Księga I, Rozdział 97
Że Bóg jest żywy
Z tego co już wykazano, wynika koniecznie, że Bóg jest żywy.
Wykazano bowiem, że Bóg rozumie i chce. Rozumienie zaś i chcenie jest tylko własnością istoty żywej. Bóg więc jest żywy.
Dalej. Przypisuje się życie niektórym rzeczom o tyle, o ile się wydaje, że poruszają się same, a nie przez coś drugiego. I dlatego o tych rzeczach, co do których się wydaje, że się poruszają same przez się, a przyczyn ruchu których gmin nie dostrzega, mówi się przez podobieństwo że żyją, jak na przykład mówi się o wodzie żywej źródła płynącego, a nie cysterny lub wody stojącej, i o żywym srebrze, które, jak się wydaje, ma pewien ruch. Właściwie bowiem mówiąc tylko te rzeczy poruszają się same przez się, które się same poruszają, będąc złożone z poruszającego i poruszanego, jak istoty ożywione. Stąd jedynie o tych mówimy właściwie, że żyją, wszystkie zaś inne porusza coś z zewnątrz, czy to rodząc je, czy usuwając przeszkody, czy pobudzając. A ponieważ działaniom zmysłowym towarzyszy ruch, w następstwie o wszystkim co się samo porusza ku właściwemu działaniu, choćby to działania były bez ruchu, mówi się, że jest żywe, stąd rozumienie, pożądanie i czucie są czynnościami życiowymi. Lecz Bóg w najwyższym stopniu działa Sam od Siebie, a nie poruszony przez coś innego, skoro jest pierwszą przyczyną działającą. Jemu więc przede wszystkim właściwym jest życie.
Podobnie. Byt boży zawiera wszelką doskonałość bytowania, jak to wykazano powyżej. Życie zaś jest pewnym doskonałym istnieniem, stąd w porządku bytów wyżej się stawia żywe od nieżywych. Byt więc boży jest życiem. Bóg więc jest żywy.
Potwierdza to także powaga Pisma św. Powiedziano bowiem w (Pwt 32, 40) z ust Pana: Mówię, żyję na wieki; i w (Ps 84, 3): Serce moje i ciało moje rozweseliły się w Bogu żywym.
Przekład: Summa filozoficzna (Contra gentiles), Kraków 1930 do 1935, staraniem redakcji „Wiadomości Katolickich”; pisownia uwspółcześniona.