Księga I, Rozdział 87
Że nic nie może być przyczyną woli bożej
Chociaż można woli Boga wyznaczać jakiś powód, to jednak nie wynika stąd, żeby coś było przyczyną Jego woli.
Dla woli bowiem przyczyną chcenia jest cel. Celem zaś woli Boga jest Jego dobroć. Dobroć więc jest przyczyną woli Boga, a jest ona zarazem samym Jego chceniem.
Z innych jednak rzeczy, których Bóg chce, żadna nie jest dla Boga przyczyną chcenia. Lecz jedna z nich jest przyczyną, że druga stoi w pewnym porządku do dobroci bożej. I w ten sposób rozumie się, że Bóg z powodu jednej z nich, chce drugiej.
Jest jednak rzeczą jasną, że nie należy przyjmować żadnego rozstrząsania w woli Boga. Gdzie bowiem jest jeden czyn, nie bada się roztrząsania, jak to wykazano powyżej, przy rozważaniu o umyśle. Bóg zaś jednym czynem chce Swej dobroci i wszystkich innych rzeczy, skoro Jego działanie jest Jego istotnością.
Przez to zaś, co powyżej powiedziano, wyklucza się błąd tych, którzy mówią, że wszystko pochodzi od Boga według Jego pojedynczej woli, tak, że nie potrzeba niczemu wyznaczać przyczyny, prócz tej, że Bóg tak chce.
Sprzeciwia się to także Pismu św., które oświadcza, że Bóg uczynił wszystko według porządku Swej mądrości, według słów (Ps 104, 24): Wszystkoś w mądrości uczynił; i (Syr 1, 10): Bóg rozlał mądrość Swoją po wszystkich sprawach Swoich.
Przekład: Summa filozoficzna (Contra gentiles), Kraków 1930 do 1935, staraniem redakcji „Wiadomości Katolickich”; pisownia uwspółcześniona.