Księga II, Rozdział 8
Że możność boża jest Jego substancją
Z tego, co powiedziano, można dalej wnosić, że możność boża jest samą substancją Boga.
Czynna bowiem możność odpowiada jakiejś rzeczy, o ile ta rzecz jest czynem. Bóg zaś jest samym czynem, a nie bytem będącym w czynie przez jakiś czyn, który nie jest Nim Samym; gdyż nie ma w Nim żadnej możności jak to wykazano w pierwszej księdze. Jest on więc Swoją możnością czynną (potęgą, mocą).
Dalej. Każdy możny, który nie jest swoją mocą, jest możny przez uczestniczenie w czyjejś możności. O Bogu zaś nie można niczego powiedzieć, że uczestniczy, skoro On sam jest Swoim bytem, jak to wykazano w pierwszej księdze. Jest On więc Swoją mocą.
Co więcej. Czynna możność należy do doskonałości danej rzeczy, jak wynika z tego, co powiedziano powyżej. Cała zaś doskonałość boża zawiera się w samym Jego bycie, jak to wykazano w pierwszej księdze. Możność więc boża nie jest czymś innym niż byt boży. Bóg zaś jest Swoim bytem, jak to wykazano w pierwszej księdze. Jest On więc Swoją możnością.
Podobnie. W tych rzeczach, których możności nie są substancją, ich możności są same przypadłościami, stąd możność przyrodzoną umieszcza się w drugim gatunku jakości. W Bogu zaś nie może być żadnej przypadłości, jak to wykazano w pierwszej księdze. Bóg więc jest Swoją możnością.
Co więcej. Każda rzecz, która ma byt przez drugą, sprowadza się do tego, co ma byt samo przez się, jako do czegoś pierwszego. Inne zaś czynniki działające sprowadzają się do Boga, jako do pierwszego działającego. Jest On więc działającym samym przez się. To zaś, co działa samo przez się, działa przez swą istotę. A to, przez co ktoś działa, jest jego czynną możnością. Sama więc istota Boga jest Jego czynną możnością.
Przekład: Summa filozoficzna (Contra gentiles), Kraków 1930 do 1935, staraniem redakcji „Wiadomości Katolickich”; pisownia uwspółcześniona.