Księga IV, Rozdział 60
O bierzmowaniu
Doskonała moc duchowa polega we właściwym znaczeniu na tym, że człowiek śmie wyznawać wiarę w Chrystusa wobec każdego, i nie wstrzymuje go od tego ani wstyd ani strach, męstwo bowiem usuwa nieodpowiednią trwogę. A zatem sakrament, przez który odrodzonemu udziela się mocy duchowej, czyni go niejako żołnierzem wiary Chrystusowej. A ponieważ żołnierze niosą odznaki księcia, pod którym walczą, więc tych, którzy otrzymują sakrament bierzmowania, znaczy się znakiem Chrystusa, mianowicie znakiem krzyża, którym On walczył i zwyciężył. Ten znak otrzymują zaś na czole, co ma wskazywać, że się nie wstydzą wyznawać publicznie wiary Chrystusowej.
Znak ten kładzie się na czole mieszaniną oleju i balsamu, zwaną krzyżmem i to słusznie. Olej bowiem oznacza moc Ducha Świętego, przez którego i Chrystus został zwany pomazańcem, i tak wyznawcy jego od Chrystusa nazywają się chrześcijanami, jakoby walczący pod nim. Przez balsam zaś dla jego dobrej woni, wskazuje się na dobrą sławę, która potrzebna jest tym, którzy pozostają wśród świata, by wyznawać publicznie wiarę w Chrystusa, wychodząc niejako na pole walki z ukrytych fortec Kościoła.
Słusznie też udzielają tego sakramentu tylko biskupi, którzy są niejako wodzami wojska Chrystusa; i w świeckim wojsku bowiem należy do wodza wybór tych, których bierze do służby wojskowej. Dlatego też nakłada na nich ręce, by okazać, że moc otrzymują od Chrystusa.
Przekład: Summa filozoficzna (Contra gentiles), Kraków 1930 do 1935, staraniem redakcji „Wiadomości Katolickich”; pisownia uwspółcześniona.