Księga I, Rozdział 73
Że wola Boga jest Jego istotnością
Z tego zaś okazuje się, że wola Jego nie jest czym innym od Jego istotności.
Jest bowiem własnością Boga, że ma wolę, skoro jest rozumny, jak to wykazano. Rozumnym zaś jest przez Swoją istotność, jak to powyżej wykazano. A więc i chce przez Swą istotność. Zatem wola Boga jest Jego istotnością.
Dalej. Jak rozumienie jest doskonałością rozumiejącego, tak i chcenie chcącego; obydwie te czynności pozostają bowiem w działającym, a nie przechodzą na coś doznającego, jak na przykład ogrzewanie. Lecz rozumienie Boga jest Jego bytem, jak tego dowiedziono powyżej, dlatego, że skoro byt Boży sam w sobie jest najdoskonalszy, nie dopuszcza żadnej dodatkowej doskonałości, jak tego dowiedziono powyżej. Więc i chcenie Boże jest Jego bytem. Zatem i wola Boga jest Jego istotnością.
Co więcej. Skoro każdy czynnik działa, o ile jest w czynie, musi Bóg, który jest czystym czynem, działać przez Swą istotność. Chcenie zaś jest pewnym działaniem Boga. Musi więc Bóg chcieć przez Swą istotność. Jego wola jest więc Jego istotnością.
Podobnie. Gdyby wola była czymś dodanym do substancji Bożej, skoro substancja Boża jest czymś w bycie zupełnym, wynikałoby stąd, że wola do niej byłaby dodana, jakby przypadłość do podmiotu; wynikałoby stąd, że substancję Bożą do niej się przyrównuje jak możność do czynu, i że w Bogu jest złożenie. A dowiedziono powyżej, że rzecz się ma przeciwnie. Nie jest więc możliwym, by wola Boża była czymś dodanym do istotności Bożej.
Przekład: Summa filozoficzna (Contra gentiles), Kraków 1930 do 1935, staraniem redakcji „Wiadomości Katolickich”; pisownia uwspółcześniona.