Przejdź do treści
Chrześcijańska Rzeczywistość

Księga I, Rozdział 101

Że Bóg jest swoją szczęśliwością

Z tego, co powiedziano, wynika, że Bóg jest swoją szczęśliwością.

Szczęśliwością Jego bowiem jest Jego działanie umysłowe, jak to wykazano. Wykazaliśmy zaś powyżej, że samo poznanie Boga jest Jego substancją. Jest On więc Swoją szczęśliwością.

Podobnie. Skoro szczęśliwość jest celem ostatecznym, to jest tym, do posiadania czego każdy jest przeznaczony, lub też posiadając przede wszystkim chce. Wykazano zaś powyżej, że Bóg przede wszystkim chce Swej istotności. Istotność Jego zatem jest Jego szczęśliwością.

Dalej. Każdy kieruje do swej szczęśliwości to, czego pragnie; jest ona bowiem tym, czego się nie pragnie ze względu na coś innego, a tym, do czego się ogranicza poruszenie pragnienia w tym, który pragnie jednej rzeczy ze względu na drugą, inaczej bowiem szłyby te pragnienia w nieskończoność. Skoro więc Bóg chce wszystkich innych rzeczy z powodu Swej dobroci, którą jest Jego istotność, trzeba aby On sam, jak jest Swoją istotnością i Swoją dobrocią, był Swą szczęśliwością.

Oprócz tego. Nie mogą istnieć dwa najwyższe dobra, jeśliby bowiem brakowało jednemu tego, co drugie posiada, żadne z nich nie byłoby najwyższym i doskonałym. Wykazano zaś powyżej, że Bóg jest najwyższym dobrem. Wykaże się także, że szczęśliwość jest najwyższym dobrem, dlatego iż jest ostatecznym celem. Zatem szczęśliwość i Bóg są tym samym. Bóg więc jest Swoją szczęśliwością.

Przekład: Summa filozoficzna (Contra gentiles), Kraków 1930 do 1935, staraniem redakcji „Wiadomości Katolickich”; pisownia uwspółcześniona.