Przejdź do treści
Chrześcijańska Rzeczywistość

Księga I, Rozdział 41

Że Bóg jest najwyższym dobrem

Z tego okazuje się, że Bóg jest najwyższym dobrem.

Dobro powszechne bowiem przewyższa każde dobro poszczególne, jak dobro narodu jest lepsze od dobra jednostki, (1 Ethic.), dobroć bowiem całości i doskonałość przewyższa dobroć i doskonałość części. Lecz dobroć bożą przyrównuje się do wszystkich innych rzeczy, jak dobro powszechne do dobra poszczególnego, skoro jest dobrem wszelkiego dobra, jak to powiedziano. Jest On więc najwyższym dobrem.

Oprócz tego. To co się mówi istotnościowo, mówi się prawdziwiej, niż to, co się mówi przez uczestnictwo. Lecz Bóg jest dobry przez Swoją istotność, inne zaś rzeczy przez uczestnictwo, jak to wykazano. Jest On zatem najwyższym dobrem.

Również. Co jest najwyższym w jakimkolwiek rodzaju, jest przyczyną innych rzeczy, które są w tym rodzaju, przyczyna bowiem jest wyższą od skutku. Od Boga zaś pochodzi idea dobra wszystkich rzeczy, jak to powiedziano. Jest On zatem Sam najwyższym dobrem.

Nadto. Jak jest bielszym to, co jest mniej zmieszane z czarnym, tak jest lepsze to, co mniej jest zmieszane ze złem. Lecz Bóg najbardziej jest niezmieszany ze złem; w Nim bowiem nie może być zła ani w czynie ani w możności, i to jest dla Niego właściwym z natury, jak to wykazano. Jest On więc najwyższym dobrem.

Stąd powiedziano w I Księdze Królewskiej (1 Sm 2, 2): Nie masz świętego jako jest Pan.

Przekład: Summa filozoficzna (Contra gentiles), Kraków 1930 do 1935, staraniem redakcji „Wiadomości Katolickich”; pisownia uwspółcześniona.