Przejdź do treści
Chrześcijańska Rzeczywistość

Księga I, Rozdział 94

Że w Bogu są cnoty kontemplacyjne

Nie może być wątpliwości, że cnoty kontemplacyjne są w najwyższym stopniu właściwymi dla Boga.

Jeśli bowiem mądrość polega na poznaniu najwyższych przyczyn, jak mówi Filozof na początku Metaph., Bóg sam zaś poznaje przede wszystkim Siebie, i nie poznaje niczego inaczej jak przez poznawanie Siebie, jak tego dowiedziono, będąc pierwszą przyczyną wszystkiego, to jest rzeczą oczywistą, że należy Mu w najwyższym stopniu przypisywać mądrość. Stąd u (Hi 9, 4): Mądry jest sercem, i (Syr 1, 1): Wszelka mądrość od Pana Boga jest i z Nim zawsze była. Mówi także Filozof na początku Metaph., że jest ona boską własnością, nie ludzką.

Podobnie. Jeśli wiedza jest poznaniem rzeczy przez właściwą przyczyną, Bóg zaś zna porządek wszystkich przyczyn i skutków, a przez to zna przyczyny właściwe poszczególnych rzeczy, jak to powyżej wykazano, to jest rzeczą jasną, że jest w Nim wiedza we właściwym znaczeniu; jednak nie wiedza, powstająca z rozumowania, jak nasza wiedza, która opiera się na dowodzeniu. Stąd w (1 Sm 2, 3): Bóg umiejętności Pan jest.

Dalej. Jeśli umysłem jest poznanie niematerialne pewnych rzeczy bez wnioskowania, a Bóg ma o wszystkim tego rodzaju poznanie, jak to wykazano powyżej, to jest w Nim umysł. Stąd (Hi 12, 13): U niego jest mądrość i moc.

Także i te cnoty są w Bogu wzorami dla naszych cnót, jak doskonałe dla niedoskonałego.

Przekład: Summa filozoficzna (Contra gentiles), Kraków 1930 do 1935, staraniem redakcji „Wiadomości Katolickich”; pisownia uwspółcześniona.