Przejdź do treści
Chrześcijańska Rzeczywistość

Księga IV, Rozdział 96

O sądzie ostatecznym

Z tego co powiedziano widzimy, że dwojaki jest wyrok, któremu człowiek podlega, za to co czynił za życia, jeden, odnoszący się do duszy, który dusza otrzymuje natychmiast po oddzieleniu się od ciała; drugi zaś będzie wydany, gdy dusze z powrotem złączą się z ciałami; i według tego wyroku jedni otrzymają ciała niecierpiętliwe i chwalebne, a drudzy ciała cierpiętliwe i szpetne. Pierwszy wyrok otrzymuje każda poszczególna dusza, w miarę jak każda poszczególnie umiera. Drugi zaś wydany będzie dla wszystkich wspólnie, gdy wszyscy razem zmartwychwstaną. Każdy zaś wyrok, przez który różne rzeczy zostają przyznane, według różności zasług, wymaga sądu. Musi więc być sąd dwojaki: jeden, w którym dusza poszczególna otrzymuje karę lub nagrodę, drugi zaś wspólny, na którym wszyscy razem otrzymają to, na co zasłużyli i co do ciała i co do duszy.

Ponieważ zaś Chrystus Pan przez swe człowieczeństwo, w którym cierpiał i zmartwychwstał, zasłużył nam i zmartwychwstanie i życie wieczne, Jemu należy się ten sąd ogólny, przez który zmartwychwstający otrzymują nagrodę lub karę. Dlatego o nim powiedziano (J 5, 27): dał mu władzę sąd czynić, iż jest Synem człowieczym.

Musi zaś sąd odbywać się odpowiednio do tego, co ma sądzić. Ponieważ zaś sąd ostateczny odnosić się będzie do nagrody, lub kary ciał widzialnych, jest rzeczą odpowiednią, by sąd ten odbył się widzialnie. Dlatego też Chrystus będzie sądził w postaci ludzkiej, którą wszyscy będą mogli widzieć, tak dobrzy jak źli. Widzenie zaś Jego Bóstwa stanowi szczęście błogosławionych, jak okazaliśmy w Trzeciej Księdze, dlatego tylko dobrzy Je będą mogli widzieć. Sąd zaś dusz poszczególnych, ponieważ odnosi się do rzeczy niewidzialnych, odbędzie się niewidzialnie.

Chociaż zaś Chrystus w tym sądzie ostatecznym ma władzę sądzenia, będą jednak razem z Nim sądzić, jak gdyby asesorowie, ci, którzy pierwsi z Nim się złączyli, mianowicie Apostołowie, do których powiedział (Mt 19, 28): Wy, którzyście poszli za mną, będziecie siedzieć na dwunastu stolicach, sądząc dwanaście pokoleń izraelskich; obietnica ta rozciąga się i na tych, którzy idą w ślady Apostołów.

Przekład: Summa filozoficzna (Contra gentiles), Kraków 1930 do 1935, staraniem redakcji „Wiadomości Katolickich”; pisownia uwspółcześniona.