Przejdź do treści
Chrześcijańska Rzeczywistość

Księga IV, Rozdział 58

O liczbie sakramentów Nowego Prawa

Ponieważ zaś, jak powiedzieliśmy, zbawienne środki duchowe podane są człowiekowi pod znakami widzialnymi, było rzeczą odpowiednią, by w porównaniu do życia cielesnego rozróżnione zostały środki, dające życie duchowe.

W życiu cielesnym mamy zaś dwojaki porządek; mianowicie mamy tych, którzy dają życie cielesne i kierują nim; i mamy tych, którzy otrzymują życie cielesne i są odnośnie do tego życia kierowani.

Do życia ciała są zaś trzy rzeczy potrzebne bezwzględnie, a czwarta potrzebna przypadłościowo. Musi bowiem, po pierwsze, każda rzecz otrzymać życie przez zrodzenie; po drugie musi przez wzrost dojść do odpowiedniej dla siebie wielkości i siły; po trzecie dla zachowania życia otrzymanego przez zrodzenie i do wzrostu, potrzebne jest odżywianie się. I to są potrzeby konieczne życia naturalnego, bez nich bowiem życie naturalne nie może istnieć; dlatego też duszy wegetatywnej, będącej pierwiastkiem życia, przypisuje się trzy naturalne własności, mianowicie rodzenie się, wzrastanie i odżywianie. Lecz ponieważ może się zdarzyć przeszkoda w życiu cielesnym, przez którą dane ciało cierpi, potrzebne jest jeszcze przypadłościowo coś czwartego, mianowicie uzdrowienie chorej żywej istoty.

Tak więc w życiu duchowym pierwszym są narodziny duchowe, przez chrzest, drugim jest wzrost duchowy, do doskonałej mocy, przez sakrament bierzmowania, trzecim jest pożywienie duchowe, przez sakrament Eucharystii. Pozostaje czwarte, mianowicie uzdrowienie duchowe, które albo dokonuje się tylko w duszy, przez sakrament pokuty, albo z duszy przechodzi na ciało, gdy to jest potrzebne, przez ostatnie namaszczenie. Odnosi się to do tych, którzy w życiu duchowym postępują i je zachowują.

Pojęcie krzewicieli i kierowników życiem ciała rozważa się bądź ze względu na pochodzenie naturalne, a to odnosi się do rodziców, bądź ze względu na rządzenie państwem, które zabezpiecza spokojne życie człowieka, a to należy do królów i książąt.

Tak jest więc także w życiu duchowym. Mamy bowiem krzewicieli życia duchowego i tych, którzy nad nim czuwają czysto duchowym sposobem, a to należy do sakramentu kapłaństwa; mamy zaś i tych, którzy to czynią sposobem cielesnym i duchowym, a to należy do sakramentu małżeństwa, przez który mężczyzna i niewiasta łączą się na to, by zrodzić potomstwo i wychować je na chwałę bożą.

Przekład: Summa filozoficzna (Contra gentiles), Kraków 1930 do 1935, staraniem redakcji „Wiadomości Katolickich”; pisownia uwspółcześniona.