Przejdź do treści
Chrześcijańska Rzeczywistość

Księga IV, Rozdział 57

O rozróżnieniu sakramentów Starego i Nowego Prawa

Następnie należy rozważyć, że skoro te sakramenty widzialne skuteczność swą mają z męki Chrystusa, i że ją w pewien sposób przedstawiają, muszą zatem być takimi, by odpowiadały zbawieniu dokonanemu przez Chrystusa. Zbawienie to zaś przed wcieleniem i śmiercią Chrystusa było obiecanym, lecz nie dokonanym; lecz Słowo przez swe wcielenie i przez swą mękę dokonało tego zbawienia. A więc sakramenty, które wyprzedziły wcielenie Chrystusa, powinny były być takie, by oznaczały i w pewien sposób obiecywały zbawienie; sakramenty zaś, które nastąpiły po męce Chrystusa, muszą być takie, by nie tylko człowiekowi zbawienie oznaczały, lecz by je dawały.

W ten sposób unikamy zdania Żydów, którzy wierzą, że sakramenty prawa, dlatego, że są ustanowione przez Boga, mają być zachowane zawsze, dlatego, że Bóg nie żałuje, ani się nie zmienia. Nie można jednak mówić o zmianie, lub o żalu, jeżeli ktoś różne rzeczy zarządza odpowiednio do różnych czasów; jak na przykład ojciec rodziny inne rady daje dziecku małemu, a inne już dorosłemu. Podobnie też Bóg podał inne sakramenty i przepisy przed Wcieleniem, by oznaczały rzeczy przyszłe, a inne po Wcieleniu, by okazywały teraźniejszość, a przypominały przeszłość.

Bardziej jeszcze niedorzecznym jest błąd Nazareńczyków i Ebionitów, którzy twierdzili, że sakramenty prawa należy zachowywać wraz z ewangelią. Zawarta tu jest bowiem sprzeczność. Póki bowiem trzymają się sakramentów ewangelii, wyznają, że wcielenie i inne tajemnice Chrystusa należą do przeszłości. A gdy trzymają się sakramentów prawa, wyznają, że to wszystko należy do przyszłości.

Przekład: Summa filozoficzna (Contra gentiles), Kraków 1930 do 1935, staraniem redakcji „Wiadomości Katolickich”; pisownia uwspółcześniona.