Przejdź do treści
Chrześcijańska Rzeczywistość

Księga IV, Rozdział 46

Że Chrystus począł się z Ducha Świętego

Chociaż każda czynność boża, którą Bóg czegoś dokonuje w stworzeniach, wspólną jest całej Trójcy św., jak to wykazano powyżej, to jednak utworzenie ciała Chrystusa, które się dokonało mocą bożą, słusznie przypisuje się Duchowi Świętemu, chociaż jest wspólnym całej Trójcy świętej.

Wydaje się bowiem, że odpowiada to Wcieleniu Słowa. Jak bowiem nasze słowo, powzięte w umyśle, jest niewidzialne, a wypowiedziane na zewnątrz, staje się poznawalnym dla zmysłów, tak też Słowo Boże wedle odwiecznego zrodzenia istnieje niewidzialnie w sercu Ojca, przez Wcielenie zaś staje się dla nas poznawalnym zmysłowo. Stąd Wcielenie Słowa Bożego jest jak gdyby głośnym powiedzeniem naszego słowa. Wypowiedzenie zaś głośne naszego słowa dokonuje się przy pomocy tchu, który tworzy słowa wyrażające naszą myśl. Jest więc rzeczą odpowiednią, że się mówi, iż utworzenie ciała dla Syna Bożego dokonało się przez Ducha świętego.

Jest to także odpowiednim dla ludzkiego zrodzenia. Moc czynna bowiem, istniejąca w nasieniu ludzkim, gdy przyciąga materię, pochodzącą od matki, działa mocą ducha; pochodzi ta moc od ducha, którego czystość powoduje białość pieniącego się nasienia. A zatem, skoro Słowo Boże przybiera sobie ciało z Dziewicy, jest rzeczą odpowiednią gdy mówimy, że to poczęte ciało zostało utworzone przez Ducha Świętego.

Jest to też odpowiednim, dlatego, że wskazuje przyczynę pobudzającą Słowo do Wcielenia. Tą przyczyną nie może zaś być nic innego jak niezmierna miłość Boga do człowieka, z którego naturą pragnął się połączyć w jedności osoby. W Bogu zaś, tym który pochodzi jako miłość, jest Duch Święty, jak to powiedziano powyżej. Przypisywanie więc dzieła wcielenia Duchowi Świętemu, było rzeczą odpowiednią.

Pismo św. zwykło też przypisywać wszelką łaskę Duchowi Świętemu, wydaje się bowiem, że to, co zostaje dane za darmo, pochodzi od miłości dającego. Nie otrzymał zaś człowiek większej łaski ponad tę, że się z Bogiem złączył w jednej osobie. Było więc rzeczą odpowiednią, by to dzieło przypisać Duchowi Świętemu.

Przekład: Summa filozoficzna (Contra gentiles), Kraków 1930 do 1935, staraniem redakcji „Wiadomości Katolickich”; pisownia uwspółcześniona.