Księga I, Rozdział 95
Że Bóg nie może chcieć zła
Z tego, co powiedziano, można wykazać, że Bóg nie może chcieć zła.
Cnotą bowiem jakiejś rzeczy jest to, przez co ktoś dobrze czyni. Każda zaś czynność Boga jest czynnością cnoty, skoro Jego cnota jest Jego istotnością, jak to powyżej wykazano. Nie może więc chcieć zła.
Podobnie. Wola nigdy nie skłania się do zła, chyba że jest jakiś błąd w pojmowaniu, przynajmniej co do poszczególnego przedmiotu, który się wybiera. Skoro bowiem dobro poznane jest przedmiotem woli, może wola skłaniać się do zła, tylko o ile ono jej jako dobro jest przedstawione. To zaś może się zdarzyć tylko przez pomyłkę. W poznaniu bożym zaś nie może być pomyłki, jak to wykazano powyżej. Nie może więc Jego wola skłaniać się do zła.
Co więcej. Bóg jest najwyższym dobrem, jak to wykazano powyżej. Najwyższe zaś dobro nie znosi żadnego towarzystwa zła, podobnie jak na przykład najwyższe ciepło nie znosi domieszki zimna. Wola boża nie może się więc skłaniać do zła.
Oprócz tego. Skoro dobro zawiera pojęcie celu, zło może być przedmiotem woli tylko wtedy, gdy ją odwraca od celu. Woli bożej zaś nie można odwrócić od celu, skoro Bóg nie może niczego chcieć, jak tylko przez to, że chce Samego Siebie, jak to wykazano. Nie może więc chcieć zła.
I tak jest jasnym, że wolna wola jest w Nim w naturalny sposób ustalona w dobrem.
To samo powiedziano zaś w (Pwt 32, 4): Bóg to wierny, a bez wszelkiej zdradliwości, i (Ha 1, 13): Czyste są oczy Twoje, a patrzeć na nieprawość nie będziesz mógł.
W ten sposób zbija się także błąd żydów, którzy mówią w Talmudzie, że Bóg czasem grzeszy i oczyszcza się z grzechu i lucyferianów, którzy mówią, że Bóg zgrzeszył, odrzucając Lucyfera.
Przekład: Summa filozoficzna (Contra gentiles), Kraków 1930 do 1935, staraniem redakcji „Wiadomości Katolickich”; pisownia uwspółcześniona.