I, q. 20, a. 3
Czy Bóg wszystko kocha jednako
Zarzut pierwszy. Wydaje się, że Bóg kocha wszystko jednakowo. Powiedziano bowiem w (Mdr 6, 8): jednaką o wszystkie pieczę ma. Lecz opatrzność Boga, którą ma nad rzeczami, pochodzi z miłości którą kocha rzeczy. Wszystko więc kocha jednakowo.
Zarzut drugi. Oprócz tego miłość Boga jest Jego istotnością. Lecz istotność Boga nie dopuszcza stopniowania. A więc nie dopuszcza go też Jego miłość. Nie kocha więc jednych rzeczy bardziej niż inne.
Zarzut trzeci. Oprócz tego, jak miłość Boga rozciąga się na rzeczy stworzone, tak też i wiedza i wola. Lecz nie mówi się, że Bóg zna niektóre rzeczy lepiej niż inne, ani też, że ich więcej pragnie. A więc nie kocha też niektórych rzeczy więcej niż inne.
Lecz przeciwnym temu jest co mówi Augustyn Sup. Joan. Tr. CX: Bóg kocha wszystko co uczynił, a pośród tego więcej kocha stworzenia rozumne; a wśród nich więcej te, które są członkami Jego Syna Jednorodzonego; a o wiele więcej samego swego Syna Jednorodzonego.
Odpowiadam, że skoro kochać znaczy chcieć komuś dobrze, w dwojaki sposób można coś kochać więcej lub mniej. W jeden sposób ze strony samego czynu woli, który jest więcej lub mniej natężony. I w ten sposób Bóg nie kocha bardziej jednych rzeczy od innych, ponieważ wszystko kocha jednym i pojedynczym czynem woli i zawsze jednakim. Drugim sposobem ze strony samego dobra, którego ktoś chce dla ukochanego. I tak mówi się, że kochamy kogoś więcej niż innego, gdy chcemy dla niego większego dobra, chociaż nie z większym napięciem woli. I w ten sposób trzeba powiedzieć, że Bóg kocha niektóre rzeczy więcej niż inne. Skoro bowiem miłość Boga jest przyczyną dobroci rzeczy, jak powiedziano (w paragrafie poprz.), nie byłoby żadnej rzeczy lepszej od drugiej, gdyby Bóg nie chciał dla jednych większego dobra niż dla drugich.
Odpowiedź na pierwszy zarzut. Mówi się, że Bóg ma jednakie staranie o wszystkim, nie dlatego, że jednakie dobra swoim staraniem rozdziela wszystkim, lecz, że wszystkim rozrządza jednakową mądrością i dobrocią.
Odpowiedź na drugi zarzut. Argument ten opiera się na natężeniu miłości ze strony czynu woli, który jest istotnością Bożą. Dobro zaś, którego Bóg chce dla stworzenia, nie jest istotnością Bożą. Stąd nic nie przeszkadza, by się zwiększało lub zmniejszało.
Odpowiedź na trzeci zarzut. Rozumienie i chcenie oznaczają tylko czyny, nie zawierają jednak w swoim znaczeniu jakichś przedmiotów, z których rozmaitości można by powiedzieć, że Bóg więcej lub mniej wie lub chce, jak to powiedziano co do miłości (w corpus paragrafu).
Przekład: Summa teologiczna, Kraków 1927 do 1933, tłumaczona staraniem redakcji „Wiadomości Katolickich”; pisownia uwspółcześniona.