Księga IV, Rozdział 48
Że nie należy nazywać Chrystusa stworzeniem
Jasną rzeczą jest również, że chociaż ludzka natura przyjęta przez Słowo jest stworzeniem, to jednak nie można bezwzględnie powiedzieć, że Chrystus jest stworzeniem.
Być stworzonym znaczy bowiem powstać. Skoro zaś powstawanie kończy się istnieniem, jest powstawanie własnością tego, co ma byt substancjalny; a takim jest osobnik całkowity w rodzaju substancji, a w naturze rozumnej nazywa się to osobą lub hypostazą. O formach zaś i przypadłościach a także o częściach, mówi się, że powstają, tylko pod pewnym względem, gdyż nie mają bytu samoistnego, lecz istnieją w czymś innym, stąd gdy się coś staje białym, nie mówi się, że ono powstaje bezwzględnie, lecz pod pewnym względem. W Chrystusie Panu nie ma zaś innej hypostazy lub osoby, niż Osoba Słowa Bożego, a jest Ona niestworzona, jak wykazano powyżej. Nie można więc bezwzględnie twierdzić, że Chrystus jest stworzeniem, lecz można tak powiedzieć dodając, że jako człowiek, lub ze względu na naturę ludzką.
Chociaż zaś o podmiocie, którym jest osobnik w rodzaju substancji, nie można bezwzględnie powiedzieć, że powstaje z właściwych sobie przypadłości lub części, lecz tylko pod pewnym względem, to jednak bezwzględnie orzeka się o danym podmiocie wszystko, co w sposób naturalny wynika z przypadłości jego lub części; mówi się bowiem bezwzględnie, że człowiek widzi, gdyż to wynika z tego, że ma oczy, że jest kędzierzawy, bo ma włosy kręte, i że jest widzialny, bo ma barwy. Tak więc i te rzeczy, które w sposób właściwy wynikają z natury ludzkiej, można bezwzględnie orzekać o Chrystusie Panu, na przykład, że jest człowiekiem, że jest widzialny, że chodził i tym podobne. To zaś, co jest właściwe osobie, tego nie orzeka się o Chrystusie Panu odnośnie do natury ludzkiej, chyba z jakimś dodatkiem, bądź to wyraźnie dopowiedzianym, bądź też domyślnym.
Przekład: Summa filozoficzna (Contra gentiles), Kraków 1930 do 1935, staraniem redakcji „Wiadomości Katolickich”; pisownia uwspółcześniona.