Księga IV, Rozdział 47
Że Chrystus co do ciała nie był Synem Ducha Świętego
Chociaż mówimy, że Chrystus Pan począł się z Ducha świętego i z Dziewicy, to jednak nie można powiedzieć, że Duch Święty jest Ojcem Chrystusa w jego ludzkim narodzeniu, tak jak Dziewicę nazywa się Jego matką.
Duch Święty bowiem nie utworzył natury ludzkiej w Chrystusie Panu ze swej substancji, lecz tylko moc Jego działała w jej utworzeniu. Nie można więc powiedzieć, że Duch święty jest Ojcem Chrystusa Pana odnośnie do ludzkiego urodzenia.
Gdybyśmy zaś nazwali Chrystusa Pana Synem Ducha Świętego, prowadziłoby to do błędu. Jest bowiem jasnym, że Słowo Boże ma odrębną osobowość o tyle, że jest Synem Boga Ojca. Jeżeli więc według natury ludzkiej nazwałoby się Go Synem Ducha Świętego, dawałoby się do zrozumienia, że Chrystus jest dwa razy Synem; Słowo Boże nie może bowiem być synem Ducha Świętego. I tak, skoro nazwa synostwa należy do osoby, a nie do natury, wynikałoby, że w Chrystusie Panu są dwie osoby. A to sprzeciwia się wierze katolickiej.
Byłoby to także nieodpowiednim, gdyby powagę i imię Ojca przeniesiono na inną osobę. A tak by było, gdyby się Ducha Świętego nazwało ojcem Chrystusa.
Przekład: Summa filozoficzna (Contra gentiles), Kraków 1930 do 1935, staraniem redakcji „Wiadomości Katolickich”; pisownia uwspółcześniona.