Przejdź do treści
Chrześcijańska Rzeczywistość

Księga IV, Rozdział 94

O niezmienności woli w duszach zatrzymanych w czyśćcu

Ponieważ jak powiedzieliśmy są dusze, które nie osiągają szczęścia wiecznego od razu po rozłączeniu się z ciałem, ani też nie zostają potępione, a są to mianowicie te dusze, które umierając mają jeszcze coś do oczyszczenia, należy wykazać, że i takie dusze, po rozłączeniu się z ciałem, nie mogą zmienić usposobienia woli. Dusze błogosławionych i potępionych mają bowiem wolę niezmienną, odnośnie do celu z którym się złączyły, jak to powiedzieliśmy; lecz dusze, które schodzą z tego świata mając jeszcze coś do oczyszczenia, nie różnią się od dusz błogosławionych co do swego celu; umierają bowiem w miłości, przez którą łączymy się z Bogiem jako celem. A zatem i one będą miały wolę niezmienną.

Przekład: Summa filozoficzna (Contra gentiles), Kraków 1930 do 1935, staraniem redakcji „Wiadomości Katolickich”; pisownia uwspółcześniona.