Księga I, Rozdział 37
Że Bóg jest dobry
Z doskonałości bożej, którą udowodniliśmy, można wywnioskować dobroć bożą.
To bowiem, przez co każdą rzecz nazywamy dobrą, jest to jej własna cnota, gdyż cnota czyjaś jest to to, co posiadającego ją czyni dobrym i sprawia, że jego dzieło jest dobre. Cnota zaś jest pewną doskonałością, wtedy bowiem nazywamy coś doskonałym, gdy dosięga właściwej sobie cnoty, jak widać w VII Physicorum. Przez to więc jest każda rzecz dobra, że jest doskonałą. I stąd każda pożąda swej doskonałości jako właściwego dobra. Wykazano zaś, że Bóg jest doskonały. Zatem jest dobry.
Podobnie. Wykazano powyżej, że istnieje coś pierwszego poruszającego nieruchomego, a tym jest Bóg. Porusza On zaś jako poruszające zupełnie nieruchome. A takie porusza jako przedmiot pożądania. Bóg więc, który jest pierwszym poruszającym nieruchomym, jest pierwszym przedmiotem pożądania. Pożąda się zaś czegoś dwojako: albo dlatego, że jest dobre, albo, że wydaje się dobrem. Pierwszym z nich jest to, co jest dobrem; pozorne bowiem dobro nie porusza samo przez się, lecz o ile ma jakiś pozór dobra, dobro zaś porusza samo przez się. Zatem pierwszy przedmiot pożądania, którym jest Bóg, jest prawdziwie dobry.
Dalej. Dobrem jest to, czego wszystko pożąda, co Filozof przytacza jako doskonale powiedziane, w I Ethicorum. Wszystko zaś pożąda być w czynie według swego sposobu, co widać z tego, że każda rzecz z natury swej opiera się zepsuciu. Zatem być w czynie stanowi istotne pojęcie dobra; stąd też za pozbawieniem czynu przez możność idzie zło, które się przeciwstawia dobru, jak widać u Filozofa w IX Metaph. Bóg zaś jest bytem w czynie, a nie w możności, jak wykazano powyżej. Zatem jest prawdziwie dobrym.
Oprócz tego. Udzielanie bytu i dobroci pochodzi z dobroci. A to widać także i z samej natury dobra i z jego pojęcia. Z natury bowiem dobro czegokolwiek jest jego czynem i doskonałością. Każda rzecz zaś działa stąd, że jest w czynie. Działaniem zaś rozpościera na inne rzeczy byt i dobroć. Stąd jest też znakiem czyjejś doskonałości, że może wydać podobne do siebie, jak to jasnym jest u Filozofa w IV Meteororum. Pojęcie zaś dobra pochodzi stąd, że jest pożądalne. A tym jest cel. Cel także skłania działającego do działania. Dlatego się mówi, że dobro skłania się do rozpościerania siebie i swego bytu. To rozpościeranie zaś jest właściwością Boga, wykazano bowiem powyżej, że jest przyczyną bytu dla innych, jako byt konieczny sam w sobie. Jest zatem prawdziwie dobrym.
Stąd mówi się w Psalmie (Ps 73, 1): Jako dobry Bóg Izraelczyków tym, którzy są prostego serca. I Treny (Lm 3, 25): Dobry jest Pan nadzieję mającym w Nim, duszy szukającej Go.
Przekład: Summa filozoficzna (Contra gentiles), Kraków 1930 do 1935, staraniem redakcji „Wiadomości Katolickich”; pisownia uwspółcześniona.