Stolica Twoja Boża na wieki wieków; laską prawości laska królestwa Twego. Umiłowałeś sprawiedliwość a unienawidziłeś nieprawość. A że to powiedziano o Chrystusie, wynika ze słów dodanych potem: przeto cię pomazał Boże Bóg Twój olejkiem wesela nad rówieśników twoich. U Izajasza zaś (Iz 9, 6), czytamy: maluczki narodził się nam i Syn jest nam dany i stało się panowanie na ramieniu jego i nazwą imię jego Przedziwny, radny, Bóg, mocny, Ojciec przyszłego wieku, książę pokoju.

Tak więc Pismo św. nas uczy, że Syn Boży, zrodzony przez Boga, jest Bogiem. A Piotr wyznał, że Syn Boży, Jezus Chrystus, jest Bogiem, mówiąc: Tyś jest Chrystus, Syn Boga żywego (Mt 16, 16). Jest On więc i Jednorodzonym i Bogiem.

Przekład: Summa filozoficzna (Contra gentiles), Kraków 1930 do 1935, staraniem redakcji „Wiadomości Katolickich”; pisownia uwspółcześniona.