Przejdź do treści
Chrześcijańska Rzeczywistość

Księga IV, Rozdział 59

O chrzcie

Stosownie do tego co powiedziano, będzie można o każdym sakramencie powiedzieć, jakie są jego właściwe skutki i jaka odpowiednia dla niego materia. Najpierw odnośnie do narodzenia duchowego, które się dokonuje przez chrzest, należy rozważyć, że narodzenie rzeczy żywej jest to pewna przemiana z nieżyjącej na żyjącą istotę. Człowiek zaś jest pozbawiony życia duchowego na początku swego życia przez grzech pierworodny, jak to powyżej powiedziano; i wszelkie późniejsze grzechy odwodzą od życia. Musi więc chrzest, będący narodzinami duchowymi, mieć taką moc, by gładził i grzech pierworodny i wszystkie popełnione grzechy uczynkowe.

Ponieważ zaś jest rzeczą odpowiednią, by znak widzialny przedstawiał duchowy skutek sakramentu, a w rzeczach cielesnych brud zmywa się łatwo i powszechnie przez wodę, a zatem jest rzeczą odpowiednią, by chrztu udzielano wodą, uświęconą Słowem Bożym.

A ponieważ powstanie jednego jest zniszczeniem drugiego, a to co się rodzi, traci poprzednią formę i właściwości z niej wynikające, muszą zatem przez chrzest, który jest narodzeniem duchowym, nie tylko zostać zgładzone grzechy, które sprzeciwiają się życiu duchowemu, ale także wszelka wina grzechu. Dlatego to chrzest nie tylko oczyszcza od winy grzechu, lecz także od kary za grzech. Dlatego w Sakramencie chrztu nie potrzeba zadośćuczynienia za grzechy.

Podobnie, skoro przez zrodzenie dana rzecz otrzymuje formę, otrzymuje zarazem działanie wynikające z tej formy i miejsce dla niej odpowiednie, ogień bowiem na przykład, zaledwie zrodzony wznosi się do góry, jako do miejsca sobie właściwego. I dlatego, skoro chrzest jest duchowym narodzeniem, ochrzczeni są od razu zdolni do czynności duchowych, jak do przyjęcia innych sakramentów, i tym podobnych rzeczy; i od razu należy im się miejsce odpowiadające życiu duchowemu, mianowicie wieczna szczęśliwość. I dlatego, jeżeli umierają zaraz po chrzcie, natychmiast zostają przyjęci do nieba. Dlatego powiedziano, że chrzest otwiera bramy niebios.

Należy także zważyć, że jedna rzecz raz tylko może być zrodzona. Stąd, skoro chrzest jest duchowym narodzeniem, jednego i tego samego człowieka należy raz tylko chrzcić.

Jest zaś także jasnym, że skażenie, które przyszło na świat przez Adama, raz tylko człowieka dotyka. Stąd i chrztu, który przede wszystkim skażenie to ma usunąć, nie należy powtarzać. Jest też powszechnym zwyczajem, że gdy raz jakaś rzecz zostanie poświęcona, jak długo pozostaje nienaruszona, nie należy jej na nowo poświęcać, aby poświęcenie nie wydawało się nieskutecznym. Stąd, skoro chrzest jest pewnym poświęceniem człowieka ochrzczonego, nie należy chrztu powtarzać.

W ten sposób zbija się błąd Donatystów, czyli powtórnie chrzczących.

Przekład: Summa filozoficzna (Contra gentiles), Kraków 1930 do 1935, staraniem redakcji „Wiadomości Katolickich”; pisownia uwspółcześniona.