Przejdź do treści
Chrześcijańska Rzeczywistość

Księga I, Rozdział 39

Że w Bogu nie może być zła

Z tego okazuje się jasno, że w Bogu nie może być zła.

Być bowiem i dobroć i wszystko co się orzeka istotnościowo, prócz siebie, nie mają nic dodanego, chociaż to co jest lub dobro, może mieć coś poza bytem i dobrocią. Nic bowiem nie przeszkadza, by to co jest podłożem jednej doskonałości, było także podłożem drugiej, jak na przykład co jest ciałem, może być białym i słodkim; każda zaś natura jest zacieśniona granicami swego pojęcia tak, że nie może wziąć w siebie niczego zewnętrznego. Bóg zaś jest dobrocią, a nie tylko dobrym, jak pokazano. Nie może w Nim więc być niczego, co nie jest dobrocią. I tak zupełnie nie może w Nim być zła.

Dalej. To co jest przeciwnym istotności jakiejś rzeczy, nie może być jej właściwością, jak długo trwa ta rzecz; jak na przykład nie może być właściwością człowieka bezrozumność lub bezzmysłowość, chyba że przestanie być człowiekiem. Lecz istotność boża jest samą dobrocią, jak wykazano. Zatem zło, które jest przeciwne dobru, nie może się w Bogu znajdować, chyba, żeby przestał istnieć. A to jest niemożliwe, skoro jest wiecznym, jak to okazano powyżej.

Oprócz tego. Skoro Bóg jest swoim bytem, nie można o Nim powiedzieć niczego przez uczestnictwo, jak to widać z dowodu przytoczonego wyżej. Jeśliby się więc o Nim zło orzekało, nie orzekałoby się przez uczestnictwo, lecz istotnościowo. O żadnej zaś rzeczy nie można orzekać zła, tak, by ono było jej istotnością, brak by jej bowiem było bytu, który jest dobrem, jak to wykazano; w złości zaś nie może być dodane nic zewnętrznego, tak jak i w dobroci. Nie można zatem orzekać o Bogu zła.

Również. Zło przeciwstawia się dobru. Pojęcie zaś dobra polega na doskonałości. Zatem pojęcie zła na niedoskonałości. W Bogu zaś, który jest powszechnie doskonałym, nie może być braku lub niedoskonałości, jak to wykazano powyżej. W Bogu nie może więc być zła.

Oprócz tego. Doskonałym jest coś, o ile jest w czynie. Zatem będzie niedoskonałym, o ile odstępuje od czynu. Zło tedy albo jest brakiem, albo zawiera brak. Podmiotem zaś braku jest możność. Tej zaś nie może być w Bogu. Zatem nie może też być zła.

Oprócz tego. Jeśli dobrem jest to czego wszyscy pożądają, I Ethic., zatem każda natura unika zła jako takiego. Co zaś istnieje w jakiejś rzeczy przeciw poruszeniu pożądania naturalnego, jest w niej gwałtem i nienaturalne. Zło więc w każdej rzeczy jest wymuszonym i przeciw naturze, o ile jest złem dla tej rzeczy, chociaż może być naturalnym w rzeczach złożonych, odnośnie do jakiejś ich części. Bóg zaś nie jest złożony, ani też nie może w Nim być nic wymuszonego lub poza naturą, jak to wykazano. Nie może być zatem zła w Bogu.

Potwierdza to także Pismo św. Mówi się bowiem w liście kanonicznym św. Jana (1 J 1, 5): Bóg jest światłością i nie ma w Nim żadnych ciemności. I u Hioba (Hi 34, 10): uchowaj Boże, aby miała być w Bogu niezbożność, a w Wszechmocnym nieprawość.

Przekład: Summa filozoficzna (Contra gentiles), Kraków 1930 do 1935, staraniem redakcji „Wiadomości Katolickich”; pisownia uwspółcześniona.