Przejdź do treści
Chrześcijańska Rzeczywistość

Księga I, Rozdział 99

Że życie Boga jest wieczne

Z tego co powiedziano widać, że życie Jego jest wieczne.

Nic bowiem nie przestaje żyć inaczej, jak tylko przez oddzielenie od życia. Nie można zaś niczego odłączać od samego siebie, każde bowiem odłączenie odbywa się przez oddzielenie jednego od drugiego. Nie może więc Bóg przestać żyć, skoro On Sam jest Swoim życiem, jak to wykazano.

Podobnie. Wszystko, co czasem istnieje, a czasem nie istnieje, istnieje przez jakąś przyczynę, nic bowiem samo się nie sprowadza z niebytu do bytu, gdyż to, czego jeszcze nie ma, nie może działać. Życie zaś boże nie ma żadnej przyczyny, tak samo jak i byt boży. Bóg więc nie należy do tego, co czasem żyje, a czasem nie żyje, ale żyje zawsze. Zatem życie Jego jest wieczne.

Dalej. W każdym działaniu działający pozostaje, chociaż czasem działanie przechodzi wedle następstwa; stąd też w ruchu rzecz poruszana pozostaje w ciągu całego ruchu tym samym co do podmiotu, chociaż nie tym samym pojęciowo. Tam więc, gdzie działanie jest samym działającym, nie może nic przechodzić kolejnie, lecz całość istnieje cała równocześnie. Rozumienie zaś Boga i życie Jego jest samym Bogiem, jak to wykazano. Życie Jego zatem nie ma następstwa, lecz jest całe równocześnie. Jest zatem wieczne.

Co więcej. Bóg jest zupełnie niezmienny, jak to okazano powyżej. Co zaś zaczyna żyć, lub żyć przestaje, lub żyjąc podlega kolejności, jest zmienne; życie bowiem jakiejś istoty rozpoczyna się przez zrodzenie, a kończy się przez zniszczenie, kolejność zaś wynika z jakiegoś ruchu. Bóg więc ani nie zaczął żyć, ani też nie skończy żyć, ani też nie podlega żyjąc żadnej kolejności. Życie Jego zatem jest wieczne.

I to powiedziano w (Pwt 32, 40) ustami Pana: żyję na wieki; i (1 J 5, 20): Ten jest prawdziwy Bóg i żywot wieczny.

Przekład: Summa filozoficzna (Contra gentiles), Kraków 1930 do 1935, staraniem redakcji „Wiadomości Katolickich”; pisownia uwspółcześniona.