Księga I, Rozdział 38
Że Bóg jest samą dobrocią
Z tego co powiedziano, można wywnioskować, że Bóg jest swoją dobrocią.
Być bowiem w czynie jest dla każdej rzeczy jej dobrem. Lecz Bóg nie tylko jest bytem w czynie, lecz jest samym swoim bytem, jak powyżej powiedziano. Jest zatem samą dobrocią, nie tylko dobrym.
Oprócz tego. Doskonałość każdej rzeczy jest jej dobrocią, jak to wykazano. Doskonałości zaś bytu bożego nie rozważa się według czegoś dodanego do niego, lecz ponieważ On sam w sobie jest doskonałym, jak to powyżej powiedziano. Zatem dobroć Boga nie jest czymś dodanym do Jego substancji, lecz Jego substancją jest Jego dobroć.
Dalej. Każde dobro, które nie jest swoją dobrocią, nazywa się dobrem przez uczestnictwo. To zaś, o czym się mówi przez uczestnictwo, przypuszcza coś przed sobą uprzedniego, od czego bierze naturę dobroci. Lecz nie można w tym postępować w nieskończoność, gdyż w przyczynach celowych nie idzie się w nieskończoność, nieskończone bowiem (infinitum) przeciwstawia się pojęciu celu (finis). Dobro zaś ma naturę celu. Musi się więc dojść do jakiegoś pierwszego dobra, które nie jest dobrem przez uczestnictwo w stosunku do czegoś drugiego, lecz jest dobrem przez swą istotność. Tym zaś jest Bóg. Zatem Bóg jest swoją dobrocią.
Podobnie. To co istnieje, może w czymś uczestniczyć, sam zaś byt nie może w niczym uczestniczyć; co bowiem uczestniczy, jest możnością, byt zaś jest czynem. Lecz Bóg jest samym bytem, jak wykazano. Zatem nie jest dobrym przez uczestnictwo, lecz istotnościowo.
Dalej. W każdej rzeczy pojedynczej byt jej i to czym jest, jest czymś jednym, gdyby bowiem było czymś innym, już by się usuwało pojedynczość. Bóg zaś jest całkowicie pojedynczy, jak wykazano. Zatem to, że jest dobrym, nie jest czymś innym niż On sam. Zatem jest swoją dobrocią.
Z tego samego widać także, że żadne inne dobro nie jest swoją dobrocią. Dlatego powiedziano (Mt 19, 17): Żaden nie jest dobrym, tylko sam Bóg.
Przekład: Summa filozoficzna (Contra gentiles), Kraków 1930 do 1935, staraniem redakcji „Wiadomości Katolickich”; pisownia uwspółcześniona.