Przejdź do treści
Chrześcijańska Rzeczywistość

Księga I, Rozdział 36

W jaki sposób nasz umysł tworzy o Bogu zdanie

Z tego też dalej wynika, że umysł nasz o Bogu pojedynczym, składając i rozkładając, nie tworzy zdań daremnie, choć Bóg jest zupełnie pojedynczy.

Chociaż bowiem umysł nasz różnymi pojęciami dochodzi do poznania Boga, jak to powiedziano, rozumie jednak, że to, co im wszystkim odpowiada, jest całkowicie jednym, umysł bowiem sposobu rozumienia nie przypisuje rzeczom, które rozumie; jak na przykład nie przypisuje kamieniowi niematerialności, chociaż go poznaje niematerialnie. I dlatego wypowiada jedność rzeczy złożeniem wyrazów, oznaczających tożsamość, gdy mówi Bóg jest dobry, lub dobrocią, tak, że jeśli jest jakaś różność w złożeniu, odnosi się do rozumienia, jedność zaś do rzeczy rozumianej. I z tego powodu czasem rozum nasz tworzy o Bogu zdanie, wypowiadając pewną różność, jak na przykład, gdy się mówi Dobroć jest w Bogu, gdyż i tu się określa pewną różność, która jest właściwą umysłowi i pewną jedność, którą należy odnosić do rzeczy.

Przekład: Summa filozoficzna (Contra gentiles), Kraków 1930 do 1935, staraniem redakcji „Wiadomości Katolickich”; pisownia uwspółcześniona.