Przejdź do treści
Chrześcijańska Rzeczywistość

Księga I, Rozdział 80

Że Bóg z konieczności chce swego bytu i swej dobroci

Z tego zaś, co powyżej wykazano, wynika, że Bóg z konieczności chce Swego bytu i Swej dobroci, i że nie może chcieć czegoś przeciwnego.

Wykazano bowiem powyżej, że Bóg chce Swego bytu i Swej dobroci jako głównego przedmiotu, a ten przedmiot jest dla Niego powodem chcenia innych rzeczy. Zatem w każdej rzeczy, której chce, chce Swego bytu i Swej dobroci, podobnie jak wzrok widzi światło w każdej barwie. Niemożliwym zaś jest, by Bóg nie chciał czegoś w czynie, gdyż byłby tylko chcącym w możności, a to jest niemożliwe, skoro Jego chcenie jest Jego bytem. Musi więc chcieć Swego bytu i Swej dobroci.

Podobnie. Każdy chcący z konieczności chce swego ostatecznego celu, jak na przykład człowiek z konieczności chce swego szczęścia i nie może chcieć nieszczęścia. Lecz Bóg chce Siebie jako ostatecznego celu, jak widać z tego, co powiedziano powyżej. Z konieczności więc chce Swego bytu i nie może chcieć nie istnieć.

Co więcej. Cel w zagadnieniach pożądania i działania ma się podobnie, jak w zagadnieniach spekulatywnych zasada, której się nie udawadnia. Jak bowiem z zasad wyciąga się w zagadnieniach spekulatywnych wnioski, tak w zagadnieniach działania i pożądania bierze się powód działania czy pożądania z celu. Lecz w zagadnieniach spekulatywnych rozum z konieczności godzi się na pierwsze zasady, których się nie udawadnia, a w żaden sposób nie może się zgodzić na coś im przeciwnego. Wola zatem z konieczności lgnie do ostatecznego celu, i nie może chcieć czegoś przeciwnego. I tak, jeśli wola boża nie ma nic innego na celu, tylko Jego Samego, to z konieczności musi On chcieć Swego bytu.

Dalej. Wszystkie rzeczy, o ile istnieją, podobne są do Boga, który przede wszystkim i najbardziej jest bytem. Wszystkie zaś rzeczy, o ile istnieją, w swój sposób, z natury kochają swój byt. Tym bardziej więc Bóg z natury kocha Swój byt. Naturą Jego zaś jest sam przez się konieczny byt, jak to udowodniono powyżej. Bóg więc z konieczności chce Swego bytu.

Oprócz tego. Wszelka doskonałość i dobroć, istniejąca w stworzeniach, jest istotnościowo właściwością Boga, jak to udowodniono powyżej. Kochać zaś Boga jest najwyższą doskonałością stworzenia rozumnego, gdyż przez to w pewien sposób łączy się z Bogiem. Zatem w Bogu jest to istotnościowo. Zatem kocha Siebie z konieczności. I w ten sposób chce Swego bytu.

Przekład: Summa filozoficzna (Contra gentiles), Kraków 1930 do 1935, staraniem redakcji „Wiadomości Katolickich”; pisownia uwspółcześniona.