Przejdź do treści
Chrześcijańska Rzeczywistość

Księga I, Rozdział 60

Że Bóg jest prawdą

Z tego, co powiedziano, okazuje się, że sam Bóg jest prawdą.

Prawda bowiem jest pewną doskonałością rozumienia, czyli czynności umysłowej, jak powiedziano. Rozumienie zaś Boga jest Jego substancją. Samo bowiem rozumienie będąc bytem bożym, jak to wykazano, nie jest doskonałym przez jakąś później dodaną doskonałość, lecz jest doskonałym samo przez się, jak to także wykazano powyżej, o bycie bożym. Wynika więc z tego, że substancja boża jest samą prawdą.

Podobnie. Prawda jest pewną dobrocią umysłu według Filozofa. Bóg zaś jest Swoją dobrocią, jak to wykazano powyżej. Jest zatem także Swoją prawdą.

Oprócz tego. O Bogu nie można niczego orzekać przez uczestnictwo, skoro jest Swoim bytem, który w niczym nie uczestniczy. Lecz prawda jest w Bogu, jak to okazano powyżej. Jeśli się więc nie orzeka przez uczestnictwo, musi się orzekać istotnościowo. Bóg więc jest Swoją prawdą.

Co więcej. Chociaż prawdziwe właściwie nie jest w rzeczach, lecz w umyśle, według Filozofa, jednak czasami nazywa się prawdziwą rzecz, o ile we właściwy sposób dosięga czynu własnej natury. Stąd mówi Avicenna w swej Metafizyce, że prawdą rzeczy jest właściwość bytu każdej rzeczy, niezmiennie do niej przywiązanego, o ile ta rzecz z natury sama się prawdziwie ocenia, i o ile naśladuje ideę siebie samej, która jest w umyśle bożym. Lecz Bóg jest Swą istotnością. Zatem czy mówimy o prawdzie umysłu, czy o prawdzie rzeczy, Bóg jest Swoją prawdą.

To zaś potwierdza powaga Pana, mówiącego o Sobie (J 14, 6): Jam jest droga i prawda i żywot.

Przekład: Summa filozoficzna (Contra gentiles), Kraków 1930 do 1935, staraniem redakcji „Wiadomości Katolickich”; pisownia uwspółcześniona.