Przejdź do treści
Chrześcijańska Rzeczywistość

Księga II, Rozdział 11

Że orzeka się coś o Bogu w stosunku do stworzeń

Skoro możność przysługuje Bogu odnośnie do Jego skutków, a w możności jest pojęcie początku, jak powiedziano, początek zaś oznacza pewien stosunek do rzeczy zapoczątkowanej, jest rzeczą jasną, że można wypowiadać o Bogu pewien stosunek w odniesieniu do Jego skutków.

Podobnie. Jest rzeczą nie do pojęcia, by orzekano jakiś stosunek o jednej rzeczy do drugiej, jeśli i naodwrót nie orzeka się tego stosunku drugiej rzeczy do pierwszej. Lecz mówi się o innych rzeczach, wyrażając stosunek do Boga, że na przykład co do swego bytu, który mają od Boga, jak to wykazano, są od Niego zależne. Mówi się więc naodwrót o Bogu w stosunku do stworzeń.

Dalej. Podobieństwo jest pewnym stosunkiem, Bóg zaś, jak i inne czynniki, sprawia coś podobnego Sobie. Orzeka się więc o Nim pewien stosunek.

Co więcej. O wiedzy mówi się w stosunku do rzeczy poznanej. Bóg zaś ma wiedzę nie tylko o Sobie, ale i o innych rzeczach. Orzeka się więc coś o Bogu w stosunku do innych rzeczy.

Dalej. O poruszającym mówi się w stosunku do rzeczy poruszanej, a o działającym w stosunku do rzeczy uczynionej, Bóg zaś jest działającym i poruszającym nieporuszonym, jak to powiedziano. Orzeka się więc o Nim pewne stosunki.

Podobnie. Pierwsze wznosi pojęcie pewnego stosunku, tak samo, jak najwyższe. Wykazano zaś w pierwszej księdze, że Bóg jest pierwszym bytem i najwyższym dobrem.

Jest więc jasnym, że orzeka się o Bogu stosunek do wielu rzeczy.

Przekład: Summa filozoficzna (Contra gentiles), Kraków 1930 do 1935, staraniem redakcji „Wiadomości Katolickich”; pisownia uwspółcześniona.