Przejdź do treści
Chrześcijańska Rzeczywistość

Księga IV, Rozdział 87

O miejscu ciał uwielbionych

Ponieważ miejsce powinno być proporcjonalne do tego, co zawiera, wynika stąd, że skoro ciała zmartwychwstających otrzymają własności ciał niebieskich, muszą też otrzymać miejsce w niebie; lub raczej nad wszystkimi niebiosami, by były razem z Chrystusem, którego moc ich do tej chwały doprowadzi, i o którym mówi Apostoł (Ef 4, 10): który wstąpił nad wszystkie niebiosa, aby napełnił wszystko.

Niedorzecznym zaś wydaje się dowodzenie przeciw obietnicy bożej, o naturalnym rozmieszczeniu elementów, jakoby było niemożliwym, by ciało człowieka będące ciałem ziemskim i mające z natury swej miejsce najniżej położone, zostało wzniesione ponad lekkie elementy. Jasnym jest bowiem, że mocą duszy, ciało, przez nią udoskonalone, nie podąża za naturalnymi skłonnościami elementów. Dusza bowiem mocą swą także i teraz, póki żyjemy, utrzymuje ciało, aby nie rozpadło się, z powodu złożenia z elementów przeciwnych; a także mocą poruszającą duszy porusza się ciało wzwyż, i to tym wyżej, im ta moc jest silniejsza. Jest zaś jasnym, że moc duszy wtedy będzie doskonałą, gdy zostanie połączona z Bogiem przez oglądanie Boga. Nie powinno się więc wydawać trudnem, jeżeli wtedy ciało mocą duszy zostanie zachowane od wszelkiego rozkładu i wyniesione ponad wszystkie inne ciała.

Nie udowadnia się też niemożliwości obietnicy bożej przez to, że ciał niebieskich nie można złamać, by ponad nie wynieść ciała uwielbione. To bowiem, że ciała uwielbione będą mogły równocześnie z innymi ciałami być w tym samym miejscu, stanie się mocą bożą; przykład tego widzimy już na ciele Chrystusa, gdy do uczniów przyszedł drzwiami zamknionymi.

Przekład: Summa filozoficzna (Contra gentiles), Kraków 1930 do 1935, staraniem redakcji „Wiadomości Katolickich”; pisownia uwspółcześniona.