Księga II, Rozdział 9
Że możność Boga jest Jego działaniem
Można stąd wykazać, że możność Boga nie jest czym innym jak Jego działaniem.
Te rzeczy bowiem, które równają się jednej i tej samej rzeczy, są między sobą równe. Możność zaś Boga jest Jego substancją, jak to wykazano. Także Jego działanie jest Jego substancją, jak to wykazano w pierwszej księdze, o działaniu umysłowym; to samo bowiem stosuje się i do innych działań. Nie jest więc w Bogu czym innym moc, a czym innym działanie.
Podobnie. Czynność jakiejś rzeczy jest pewnym dopełnieniem jej możności; przyrównuje się bowiem do możności jak czyn pierwszy do drugiego. Możność boża zaś nie dopełnia się czym innym, jak Nim Samym, skoro jest samą istotą Boga. Nie jest więc w Bogu czym innym możność, a czym innym działanie.
Co więcej. Jak czynna możność jest czymś działającym, tak jej istotność jest jakimś bytem. Lecz moc Boga jest Jego istotnością, jak to wykazano. Zatem Jego działanie jest Jego bytem. Lecz byt Jego jest Jego substancją. Zatem działanie Boga jest Jego substancją. I ten sam wynika stąd wniosek, co poprzednio.
Dalej. Działanie, które nie jest substancją działającego, tkwi w nim jak przypadłość w podmiocie, stąd też zalicza się działanie do dziewięciu kategorii przypadłości. W Bogu zaś nie może nic istnieć sposobem przypadłości. W Bogu więc nie jest Jego działanie czymś innym, niż Jego substancja i Jego możność.
Przekład: Summa filozoficzna (Contra gentiles), Kraków 1930 do 1935, staraniem redakcji „Wiadomości Katolickich”; pisownia uwspółcześniona.