Przejdź do treści
Chrześcijańska Rzeczywistość

Księga IV, Rozdział 42

Że przyjęcie natury ludzkiej było bardzo odpowiednim dla Słowa Bożego

Z tego co powiedziano widać jasno, że było w najwyższym stopniu rzeczą odpowiednią, by Słowo Boże przyjęło naturę ludzką. Jeśli bowiem Chrystus Pan przyjął naturę ludzką na to, by zbawić ludzkość, a ostateczne zbawienie człowieka polega na tym, by człowiek został udoskonalony w swej władzy rozumnej przez kontemplację Pierwszej Prawdy; było rzeczą odpowiednią, by Słowo, które pochodzi od Ojca przez emanację rozumu, przyjęło naturę ludzką.

Co więcej. Wydaje się, że jest pewne powinowactwo szczególne pomiędzy Słowem, a naturą ludzką. Człowiek bowiem otrzymuje właściwy sobie gatunek stąd, że jest rozumny. Słowo zaś jest pokrewne rozumowi; stąd u Greków nazywa się słowo i rozum „logos”. Było więc bardzo odpowiednim, że Słowo połączyło się z naturą rozumną; gdyż i Pismo św. z powodu powyższego podobieństwa, przypisuje nazwę obrazu i Słowu i człowiekowi; mówi bowiem Apostoł (Kol 1, 15) o Słowie który jest obrazem Boga niewidzialnego i to samo o człowieku (1 Kor 11, 7) że mąż... jest wyobrażeniem Bożym.

W Słowie istnieje także pewne pojęcie podobieństwa nie tylko do natury rozumnej, ale i ogólnie do każdego stworzenia; gdyż w Słowie zawarte są pojęcia wszystkiego, co Bóg stworzył, podobnie jak człowiek twórca w myśli swej zawiera pojęcia rzeczy, które czyni. Tak więc wszystkie stworzenia są tylko rzeczywistym wyobrażeniem i przedstawieniem tych rzeczy, które są zawarte w pojęciu Słowa Bożego; dlatego też powiedziano, że wszystko zostało uczynione przez Słowo (J 1, 3). A zatem było rzeczą odpowiednią, by Słowo połączyło się ze stworzeniem, to znaczy z naturą ludzką.

Przekład: Summa filozoficzna (Contra gentiles), Kraków 1930 do 1935, staraniem redakcji „Wiadomości Katolickich”; pisownia uwspółcześniona.