Księga I, Rozdział 98
Że Bóg jest Swoim życiem
Z tego, co powiedziano, widać dalej jasno, że Bóg jest Swoim życiem.
Życie bowiem dla żyjącego znaczy to samo co żyć, powiedziane w pewien abstrakcyjny sposób, jak na przykład bieg nie jest rzeczowo niczym innym od biegania. Życie zaś dla żyjących jest samym ich bytem, jak to widać u Filozofa w II de Anima, skoro bowiem dlatego się nazywa zwierzę żywym, że ma duszę, przez którą ma byt, jakoby przez właściwą formę, musi życie nie być niczym innym, jak takim bytem pochodzącym od takiej formy. Bóg zaś jest Swoim bytem, jak wykazano powyżej. Jest więc swoim życiem.
Podobnie. Samo rozumienie jest pewnym życiem, jak to widać u Filozofa w II de Anima, życie bowiem jest czynem istoty żywej. Bóg zaś jest Swoim rozumieniem, jak to wykazano powyżej. Jest więc Swoim życiem.
Co więcej. Gdyby Bóg nie był Swoim życiem, to skoro jest żywy, jak to wykazano, wynikałoby, że jest żywym przez uczestniczenie w życiu. Wszystko zaś, co jest przez uczestnictwo, sprowadza się do tego, co jest samo przez się. Bóg więc sprowadzałby się do czegoś wcześniejszego, przez co by żył. A to jest niemożliwe, jak wynika z tego, co powiedziano.
Dalej. Jeśli Bóg jest żywy, jak to wykazano, musi w Nim być życie. Jeśliby więc nie był Sam Swoim życiem, byłoby w Nim coś, co nie jest Nim Samym. I tak byłby złożony, co powyżej zostało odrzucone. Bóg więc jest Swoim życiem.
I to właśnie jest, co powiedziano u (J 14, 6): Jam jest życie.
Przekład: Summa filozoficzna (Contra gentiles), Kraków 1930 do 1935, staraniem redakcji „Wiadomości Katolickich”; pisownia uwspółcześniona.