Przejdź do treści
Chrześcijańska Rzeczywistość

Księga I, Rozdział 40

Że Bóg jest dobrem wszelkiego dobra

Wykazuje się z tego co powiedziano, że Bóg jest dobrem wszelkiego dobra.

Dobrocią bowiem każdej rzeczy jest jej doskonałość, jak to powiedziano. Bóg zaś, skoro jest bezwzględnie doskonały, Swą doskonałością obejmuje doskonałości wszystkich rzeczy, jak to wykazano. Zatem Jego dobroć obejmuje wszystkie dobroci. I w ten sposób jest dobrem wszelkiego dobra.

Podobnie. Gdy się czemuś nadaje jakiś przymiot przez uczestnictwo, nadaje się go tylko o ile ma jakieś podobieństwo do tego, o czym się ten przymiot orzeka istotnościowo; jak na przykład nazywa się żelazo ognistym, o ile uczestniczy w pewnym podobieństwie do ognia. Lecz Bóg jest dobrym istotnościowo, a wszystkie inne rzeczy przez uczestnictwo, jak to wykazano. Zatem każdą rzecz nazywa się dobrą, tylko o ile ma jakieś podobieństwo do dobroci bożej. Jest On zatem dobrem wszelkiego dobra.

Dalej. Skoro każdej rzeczy pożąda się dla celu, a pojęcie dobra polega na tym, że jest pożądalne, należy każdą rzecz nazywać dobrą albo dlatego, że jest celem, albo że jest skierowaną do celu. Ostatecznym więc celem jest to, od czego wszystko otrzymuje pojęcie dobra. Tym zaś jest Bóg, jak to później się wykaże. Zatem Bóg jest dobrem wszelkiego dobra.

Stąd też Pan, obiecując Mojżeszowi, że tenże będzie Go widział, mówi (Wj 33, 19): Ja tobie pokażę wszystko co dobre. I w Księdze Mądrości (Mdr 7, 11), mówi się o Mądrości Bożej: Przyszły mi pospołu z nią wszystkie dobra.

Przekład: Summa filozoficzna (Contra gentiles), Kraków 1930 do 1935, staraniem redakcji „Wiadomości Katolickich”; pisownia uwspółcześniona.